Σάββατο, 17 Απριλίου 2010

Πιστεύω εις ένα Πισί...

Όλα άρχισαν ένα μεσημέρι του 1996, όταν στο σπίτι μας μπήκε ο πρώτος Υπολογιστής με τα θρυλικά Windows95. Ο πατέρας μου ξέχασε να πει καλησπέρα στη μάνα μου όταν μπήκε στο σπίτι έχοντας στην αγκαλιά του τη μαγική κούτα, η μάνα μου κόντεψε να κάψει το φαγητό ξεχνόντας το στη φωτιά, κι εγώ πήγα με μισή ώρα καθυστέρηση στα αγγλικά. Η αδερφή μου, τεσσάρων ετών τότε, δε θυμάμαι να είχε κλονιστεί ιδιαίτερα.

Έχοντας αναποδογυρίσει τρεις φορές την άδεια κούτα και με τον Υπολογιστή να δεσπόζει πάνω στο γραφείο, δυόμισι άνθρωποι ξύναμε τα κεφάλια μας να καταλάβουμε που σκατά είναι το ποντίκι που το μάνιουαλ μας διέτασσε να έχουμε για να πατήσουμε Έναρξη στην επιφάνεια εργασίας. Αφού συνδέσαμε το ό,τι-κοντυνότερο-υπάρχει-σε-σχήμα-ποντικιού στην τρύπα του Υπολογιστή, και κρατώντας την ανάσα μας μην πεταχτεί κανένα λιοντάρι από την οθόνη (ποτέ δεν ξέρεις) αρχίσαμε οικογενειακώς την ηλεκτρονική χρήση. It's official, ήταν το πρώτο μου σκίρτημα.

Νομίζω θυμάμαι καρέ καρέ εκείνη τη μέρα. Η λύνω-και-δένω μάνα, μετά την αναχώρηση του πατέρα για την απογευματινή δουλειά και τη δική μου για τα αγγλικά, θεώρησε ότι η αρένα της τεχνολογίας της ανήκει και άρχισε, με τις συμβουλές του θείου μου που εν τω μεταξύ είχε έρθει σαν πάνσοφος να ανοίξει τα μάτια στην aphthoοικογένεια, να εγκαθιστά και να απεγκαθιστά προγράμματα στον Υπολογιστή. 'Οταν η οικογένεια ξανασυγκεντρώθηκε αργά το απόγευμα, ο πατέρας άρχισε να ψάχνει για τη μέση θερμοκρασία στο Τιμπουκτού στην νεοεγκατεστημένη εγκυκλοπαίδεια Encarta που ήταν δώρο με την αγορά, ενώ εγώ τον έσπρωχνα για να ζωγραφίσω στη ζωγραφική με το απίθανο σούπερ ντούπερ ουάου σπρέι που έβγαζε χρώμα. Κατά τις 2 το βράδυ που αποφασίσαμε ότι έπρεπε να κοιμηθούμε, πατήσαμε με συλλογική απόφαση Έναρξη—Τερματισμός, οπότε και πετάχτηκε το τρισκατάρατο παραθυράκι Είστε σίγουροι ότι θέλετε να τερματίσετε τη λειτουργία του Υπολογιστή σας; που μας έκανε όλους να πεταχτούμε από τις θέσεις μας. Κι αν ήταν για πάντα; Ξενυχτίσαμε έντρομοι μέχρι να ξημερώσει και να μπορούμε να τηλεφωνήσουμε στο θείο-σοφό να μας πει αν αυτό είναι κάτι κακό και μη αναστρέψιμο. Τελικά δεν ήταν.

Από τότε πέρασα πολλά με το Πισί, μεγάλωσα με το Πισί, έκλαψα με το Πισί, εκστασιάστηκα με το Πισί. Νομίζω είμαι το παιδί του Πισί εν τέλει. Δε θα συγχωρήσω τον εαυτό μου ποτέ που το άφησα για πολλά χρόνια στη μοίρα του μέχρι το 2000 να έρθει η δεύτερη ανακάλυψη στο σπίτι, το Internet, σε dial up μορφή βέβαια αλλά τι να κάνουμε. Θυμάμαι το mIRC και το ξημεροβράδιασμα στο κανάλι του ξαδέρφου μου για να σαχλαμαρίσουμε παρέα. Πάντα όλες μου οι κινήσεις με μουσική υπόκρουση τη φωνή του πατέρα να λέει ότι πληρώνουμε τηλέφωνο ή ότι θα γεμίσω το Πισί ιούς και ότι το πισί είναι για δουλειά. Η aphtha μεγάλωνε, η επανάσταση μεγάλωνε μαζί της, οπότε τo Kazaa, το Napster και το κακό συναπάντημα άρχισαν να κατακυριεύουν το σπίτι. Σήμερα απορώ τι καθόμουν και κατέβαζα με τέτοιες ταχύτητες...

...Γιατί η πραγματική επανάσταση ήρθε όταν πήγα στην Αγγλία και είχα dsl. Άκουσες τι σου είπα; ΕΙΧΑ DSL! Και λάπτοπ, δικό μου λάπτοπ!! Θεέ, τι ευτυχία! Είχα κοντέψει να πάθω συγκοπή απ' τη χαρά. Και να τα cd να κατεβαίνουν ολόκληρα, και να τα σήριαλ, και να τα streamings, και να τα skype και τα τζάμπα τηλέφωνα με κάμερα σε γνωστούς και φίλους, και να η ζωή που η γιαγιά μου δεν πίστευε ποτέ ότι θα υπάρξει.

Έχει φτάσει Απρίλης του 2010, 14 χρόνια μετά την πρώτη μου επαφή με αυτό που έμελλε να γίνει η μεγάλη μου αγάπη και πλέον έχω να πω ότι το Πισί είναι μια κατηγορία από μόνο του. Αυτό το ποστ έρχεται σε απάντηση στη μάνα μου η οποία μου έχει εισβάλλει στο σπίτι εδώ και μια βδομάδα και που με τρελαίνει να ξεκουνηθώ από το γραφείο και να βγω να δω έναν άνθρωπο ανοιξιάτικα- μέχρι φυσικά να ξεκουνηθώ, να το ξενυχτήσω και να μουτρώσει που γυρίζω όλη μέρα, χα! Θα της κάνω τη χάρη, όπως θα την κάνω και στους ανθρώπους που με κυνηγάνε για έναν καφέ, επιβεβαιώνοντας στον εαυτό μου ότι, με φωτεινή εξαίρεση 2-3 άτομα, το Πισί προσφέρει τις καλύτερες συζητήσεις και ώρες. Ως βαθιά αντικοινωνικός και εσωστρεφής άνθρωπος έχω να δηλώσω ότι το Πισί δεν είναι η μιζέρια που νομίζει ένας τρίτος αλλά ένα παράθυρο στον όποιο κόσμο στέκεται ακόμα στις ιδέες του, έστω και μόνο ψηφιακά. Οπότε μη με παίρνεις στα σοβαρά.



ΥΣΤΕΡΙΟΓΡΑΦΑ

ΥΓ1: Άλλαξα δουλειά. Στην υπολειπόμενη πρακτική μου συνεχίζω ΦΥΣΙΚΑ να μην πληρώνομαι, γιατί ως γνωστόν αυτός είναι ένας πολύ αποδοτικός τρόπος να δοθεί ώθηση και ενθουσιασμός στη νεολαία που έχει όνειρα για μια καριέρα. Οπότε όλοι εσείς που θέλετε να μου ζητήσετε δανεικά get in line, το αφεντικό απουσιάζει.

ΥΓ2: Αποφάσισα να πάρω δεύτερο πτυχίο. Το πράγμα υπήρχε σε λανθάνουσα κατάσταση εδώ και καιρό, αλλά μόλις πριν τρεις μέρες πήρα την απόφαση να το πάρω θερμά και να το κυνηγήσω μέχρι τελικής πτώσης. Ελπίζω να τα καταφέρω γιατί η θεωρία απέχει χιλιόμετρα από την πράξη. Για να αποκομίσεις και συ κάτι από όλο αυτό αγαπητέ αναγνώστη, σου παραθέτω την ανακάλυψη που έκανα πάνω στο διάβασμά μου. Ο προφήτης του Khalil Gibran. Γενικά δεν είμαι του λογοτεχνικού διαβάσματος, αλλά όταν πρόκειται για κάτι λιτό και απέριττο (και, σημαντικότερο, γρήγορο!), τότε ρίχνω μια ματιά.

ΥΓ3: Η αδερφική μου φίλη περνάει ζόρια. Έχοντας πέσει στον τέταρτο κατά σειρά μαλάκα που υπάρχει στην Αθήνα, έχει αρχίσει να αναρωτιέται, και μαζί της και γω, αν θα στεριώσει πουθενά (και) αυτό το κορίτσι. Ο τύπος την τρίτη φορά που του ζήτησε να μείνει σπίτι της μέσα σε ένα δίμηνο που τα έχουν, της απάντησε ότι δε μπορεί να γίνεται συνέχεια αυτή η δουλειά. Σημειωτέον, αυτός είναι 28 με ένα πτυχίο να εκκρεμεί και το εισόδημά του από μια δουλειά του ποδαριού που έχει να πηγαίνει στα ιντερνετ καφέ. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που λιώνουν στα ίντερνετ καφέ παίζοντας παιχνίδια; Να και κάτι που δεν ήξερα.

ΥΓ4: Καλοκαιρινό τραγουδάκι βρε!

8 σχόλια:

  1. Πλάκα έχεις!

    Για κάποιο λόγο, ο βλόγγερ μου έχει μπερδέψει την σειρά των αναρτήσεων σου - οπότε θα βρείς μια ράντομ απάντηση σε ένα παλιό πόστ - δεν σου λέω ποιό!

    Καλησπέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. 1) Καλώς τον! Μετά από κάμποσο καιρό που μεταφέρθηκα στο blogspot αξιώθηκα επιτέλους σήμερα να αντιγράψω τις παλιές μου αναρτήσεις για να μην τις νιώθω σκορπιοχώρι οπότε ελπίζω να φαίνονται μπερδεμένες χρονολογικά μόνο προσωρινά!

    2) Μετά από κυνήγι θησαυρού τη βρήκα τη ράντομ απάντησή σου. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, έχει όντως βαρύτητα η κουνουπίσια σου άποψη :) ! Λευκωσία δεν έχω έρθει ακόμα αλλά αν γίνει ποτέ αυτό θα φροντίσω να μην παραλείψω τη σπηλιά από το sightseeing!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η ιστορία σου με το πισί μου θυμίζει ακριβώς εμένα! Από την πρώτη στιγμή που μπήκε στο σπίτι, όταν βάλαμε ίντερνετ, όταν πήγα Αγγλία και είχα δικό μου λάπτοπ και γρήγορη σύνδεση και κατέβαζα τα χίλια μύρια πράγματα...
    Πράγματι το πισι μας μεγάλωσε...!

    Υ.Γ. Μ αρέσει ο τρόπος που γράφεις, είναι πολύ ευκολοδιάβαστο και ευχάριστο το κείμενο σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. xaxaxa τι όμορφη ιστορία;.. πρέπει κι εγώ να κάνω κάτι αντιστοιχο.. απορώ που δε το έχω κάνει ακόμα.. τόοοοσα έχω γράψει.. :):)
    χχαχα κι εγώ λόγω συχνών εργασιών εκτος έδρας.. τα έχωνα στα νετκαφε της επαρχίας.. για λίγο καιρό.. αν το σκεφτείς είναι απείρως οικονομικότερη και ανετότερη λύση ένα νετμπουκ και μια ασύρματη σύνδεση.. βέβαια εμενα σταματησαν αμέσως μετά τα ταξήδια.. χάλασε το νετ μπουκ.. και πλήρωνα τζάμπα την ασύρματη σύνδεση.. αλλά δεν είμαι το τυπικό δείγμα.. :):)
    ναι είχα πάει και στο άλλο να διαβάσω.. τώρα που ήλθαν κι εδώ θα διπλοδιαβάσω κάποια.. αν αφήσω και κανένα ανεπίκαιρο σχόλιο μη το κάνεις θέμα.. :):)
    την καλησπέρα μου :):)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πέρασα απο τα λημέρια σου!!!
    Μου αρέσει που γράφεις και μου αρέσει πολύ ο αυθορμητισμός σου στο κείμενο σου.
    Πρέπει όμως να μην καταντήσουμε σκλάβοι της τεχνολογίας
    Να γίνουμε κάτι το καλύτερο

    Σου αφιερώνω ένα τραγουδάκι απο τους αγαπημένους joy division

    http://www.youtube.com/watch?v=AUdmLXq695E


    Πέρνα απο την πλατεία...χαίρομαι που είσαι και εσύ παιδί της πλατείας!!!

    Φιλιά απο Πάτρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. raintears άρα φαντάζομαι δεν ήμουν η μόνη που όταν ανακάλυψε το μtorrent κόντεψε να κάνει πάρτυ στο σπίτι!! Σ'ευχαριστώ πολύ!

    kulpa καλησπέρα! Βέβαια, ο φορητός υπολογιστής είναι άλλο πράγμα.. Εγώ ειλικρινά όσο μισώ την τηλεόραση, τόσο μπορώ να κάψω μήνες από τη ζωή μου στο πισί. Μια μέρα είχα μείνει χωρίς ίντερνετ και είχα φρικάρει! Feel free για ανεπίκαιρα σχόλια, χαχα!

    παιδί της πλατείας αν και συμφωνώ θεωρητικά μαζί σου, εγώ συνεχίζω να το δηλώνω πάντως: Ναι, είμαι σκλάβα της τεχολογίας! Ειδικά όσον αφορά το google για παράδειγμα... Το να μούρθει μια απορία και να μην τη λύσω επί τόπου με οδηγεί στην παράνοια! Θενξ για το κομμάτι, i do dance to the radio!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Na'mai ki egw!! Mou phre ligo kairo na se episkeftw sto neo sou spiti kai na sou sxoliasw -otan vriskomai se kainourious xwrous den poly-milaw :p - alla ta katafera :D

    H dikh mou istoria me to pc ksekinaei apo thn epoxh ms-dos (plhktrologio nai, pontiki oxi -de thymamai pws einai xwris pontiki :p, joystick nai, parathyra oxi, perierga xrwmata nai, klp), opote opws katalavaineis milame gia apeirou kallous skhnika x2. Mia fora me thn premiera tou ms-dos kai mia fora me thn premiera twn windows argotera...

    Kalo kouragio gia thn kainouria douleia, thn praktikh kai kyriws gia to deutero ptyxio...

    Kalws se vrhka loipon!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. dancing gal καλώς τη χορεύτρια! Καλώς ήρθες και να μη σε χάσουμε τώρα που έμαθες το δρόμο :) !

    Πω πω πώς σε ζηλεύω που είσαι από τις πρώτες διδάξασες! Τώρα που το λες πάντως με έκανες να θυμηθώ εμένα στην τετάρτη δημοτικού (πρέπει νάταν το 1995) που είχα πάει στα αγγλικά, όπου και είχαν κάτι true or false, ή answer the question τεστάκια της πλάκας στο πισί-κουμούτσα του φροντιστηρίου. Θυμάμαι χειριζόμουν το πληκτρολόγιο με τα δυο χέρια για τις απαντήσεις μου οπότε η καθηγήτρια σε μια φάση αναφώνησε 'να, δείτε, η aphtha ξέρει από τεχνολογία, κοιτάξτε όλοι πώς πληκτρολογεί'. Τότε φούσκωσα από καμάρι και μου εντυπώθηκε, σήμερα δε θεωρώ πολύ ουφοκατάσταση τον όλο εκείνο διάλογο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Are you talking to me?