ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ!!!

Άλλα κόλπα

2011-09-13T08:22:00.000-07:00

Καταλαβαίνεις ότι η χώρα και η δομή της κοινωνίας έχει αλλάξει -ή έστω έχει αρχίσει να αλλάζει- όταν ακούς, με αφορμή τις καταλήψεις, μια 19χρονη να συζητάει με το γκόμενό της στο τηλέφωνο για το κατά πόσο "η κυβέρνηση είναι παράνομη και έχουμε περιέλθει σε μια γενικότερη κατάσταση ανομίας".

Οκ.

Βγήκαν στους δρόμους οι ΜΗ απολιτίκ

2011-05-28T02:46:00.000-07:00

Βαριέμαι να αναλύω πάλι. Θα παραθέσω εδώ μια απάντηση σε όσους απέχουν από τις πλατείες γιατί θεωρούν ότι πρόκειται για άλλη μια προσωρινή μόδα απαίδευτων που πετούν τα σκουπίδια τους στο δρόμο- ΝΑΙ, ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ, εγώ όμως θα κατέβω. Την αντιγράφω αυτούσια από ένα φόρουμ που είχαμε μια συζήτηση:

Διαβασα με μεγαλη προσοχη τις προηγουμενες 4-5 σελιδες της συζητησης και βρηκα εξαιρετικες τις αποψεις απο ........ και ........ . Αν καποιος διακαιουται πιο πολυ απο ολους να λεγεται "αγανακτισμενος", αυτος ειναι καποιος ο οποιος τα βλεπει οντως ολα μαυρα οπως τα δυο αυτα μελη -οπως και γω.. Το καλο ειναι οτι σε μια αναρχη μαζα, οπως ειναι το εν λογω κινημα των indignados, every little counts. Μακαρι τα παιδια αυτα και ολοι οι ομοιδεατες τους να κατεβαιναν στις συγκεντρωσεις, ετσι το πληθος θα διαμορφωνοταν με μια καλυτερη ταυτοτητα απο οτι -ισως- εχει τωρα. Ναι, υπαρχουν τα ζωα που πετανε σκουπιδια, αλλα υπαρχουμε και μεις που τους κραζουμε. Ναι, υπαρχουν και οι τυπισσες που κατεβαινουν για πλακα και πεταγονται και απο το attica, αλλα αν ολοι εμεις που ειμαστε υπερανω δεν τους αφηναμε να μας καπελωσουν με την απουσια μας, αυτοι θα ηταν απλα ενα ποσοστο

και οχι το ολον.

Στο κατω κατω της γραφης ΝΑΙ, υπαρχουν οι διαπλεκομενοι, οι απαιδευτοι, οι βολεψιματιες με ευτελη νοοτροπια σ'αυτην τη χωρα (και ειναι οντως παρα πολλοι), υπαρχουν αυτοι που φαγαΝΕ, που κλεψαΝΕ κτλ... αλλα απο το να κραζουμε non stop ολους τους αλλους, ας σκεφτουμε οτι -απο το μικρο μας περιβαλλον- πολλοι μπηκανε στο τμημα του μαθηματικού/αγγλικου/φιλολογικου/φυσικού κτλ με μονο ονειρο ζωης να διοριστουνε και να εχουν 3μηνες διακοπες. Εστω, ακομα και να μην ηταν το μονο ονειρο αυτο, σιγουρα συντελεσε στην αποφαση κατα τη συνθεση του μηχανογραφικου, που δειχνει ποσο επιρρεπεις ειμαστε ολοι απο την ανθρωπινη φυση μας στη βολεψη που μεχρι τωρα προσφεροταν απλοχερα. Η μαζικοτητα ενος κινηματος ωστοσο, ισως βαλει πολλους στη διαδικασια να αναθεωρησουν. Η παρουσα συζητηση μας πχ μονο σε καλο μπορει να βγει για καποιον "απολιτικ" αναγνωστη.

ΥΓ1: Τα χοντρα λεφτα του χρεους ειναι οντως πλασματικα. Ολες οι αγορες της Ελλαδας (δρομοι, οπλα, σκατα) βασιστηκαν επι 30 χρονια σε υπερκοστολογησεις ξενων εταιριων (που, Ω τι συμπτωση, τυχαινει να ειναι και οι δανιστες μας). Το οτι οι κυβερνωντες τα αγοραζαν και λεγανε και ευχαριστω (aka με μια μιζουλα αγοραζουμε και δρομο στο 800% της αξιας του αμα λαχει) δε συνιστα αδικημα του ελληνικου λαου -ο οποιος στο κατω κατω ηταν παντα ερμαιο των επισης πληρωμενων τηλεορασεων και των επισης πληρωμενων ψευτικων στοιχειων που παρουσιαζαν οι πολιτικοι περι αναπτυξης (βλ Σιμητη). Εξ ου και η διαιωνιση της καταστασης.

ΥΓ2: Η κυβερνηση του ΓΑΠ ειναι εθνικα επικινδυνη γιατι εχει σαν προτεραιοτητα την αποπληρωμη των αμυθικων ποσων αντι της αξιοπρεπους διαβιωσης του λαου. Η πτωχευση ειναι αναποφευκτη, μια πατριωτικη κυβερνηση που υποσχοταν ψευτικα "λεφτα υπαρχουν" θα μπορουσε εστω τωρα να κυρηξει την οικονομικη ανικανοτητα του εθνους μας πριν αφησει το λιμανι του Πειραια σε τουρκικη ή γερμανικη διοικηση -και ΚΥΡΙΩΣ πριν οι ανθρωποι βρεθουν de facto με εργασιακα δικαιωματα ανθρακωρυχου, σε περιπτωση που αυτη η τακτικη τραβηξει αλλον ενα χρονο στο ιδιο μοτιβο. Ο,τι διαφορετικο ειναι σιγουρα καλυτερο απο την τωρινη αυτοκτονια παιδια, ακομα κι αν πεινασουμε (μια χωρα χωρις πορους οπως η Ελλαδα σιγουρα θα πεινασει καποια στιγμη, ας γινει τωρα αυτο πριν γινουμε σκλαβοι). Οι Ουγγροι αρνηθηκαν να εξοικονομησουν τα χρεη τους μεσω φορων στο λαο αλλα μεσω φορων στις τραπεζες. Το ΔΝΤ ξινισε αλλα το μετρο περασε. Υπαρχουν λυσεις που δεν προβαλονται απο κανενα μεσο παιδια, απλα θελουν κοτσια και τακτικη. Αν δε βγουμε στο δρομο και δε συμμετεχουμε ενεργα με ιδεες, δε θα το κανει κανεις απο τους "απολιτικ" για εμας.

Σας παρακαλω βγειτε στους δρομους. Χρειαζομαστε τις αποψεις σας και την ακεραιοτητα σας.

How about an exorcism?

2011-05-23T12:31:00.001-07:00

Θα μπορούσα να γκρινιάζω για ώρες, προκειμένου να πάω με το ρεύμα της μίρλας και της κινδυνολογίας που με περιτριγυρίζει τον τελευταίο καιρό και που με έχει ομολογουμένως κάνει possessed όπως ο σατανάς την Linda Blair. Η επιτομή των παραδειγμάτων μιρλοφόρων που μπορώ να σκεφτώ -γνωστή και ως σημαιοφόρος της μίρλας- είναι η εργοδότριά μου, της οποίας είμαι πλέον πεπεισμένη ότι σκοπός της ζωής της είναι να καταριέται τον ΓΑΠ και τους λοιπούς σωτήρες, προβλέποντας παράλληλα το τέλος του κόσμου και σπέρνοντας τον πανικό για το πώς θα επιβιώσει η νέα γενιά. Δεν έχω τίποτα με τη γυναίκα,

ίσα ίσα. Αν δεν κάπνιζε σαν απελπισμένος φυλακισμένος πάνω στη μούρη μου όλη την ώρα και αν δεν είχε και αυτήν την κλαούρα που μούχει κάνει τον τσαμπουκά πουρέ για το πώς θα επιβιώσω, θα ήταν μια από τις καλύτερες περιπτώσεις έβερ για να σου αναλύσω. Αλλά όχι, δε θα στο αναλύσω άλλο, γιατί έχω και μια αυτοκτονία να οργανώσω, με τα ίμο που πάω και συναναστρέφομαι.

Τα καλύτερα έρχονται βέβαια όταν επισκέπτομαι τη γιαγιά για φαγητό και επίσκεψη. Δε θα σου μιλήσω για την αναβίωση της κατοχής μέσα από αληθινές ιστορίες ζωής- το αγαπημένο μας θέμα-, θα σου μιλήσω όμως για το

ποιός θείος έχει σειρά να πεθάνει και σε ποιανού στο μνημόσυνο πρέπει να πάει και γιατί δεν έρχομαι και γω. Δεν ξέρω, παλιά οι άνθρωποι δεν είχανε και την τηλεόραση και ή πηδιόντουσαν ή πηγαίνανε σε μνημόσυνα, μη μου ζητάς τώρα να κρίνω τα χόμπι τους. Μακάβρια ξεμακάβρια, τα μνημόσυνα μεγαλώσανε γενιές και γενιές, μην το γελάς.

Εναλλακτικά θα σου πιάσω για τη φίλη μου, την οποία την τσακίσανε στην τελευταία εξεταστική με σημαίες και με ταμπούρλα, θέλοντας να δώσουνε την εντύπωση του πολύ-σκληρό-για-να-πεθάνει Πανεπιστημίου Αθηνών (δεν κοιτάει τα χάλια του, που κάναμε το διήμερο των εκλογών 7ήμερο λέω εγώ,

πάνε και βγάζουν όλη τους την ανικανότητα σε θέματα εκτός τόπου και χρόνου στους φοιτητές που τούς παίρνει).

Από τι να αρχίσω και σε τι να τελειώσω, όταν περιγράφω τα πλακάκια του μωσαϊκού που συνθέτουν το γαμομπούρδελο στο οποίο βρήκα και γύρισα η βλαμμένη για να ζήσω. Εσύ που με διαβάζεις απ'έξω (look at me, θα σώσω μια ζωή τώρα), ΚΑΤΣΕ ΕΞΩ και μην έρθεις εδώ στο μνήμα. Όχι γιατί εδώ είναι δύσκολα- που είναι δηλαδή. Απλά γιατί εδώ θα σε καταπιεί η κωλομαυρίλα τους όπως κατάπιε και μένα και δεν είμαστε για τέτοια τέτοιες εποχές. Στην τελική αν δεν το ξωρκίσουμε και κάπως, πώς θα την βγάλουμε;

Θα σε κάνω βασίλισσα

2011-05-01T07:05:00.000-07:00

Νέα εποχή για όλους μας, αγαπημένοι μου. Το πριγκιπόπουλο αποκαταστάθηκε, το παραμύθι της θνητής (και της μάνας της) που διείσδυσε στα βασιλικά ενδότερα πήρε

σάρκα και οστά. Οκέυ γκάιζ, τώρα θα μου πείτε ΔΝΤage, με τι κάθεσαι και ασχολείσαι ρε κοπελιά, αλλά θα κράξω, δε μπορώ. Έτσι, για το καλό.

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω ότι το θέμα μου δεν είναι το βασικότερο που έχει ο μέσος νοήμων πολίτης αυτού του κόσμου, με άλλα λόγια αν κανονικά θα πρέπει να σνομπάρουμε ή όχι ένα τέτοιο ελεεινό σόου, που έχει πίει για το στήσιμό του το είναι του κοσμάκη. Προσωπικά να κι απ'τη μια, να κι απ' την άλλη, αν με αυτόν τον τρόπο η βασιλεία υμνείται, και η βασιλεία είναι κακό πράγμα και δεν πρέπει και μπλα μπλα μπλα. Λες και η ελληνική δημοκρατία των Porsche Cayenne είναι κάτι καλύτερο. Δηλαδή give me a break αγαπητέ αναγνώστη, όλα τα

σόου και τα μνημεία του μάταιου τούτου κόσμου, ακόμα και τα ελληνικά, έχουν βασιστεί στον ιδρώτα και το οικονομικό αίμα του κοσμάκη, από το γιοφύρι της Άρτας που χτίσανε την τύπισσα μέσα, μέχρι τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 που τις μίζες για το event θα τις πληρώνουν ακόμα και τα δισέγγονά μου. Φαντάζομαι οικτίρεις τους Άγγλους που στην τελική έχουν φάει και πιεί από τη βασιλεία και τα καλά της όταν οι Μήλιοι πάνε και θαυμάζουν τον Παρθενώνα γιατί τονώνει το ελληνικό τους πνεύμα. Χελόου, μετά τον Παρθενώνα το 416 πΧ, οι Μήλιοι drank him κανονικά από τους Αθηναίους, αυτούς που όλοι έχουμε για άμεμπτους. Άμα ο Άγγλος τη βρίσκει με το να κατασκηνώνει έξω από το Buckingham με κουτάκια μπίρας που έχουν τη βρετανική σημαία πάνω, με γεια του και χαρά του, σάμπως ο Φοίβος και η Αθηνά ήταν καλύτεροι... Ξέρεις πόσο χρήμα

έχει αφήσει ο τουρισμός λόγω της βασιλείας στο UK; Αν πάντως είχα να λυπηθώ κάποιον για τα λούσα αυτού του γάμου, αυτό θα ήταν οι αποικίες των Βρετανών που τόσα χρόνια με αίμα έδωσαν αυτό το κούφιο κάτι στη μεγαλόνησο για να έχουνε να λένε.

Αλλά το θέμα μας είναι σημαντικότερο. Η ΝΥΦΗ.

Έστω ότι ο Γουίλιαμ δεν έχει μάνα να τον ξεστραβώσει. Έστω ότι η Γκαμίλα εχέσθη και καλά κάνει, κι αυτή καλύτερη δεν είναι. Έστω ότι ο Κάρολος γκομενίζει και δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί. Αυτή η γραία η Ελίζαντεθ (καλά το λέω, υπεραιωνόβια κατήντησε, πότε θα μας αφήσει χρόνους;) δε μιλάει; Για τη Νταιάνα καλά ήξερε να χωθεί και να κατινιάζει, την "Κάθριν"-μη-χε δε μπορεί να την αξιολογήσει ως potentially dangerous (έκανα shift+alt μπας και διαβάζει και με καταλάβει, αν και υποψιάζομαι ότι δεν έχει ιντερνετ το παλάτι γιατί το θάψιμο κυκλοφορεί ήδη ευρέως για την πάρτη της σε όλες τις γλώσσες και αλλαγή στα σχέδια δεν είδα);

Εντάξει, ποιος νοιάζεται για το φόρεμα, το φιλί κι όλα αυτά τα φανφαρίστικα των γάμων, αδιαφορώ προσωπικά, αλλά μη με παίρνεις και στα σοβαρά εμένα γιατί τον δικό μου το γάμο τον φαντάζομαι με 10 άτομα και after στο Ελληνικόν (σουβλατζίδικο) για να δείξω σε όλους τι με δένει με τον άντρα μου (δεν παίζει ο άντρας μου να μην τρώει σουβλάκια, όλα κι όλα). Τα αεροπλάνα έχω να ομολογήσω με ψαρώσανε λίγο αλλά πφ, ποιος νοιάζεται στην τελική, θα βάλω και γω τον πατέρα μου να γκαζώνει το αμάξι έξω από την εκκλησία μετά το τέλος του μυστηρίου για να πατσίσω. Το θέμα μας όμως είναι αυτό το γύναιο.

Η μεγάλη αλλαγή επήλθε φυσικά για τους Καμπριτζιώτες και τις Καμπριτζιώτισσες, οι οποίοι θα μπορούν πλεόν να είναι περήφανοι που έχουν για δούκισσα μια κοπελιά από την Κωλοπετινίτσα η οποία έκανε αμαν για να παντρευτεί πλούσιο για να πουλάει μούρη και να μη δουλεύει. Όλοι οι λαοί έχουν και μια τέτοια, πώς εμείς είχαμε τη Νατάσα την πρώην πρώτη κυρία, ε αυτο... Για όποια υποψήφια πριγκιποθήρα (κατά το προικοθήρα), να υπενθυμίσω ένα απλό και απέριττο fact ότι ο καλύτερος πρίγκιπας είναι αυτός που είναι μόνο για σένα. Νισάφι πια με τους γάμους με βάση το πορτοφόλι και το prestige (also call me παππούς-με-πόρσε), βγάζουν μάτι και είναι μπανάλ.

Πάντως ο Γουίλιαμ είναι ωραίο παιδί, δεν έχω να πω. Από μικρή τον είχα ξεχωρίσει αλλά ήταν too rich for me. Αυτός θα ήθελε μεγάλο σπίτι, εγώ δε θα ήθελα νταντάδες και τέτοια να μπαίνουν μέσα στα πόδια μας οπότε πού να κουλαντρίσω τόσα τετραγωνικά, ε είπαμε να μην το δοκιμάσουμε καν. Αυτηνής τι της βρήκε απορώ, που είναι τόσο έρμαιο των φιλοδοξιών της που έγινε σκιάχτρο από τη δίαιτα για να έχει να λέει ο κόσμος. Τι να περιμένεις όμως από μια γυναίκα που έχει κολλητή τη Βικτώρια Μπέκαμ;

Εντάξει, δεν έχω αποδείξεις ότι τα κίνητρα του γάμου ήταν αυτά από μεριάς της κοπέλας, αλλά σάμπως έχω αποδείξεις και για το ότι της βασίλισσας της καλάρεσε που συμφιλιώθηκε με ένα γάμο η τάξη των εργαζομένων με τη δική της, γι'αυτό και θυσίασε το εγγόνι; Μακάρι η κοπέλα να φανεί αντάξια των προσδοκιών του Γουίλιαμ και να τον αγαπάει αληθινά μετά από τόσα χρόνια που τάχουν τα παιδιά, κι ας μην τη γουστάρω μια. Είναι δύσκολο να είσαι ορφανός πρίγκιπας και να μην ξέρεις για τι σε παντρεύονται, το ομολογώ. Been there, done that (λέμε τώρα). Πάντως η καζούρα από τους Ελληνάρες μας δεν απεφέυχθη:

@DimitrisKamenos: Λευτεριά στον Γουίλιαμ! Free Willy!

@elenirou: Αύριο τέτοια ώρα θα περιμένουμε τη νύφη να δείξει σεντόνι.

@Greek_Writer: Το νυφικό εμπεριέχει και γύψινες ρώγες? Γιατί είναι κάγκελο

@maksek: Ο σύζυγος του Έλτον είναι αρκετά ευθυτενής. Σαν να έχει καταπιεί το σπαθί του Σερ Έλτον ένα πράμα!

@maksek: Η λιμουζίνα δεν έχει πινακίδες. Κρίμα, περίμενα κάτι σε "ROYAL FUC_KING"

@kri_naki: Ταξί rolls royce πρώτη φορά βλέπω!

@ViviSoraya: Το καπέλο της Γκαμήλως ίσα που χωράει στη Ρολς

@katerinazarifi: Η Βασίλισσα Ελισάβετ είναι 65 χρόνια παντρεμένη. Ποιος θα τολμούσε να την χωρίσει;

@KKoutsomichos: Φαντάσου τι καπέλο θα φορούσε η Lady Gaga

@CharisPap: Που είσαι ρε Τσιαντάκη να πας με την χαίτη σου στον να μην ξέρει που να κρυφτεί ο Μπέκαμ ο καράβλαχος;

@ergodektis: Αμφιβάλλω αν με τόση καπελαδούρα μέσα στο Αββαείο έχουν τα κινητά σήμα! Να είσαι εκεί και να μην μπορείς να στείλεις ένα τουιτ;;;

@DMavrokefalidis: φήμες λένε ότι η γκαμήλα σήμερα κρύβει ένα 2λιτρο νερό όχι στην καμπούρα αλλά στο καπέλο

@azriel84: O William έγινε δούκας του Cambridge; Θα δίνει και πτυχία αγγλικών τώρα;

@Peteropon: Η δικιά μου προφορά είναι καλύτερη από του Γουίλιαμ μπαι φαρ

@PinkBarbouni: Προφορά William....πεθαίνω! Αν τον είχα άντρα, μέχρι και μενού της ψαροταβέρνας, θα τον έβαζα να μου διάβαζε.

@heliasv ilias: Το σφυράει το σίγμα η Καιτούλα...

@ergodektis: Άνοιξε το στόμα μωρή! Μίλα καθαρά! Σαμιαμίδο!

@super_pita lia: Α η κειτ δεν κανει καλο λιπ σινκ

@EleniKarpontini: Η Κέιτ θα πατήσει το πόδι του Ουίλιαμ ή το απαγορεύει το πρωτόκολλο;

@MD_Lost2009: Ο Χάρι ή κατουριέται ή θέλει να την αμολήσει!

@Mitsoulas_p: Άντε Harry, η Πίππα είναι καλύτερο γκομενάκι, χώσου.

@NFSale: Ο Χάρι σήμερα θα πηδήξει την pipa. Βάζω και στοίχημα. Εάν δε το έχει κάνει ήδη.

@wan_der_kakos : Στο γάμο του Χάρι θα σκάσουν όλοι οι τελειωμένοι, από τη Λόχαν μέχρι τη βυζαρού Τζόρνταν.

@Freedomandguile: Το καημένο το Γουίλ, έχει φαλάκρα τόσο νέος. Ο δε Χάρι φαίνεται ο τύπος που έβαζε αμπούλες βρώμας στο σχολείο. Μ' αρέσει.

@AnastasiaKa: Τι να μας πει κ ο William με τις ζωντανές συνδέσεις. Αυτά τα έκανε ο Μικρούτσικος πριν χρόνια!

@mariamenounos: Χαχα! Μικροπράγματα. Μόνο 1900 καλεσμένοι και το ένα τρίτο του πλανήτη να παρακολουθεί την τελετή

@geomakman: Έβαλα σε φάκελο 50 ευρώ για το γάμο του William και της Kate, καλά δεν είναι;

@nmenoudarakos: Δεξής ψάλτης είναι ο Πέτρος Γαϊτάνος

@realtowz: Γάμος είναι αυτό; Που να πάνε στον Πύργο να δούνε γλέντια...

@layor13: Ρύζι θα πέσει ή το έχουν απαγορεύσει;

@katerinazarifi: Καλέ! Κλαίει η μάνα της Κέιτ... Σου λέει “Νικήσαμε”. Κλαίνε και κάτι άλλες μες το Αβαείο. Οι πρώην του Ουίλιαμ.

taken by eradio blog

Τι άλλο να πω εγώ δηλαδή τώρα;

Και στα δικά μας οι ελεύθερες.

Με true love όμως...

Και χωρίς στέμματα και σαχλαμάρες.

Οι παλιοί συμμαθητές

2011-04-09T06:39:00.000-07:00

Είναι πλέον επίσημο. Θα σου συμβεί τη στιγμή που θα πηγαίνεις τα σκουπίδια και θα φοράς το σορτσάκι Snoopy. Είτε τη στιγμή που πλένεις το αυτοκίνητο και έχεις ιδρώσει ανεπανόρθωτα. Είτε τη στιγμή που πετάχτηκες να πάρεις ένα γαμημένο γάλα από το ψιλικατζίδικο. Ο παλιός γνωστός, η κατίνα συμμαθήτρια του Β2, ο ψωνάρας κάγκουρας γέιτονας θα σε περιμένει εκεί. Ω ναι, θα σε περιμένει εκεί...

Είχα κάποτε ακούσει για ένα ρητό (ο Θεός να το κάνει), της Coco Chanel αν δεν απατώμαι, που έλεγε ότι πρέπει πάντα να είμαστε στην τρίχα γιατί η συνάντηση που θα μας αλλάξει τη ζωή μπορεί να γίνει δίπλα από τον σκουπιδοντενεκέ, με μια σακούλα προχθεσινά κολοκυθάκια στο χέρι. Δεν το είπε ακριβώς έτσι τελοσπάντων, αλλά you get the point. Στη δική μου περίπτωση δεν ήταν τόσο τραγικά τα πράγματα βέβαια. Θέλω να πω ότι, οκέυ, η δική μου συνάντηση που μου άλλαξε τη ζωή δεν έγινε ένα βράδυ πηγαίνοντας τα σκουπίδια της οικογένειας στον κάδο. To be honest, μάλλον το fact αυτό μπορεί και να έρθει (λέμε τώρα) σε λίγα χρόνια σαν ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ της συνάντησής αυτής, η οποία έγινε κατά τα άλλα σε άκυρο χρόνο, ένα φθινοπωρινό σούρουπο με τα πουλάκια να τιτιβίζουν γύρω μου και το στομάχι μου να γεμίζει πεταλουδίτσες-αχ-τι-θυμήθηκα-τώρα.

Τελοσπάντων. Προσπερνάω το μελό.

Αυτό που άρχισα να λέω και δεν τέλειωσα ποτέ είναι ότι σήμερα συνάντησα έναν παλιό συμμαθητή που είχα να μάθω αν ζει ή αν πέθανε για περίπου 13 χρόνια. Τώρα που το έμαθες μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος.

Όπως όλες οι παρόμοιες συναντήσεις στις οποίες ακούς πίσω από την πλάτη σου τη μοίρα σου να γελάει χαιρέκακα, μάντεψε, ΚΑΙ η δικιά μου έγινε την πιο ακατάλληλη στιγμή στη γωνία του σπιτιού μου, με αμφίεση τρελής ξεμαλλιασμένης, και με μια βαφτιστική (ανέτως χαρακτηριζόμενη και αυτιστική) μπλούζα που θα στοιχιμάτιζες ότι την αγόρασα την τελευταία φορά που είδα τον εν λόγω συμμαθητή, τουτ' έστιν πριν 13 χρόνια as well. Για να μη με παρεξηγήσεις, το θέμα δεν έιναι ούτε στο ελάχιστο ερωτικό, αφού τα ίδια θα έλεγα και αν σήμερα συναντούσα τη μικρή Αλεξάνδρα (η οποία πρέπει να έχει μεγαλώσει by now παρεμπιπτόντως). Eίναι όμως ρε παιδί μου αυτό το γαμώτο, να βλέπεις ανθρώπους μετά από 15 χρόνια και αντί να σε βλέπουν και να λένε "Για κοίτα, έγινε άνθρωπος αυτή, φτου της" να λένε "Τζίζους, πώς χόντρυνε/κόντυνε/της φύγανε τα δόντια/ξεμαλλιάστηκε/έγινε σα γαμώ το κέρατό μου αυτή". Είναι το ίδιο γαμώτο που λες και εκείνες τις φορές που ενώ φοράς το ασφυκτικά στενό χρυσομαύρο φόρεμα, σκαρφαλωμένη σε 12 πόντους συν άλλους 60 που είναι το τραπέζι και τα αυτιά σου βουίζουν από τη μουσική την ίδια στιγμή που τα μάτια σου θολώνουν από το γύρω γύρω του τσιφτετελιού, δε σε προσέχει κανείς και δεν έχεις κανέναν να θαμπώσεις, τώρα που είσαι στα φόρτε σου και έχεις ξοδέψει ένα μεροκάματο μπροστά από τον καθρέφτη (γενικά μιλάω, εγώ έχω να πάω στα μπουζούκια από την πενταήμερη). Είναι καθαρά θέμα εγωισμού το ζήτημα.

Το δεύτερο που απεκόμισα από τη συνάντηση με έναν τόσο παλιό γνωστό είναι η υπενθύμιση αυτού που σκεφτόμουνα πάντα, ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Μπορεί το παιδάκι που πάντα ήξερες να έχει κάνει λεφτά, να οδηγάει τζιπ, να έχει γίνει τούμπανο από την πολλή γυμναστική, να φοράει αυτά τα γλοιώδη aviator sunglasses με τουπέ, αλλά ποτέ δε θα καταφέρω εγώ τουλάχιστον να δω κάτι πέρα από το παιδάκι που γύρναγε σα δαιμονισμένο κάθε διάλλειμμα να κάνει "σαλαμάκι" στα κορίτσια και μετά να κλαίει σε μια γωνίτσα με λυγμούς επειδή ο μικρός Χρηστάκης του πήρε το μολύβι. Οι ντίβες και οι τυπάδες είχαν ξεχωρίσει από μικρές/μικροί, δηλαδή άντε μέχρι τα 9-10 χρόνια τους, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται και αυτό. Όλοι οι άλλοι εξελίχθηκαν σε απλές απομιμήσεις. Διαπιστώνω δε, μέρα τη μέρα, ότι η πίτα χωρίζεται σε 5% τυπάδες και ντίβες και 70% απομιμήσεις. Το υπόλοιπο 24% μοιράζονται αυτοί που διατήρησαν το δικό τους κοινό και αδιάφορο στυλ που τους έκανε αθέατους στο νηπιαγωγείο και τους κάνει αθέατους και τώρα. Αυτοί, μέσα από τη δική τους λίγο πολύ ασήμαντη αλλά ιδιαίτερη πορεία θα χρήζουν πάντα της δικής μου εκτίμησης. Μόνο ένα 1% είναι οι εξαιρέσεις που μεταλλάχθηκαν από μικροί ασήμαντοι σε φοβερούς τύπους indeed. Που ανακάλυψαν δηλαδή στην πορεία ένα σπουδαίο ταλέντο και ύφος που τους ξεχώρισε από εμάς τους κοινούς θνητούς.

ΥΓ: Τελειώνοντας εδώ την κοινωνιολογική μελέτη μου, θέλω να υποσχεθώ ότι κάποια από τα προσεχή ποστ θα πραγματεύονται ποιοτικά θέματα για να τελειοποιήσεις το σεξ, τις σχέσεις σου και το σώμα σου, με ενδεικτικούς τίτλους "10+1 τρόποι για να βελτιώσετε τη σεξουαλική σας ζωή", "Κάτσε κάτω από τη Μάρα", "Πουλιά στον αέρα", "Η στάση του Νίκου", "Αχβαχ ο Θαλασσινός", "Chuzie Q", "Πώς να χάσετε 30 κιλά σε 1μέρα", "Στο βάθος λίπος", "Από Κορμί Λάμπα, Κορμί Λαμπάδα" και άλλα .

....

Κάπως πρέπει να φέρω και γω πίσω τους αναγνώστες μου :PPP

Και πού να σφίξουν και οι ζέστες

2011-04-03T07:29:00.000-07:00

Μπορώ να πω με σιγουριά ότι ζέστανε ο καιρός αρκετά όταν σταματάω να φοράω δυο φανελάκια μέσα από το δίπαχο πουλόβερ μου και το πανωφόρι αρκούδα, κατάλοιπο από τα φοιτητικά χρόνια στα Λονδίνα. Πρακτικά αυτό συμπίπτει με μια διάθεση ανανέωσής μου (αρχίζω καινούρια χόμπι για 2 μέρες και μετά τα σταματάω), μια τάση για περισσότερες εξόδους (σε ένα μήνα έχω παέι σε τρια θέατρα/συναυλίες/και δε συμμαζεύεται), μια ελλάτωση της καταναλισκόμενης τροφής μου (ένα σουβλάκι αντί για δυο) και μια ανεξήγητη αγάπη για τα πάντα (που λέει ο λόγος). Ειδικά για το τελευταίο θα μιλήσω, και θα αναφέρω σαν κινητήριο δύναμη τα δυο ανήψια σε μορφή βρέφους και τα δυο, που γεμίζουν τις μέρες μου εδώ και λίγο καιρό που επανεγκαταστάθηκαν πάνω από το σπίτι μου (parents supervised βεβαίως βεβαίως).

Σε τέτοιο κλίμα, καθώς επίσης και έχοντας διαπιστώσει μια ελαφριά απομάκρυνση από τη σωστή ορθογραφία και γραμματική της υποφαινόμενης λόγω μη συστηματικής χρήσης των ανωτέρω, γιορτάζουμε σήμερα την αναβίωση του παρόντος μπλόγκ με ένα πάρτυ...

...και την παρακάτω διαφήμιση που φτιάχτηκε ειδικά και αποκλειστικά για μας. Καλώς σας ξαναβρήκα!

Δεν υπάρχει γυρισμός άπαξ και μπλέξεις με το μπλόγκινΓΚ.

Μπλό(γ)καρα

2010-11-27T13:07:00.001-08:00

Αν κάτσω να μετρήσω τις στιγμές που θέλω να κάψω αυτό το μπλογκ και τις στιγμές που θέλω να γράψω ένα ποστ, θα βρεθώ αντιμέτωπη με ένα σκορ 100-2 στο πολύ χαλαρό.

Θεωρώντας γαιδουριά να εξαφανιστώ σαν κλέφτρα μέσα στη νύχτα, αναρτώ αυτές τις τελευταίες γραμμές ως ένα ευχαριστώ που διάλεξες αυτόν τον τρόπο για να κάψεις κατά καιρούς όσα εγκεφαλικά κύτταρα σου έχουν απομείνει. Θα συνεχίσω να διαβάζω τα μπλογκζζζ που με κάνουν να βλέπω τον κόσμο διαφορετικά ή με κάνουν να γελάω μέχρι δακρύων, και ίσως κάποια στιγμή που θα ξεθυμάνει η ψυχραμένη σχέση μου με το άθλημα να συνεχίσω κάπου αλλού, αναρτώντας επιτέλους τις ντουζίνες φωσκολικών κειμένων που έχω καταχωνιάσει στα virtual συρτάρια της αρχειοθήκης μου. Οκέυ, οκέυ, όχι και ντουζίνες!

Πριν το τέλος, οφείλω να σου γνωστοποιήσω το τεράστιο ευχαριστώ μου στα πρώτα μπλογκ που έπεσαν στην αντίληψή μου και μέσα από αυτά έμαθα το "θεσμό" του blogging, το εξής ένα, το οποίο και στάθηκε η αφορμή για να ανακαλύψω αυτόν τον ανέξοδο τρόπο ψυχοθεραπείας, του εξορκίζειν δια του γράφειν.

Cheers!

Ελληνικό ροκ- s35e04: Rebirth

2010-11-07T02:06:00.000-08:00

Ευτυχώς στα χρόνια μας έχουμε πολλές επιλογές. Πολλά ακούσματα, πολλά ερεθίσματα, πολλές εναλλακτικές. Ευτυχώς, έχουμε τη δυνατότητα να ακούσουμε και να επιλέξουμε τα καλύτερα. Ώπα, γράψε λάθος. Δυστυχώς εννοούσα, αφού κάπου εκεί ανάμεσα έχω χάσει πολλές φορές το καλό.

Το να μην ξέρεις ένα συγκρότημα, από τα άπειρα ερασιτεχνικά που ανθίζει στην πόλη σου είναι πιθανό. Το να αγαπάς τα τραγούδια του που έχουν γίνει τεράστιες επιτυχίες και να μην ξέρεις ότι ο τραγουδιστής τους μένει δυο στενά κάτω από το σπίτι σου όμως είναι απλά απαράδεκτο.

Έτσι συνέβη και με τους Rosebleed, που χρειάστηκε να τους ακούσω σε live τους, προσκλήσεις για το οποίο κέρδισα εντελώς από σπόντα σε ραδιοφωνικό διαγωνισμό. Όχι, δεν ήξερα ότι είχαν ανοίξει τη συναυλία του Santana και των Cranberries, όχι δεν ήξερα ότι το BBC τους έχει αναφέρει ως ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον φαινόμενο, όχι δεν ήξερα ότι τα παιδιά που το αποτελούν είναι 20άρικα που μάλλον πήγαν στο ίδιο σχολείο με μένα και φάγανε στο ίδιο σουβλατζίδικο της πλατείας όπως και γω. Είπα απλά να περάσω λίγο διαφορετικά το Σάββατό μου.

Εντάξει, το ήξερα ότι η υπερπροσφορά έχει καταπιεί ανεπανόρθωτα την ποιότητα σ'αυτά τα κούφια χρόνια. Τι να περιμένεις όταν το ραδιόφωνο δε σου μαθαίνει πια πράγματα, απλά ανακυκλώνει τα ίδια και τα ίδια προσφέροντας απλά μια ευχάριστη συντροφιά για το δρόμο; Τα περισσότερα συγκροτήματα κάνουν μια εύπεπτη σαβούρα παρόλο που έχουν τη στήριξη ολόκληρου επιτελείου από πίσω. Αυτή η σαβούρα θα παίζεται ξανά και ξανά μέχρι να την ακούς σαν μουσικό χαλάκι και στους εφιάλτες σου, μέχρι να έρθει η στιγμή να ακούς την πρώτη νότα και να σκέφτεσαι τι ωραία θάταν να έπεφτε επί τόπου η κεραία του παδιοφωνικού σταθμού από τον Υμηττό. Πρόσφατο παράδειγμα το πολυαναμενόμενο για μένα (καθότι mastourotragouda lover) νέο άλμπουμ των Kings of Leon, από όπου χιλιοπαίζεται ένα μόνο τραγούδι ενώ υπάρχουν άλλα κλάσεις ανώτερα, κάνοντάς με εν τέλει να σιχαθώ όλο το πακέτο. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο εχθρός του καλού δεν είναι το καλύτερο, αλλά το εύκολο.

Έτσι έγινε και με το Until next time και κατά δεύτερον το I want to have it all των Rosebleed, τραγούδια που πάντα προσπέρναγα έχοντας τα υποσυνείδητα κατατάξει αυτόματα σε επιτυχίες του τσουβαλιού, πιθανώς από συγκροτήμα που έχει βγάλει δεκαπέντε δίσκους και επιτέλους ακούστηκε ένα του κομμάτι. Ούτε καν είχα φανταστεί ότι πρόκειται για Έλληνες της μετεφηβικής ηλικίας που κάνουν μόνο την αρχή τους υπό τις χειρότερες συνθήκες, αυτές των ελληνικών μουσικών δεδομένων, με τόσο μεστή μουσική και φωνητικά που δεν τρέμουν ή ζορίζονται. Πριν λίγα χρόνια το ελληνικό ροκ κλεινόταν σε φράσεις-στριγγλιές όπως "μου τόχα πει" των Τσοπάνα ρέιβ, ή "έχω φάει μια φρίκη, κυνηγάω ένα ποντίκι" ή "τα μπούτια σου Μαρία" ή "ροκάς πήγε και έγινε και ρούφαγε χασίσι" και κιθάρες από πίσω να γρατζουνάνε άτσαλα. Είχε πλάκα, εμένα που καταλάβαινα αυτήν την ιδιαίτερη κουλτούρα μου άρεσαν αρκετά αλλά ως εκεί, δεν έπαιζε να βγει παραέξω κάτι τέτοιο. Κοίτα όμως τώρα, οι σοβαρές προσπάθειες ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια του Godfather burger που έφαγα χθες και με πείραξαν, και είναι ωραίο, πολύ ωραίο! Προ καιρού άκουγα τους GAD και έλεγα, να ρε γαμώτο, επιτέλους τα πρώτα βήματα και τώρα να κι άλλοι, μικρότεροι και με υποσχέσεις.

Είναι το backstage και η ιστορία κάποιου που θα σε κάνουν να τον αγαπήσεις ή να σου περάσει αδιάφορος, και αυτό συμβαίνει και με τη μουσική, αλλιώς οι δίσκοι δε θα συνοδεύονταν από βιβλιαράκι με πληροφορίες και φωτογραφίες. Είναι πολύ ρομαντικό να υπάρχουν σοβαρά νέα σχήματα στη γειτονιά σου, στην πόλη σου, και να το παλεύουν από το μηδέν. Δεν είναι τα τραγούδια που θα σε κάνουν να ανατριχιάζεις για χρόνια, αλλά είναι χτισμένα σίγουρα με πάρα πολύ ταλέντο και, hey, είναι ίσως οι πρόβες για κάτι πάρα πάρα πολύ καλό! Είναι από τις στιγμές που λες ότι ναι ρε γαμώτο, η χώρα αυτή δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα ταλέντα άλλων. Αρκεί να τα στηρίξουμε και μεις βέβαια, if you know what i mean...

ΥΓ: Ουδεμία σχέση προσωπική έχω με το συγκρότημα. Απλά το χαίρομαι!

Τηλέ-φονα

2010-10-15T07:36:00.000-07:00

Σκέψου τώρα να βρίσκεσαι στο πέμπτο υπόγειο βυθίσματος πάνω από ένα βιβλίο παραμονές εξετάσεων/ πάνω από το έτερον ήμισι και να ζευγαρώνετε (σικ)/ μέσα στη μπανιέρα και να μουλιάζεις μέχρι να σταφιδιάσεις ολόκληρος/ έξω από την πόρτα και μόλις έχοντας διπλοκλειδώσει για να φύγεις.

Και να χτυπάει το τηλέφωνο.

Για να σου πει μια ηλίθια ότι ο κύριος Παπάρας Τάδε του πα-ΣΟΚ κάνει συγκέντρωση στην πλατεία την Πέμπτη και ώρα 8 προκειμένου να κάνει τις προεκλογικές του δηλώσεις. Ξέρεις μωρέ, αυτές που ΔΕ θα τηρήσει.

Πες μου τώρα την συνηθέστερή σου από τις παρακάτω απαντήσεις, μπας και αποκτήσω επιτέλους μια σταθερή γραμμή αντιμετώπισης κι εγώ:

1. (λιτά και σταράτα) Φακ γιου μπιτς, ιτς ιναπροπριετ ταιμ.

2. (με ψιλή φωνή και μελό Βασιλάκη Καίλα) Δεν είναι εδώ η μαμάααααα μουυυυυυ

3. (με ύφος αληθινό όσο τα βυζιά της Τζούλιας) ΩΩΩωωωω, πολύ ενδιαφέρον, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την ενημέρωση.

4. (με ύφος δε-σηκώνω-μύγα-στο-σπαθί-μου) Κοπελιά, δε πας να βρεις καμια σοβαρότερη δουλειά που να χρησιμεύει στην κοινωνία και να μην σπάει @@;

5. (αγκομαχώντας) Αχ, με βγάλατε από την τουαλέτα, περιμένετε λιγάκι, μην κλείσετε, έρχομαι να μου πείτε.

6. (ενώ μιλάει)..ναι σας ακούω....έρχομαι μωρό μου, αχ μη, όχι εκεί, μη μη μη, ντροπή, ακούει κι η κοπέλα, ναι πείτε μου δεσπ...αχχχ...

7. (με θέληση για αληθινή επικοινωνία) Τώρα εσύ δηλαδή κοπελιά, με το χέρι στην καρδιά, θα πας στη συγκέντρωση;

8. (με ύφος Καλομοίρα) Αμμμμ... (τσίχλα)...Δέχομαι συνεχώς παρόμοια τηλεφωνήματα τελευταία. Θα γίνουν κάποιες εκλογές άμεσα; Τι εκλογές θα είναι αυτές; (τσίχλα) Θα θέλατε να μου εξηγήσετε το ψηφοδέλτιο στο οποίο ανήκει ο κύριος Παπάρας Τάδε; Όχι, θέλω να μου πείτε το βιογραφικό τους... Τι εννοείτε εσείς μόνο ενημερώνετε; (τσίχλα) Και ποιον να ρωτήσω; (τσίχλα) Θα μου δώσετε ένα τηλέφωνο; (τσίχλα) Θα αυτοκτονήσω αν δε μου πείτε (τσίχλα).

9. (με χαμόγελο πωλήτριας-Τζοκόντα/ τηλεφωνητή του ΟΤΕ) Σας ευχαριστούμε πολύ που μας καλέσατε, γεια σας.

10. (χωρίς ύφος) τουτουτουτουτουυυυυυυυ...........................

11. Άλλο (συμπληρώστε):..............

Ευχαριστώ για τη συμμετοχή σου. Α, και πού 'σαι... Αν είσαι μια από αυτές, πραγματικά μη με ξαναπάρεις μετά τις εννιά το βράδυ.

Ωδή στο διάβασμα

2010-09-25T15:23:00.000-07:00

Μια μέρα που κυλάει με μια 12ωρη, φλογερή, παθιασμένη και στενή έως σεξουαλική επαφή με ένα 2τομο βιβλίο Τοξικολογίας, δεν μπορεί παρά να τελειώσει με ένα ποστ που να επισφραγίζει το ρεσιτάλ καψίματος εγκεφαλικών κυττάρων. Σημείωσε την ημέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2010. Η μέρα που η aphtha εξήγησε το μηχανισμό της δηλητηρίασης από αροξόλ. Ναι, νομίζω νιώθω σοφότερη απόψε το βράδυ.

Δεν ειρωνεύομαι. Λατρεύω την επιστήμη που έμελλε να σπουδάσω. Η σχέση ενός ανθρώπου με την επιστήμη και τις κλίσεις του συχνά αρχίζει σαν ένας έρωτας που γίνεται αγάπη και μετά πάθος. Εκτός αν μιλάμε για γιατρό, οπότε ο έρωτας γίνεται αγάπη και μετά λάθος (λέγε με 40άρη στα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα). Αστείο, άλλωστε λατρεύω τους γιατρούς. Απλά δεν ήταν για μένα. Εγώ τη φαρμακευτική αγάπησα με την πρώτη ματιά. Και τώρα πια ζω το πάθος μου. So fucking what, βέβαια...

Ανοίγω παρένθεση για να σου πω ότι η στη σχολή το διάβασμα είναι εξουθενωτικό και οι ευθύνες του επαγγέλματος αναλογικά της πλάκας. Ξέρεις, μπορεί εγώ να εξετάζομαι πολλάκις στο τι μυρωδιά αναδύει το δηλητηριασμένο από υδροκυάνιο πτώμα και στο τι αντίδοτο να σου δώσω αν πάρεις μορφίνη ή αν πιείς μπόμπες και πέσεις σε κώμα, στην πράξη ωστόσο δεν έχω το νομικό δικαίωμα να επέμβω ούτε για να σου κάνω ένεση αδρεναλίνης αν πάθεις αναφυλαξία μέσα στο φαρμακείο μου. Απλή φαρμακοποιός, τι να ξέρει κι αυτή... Πες μου εσύ πώς θα ένιωθες.

Αν πικραίνομαι για κάτι είναι που για άλλη μια φορά το σύστημα φτιάχνει επιστήμονες και τους καταντάει ρομπότ. Μπακάληδες. Κουτάκια πουλάμε και έχουμε το θράσος να ζητάμε και κέρδος, όπως μούπε ένας καρδιολόγος με τον οποίο συζητούσα τις προάλλες. Τη γιαγιά που την έχουν ξαμολημένη τα παιδιά της και έρχεται να της βάλουμε το υπόθετο γιατί δεν έχει κανέναν για να τη βοηθήσει, δε θα τη συναντήσει αυτός ποτέ. Ούτε θα πάει να της θεωρήσει την αθεώρητη συνταγή 20 χιλιόμετρα μακριά. Αυτό είναι η μαλακία. Δεν πτοούμαστε όμως, εμείς η γενιά του Τσέρνομπιλ έχουμε πολλά να δώσουμε σ' όσους θα μας αμφισβητήσουν. Θα βάζουμε υπόθετα με γνώσεις και στυλ. Κλείνει η παρένθεση. Πίριοντ.

Πέρα από την κοινωνιολογική κλάψα που τελευταία έχω παρατηρήσει ότι με χαρακτηρίζει επίμονα -μάλλον είναι ώρα να αναθεωρήσω τις παρέες μου και να κάνω σεξ πιο συχνά-, έχω να πω ότι το διάβασμα για το πάθος μου και εγώ τα ξαναπάμε περίφημα τελευταία. Αν θέλω να πω τα σύκα σύκα βέβαια, πάντα περίφημα τα πηγαίναμε, με highlight τις εξεταστικές που ήταν το λεπτό που η έφεσή μου θα ξεδιπλωνόταν... Το μυαλό και το στυλό, τίποτα άλλο ανάμεσα σε μένα και το χαρτί, that was all... Η ατμόσφαιρα να μυρίζει εμετίλα από τα αγχωμένα ξεράσματα των γύρω και γω, το τέρας γνώσεων του κατομμυριούχου, να κάνω rewind τη σελίδα που περιέγραφε τα συμπτώματα του συνδρόμου cri du chat... Και μετά ο καφές της επιτυχίας στην πλατεία, με καμία σκοτούρα πια στο κεφάλι... Τόση ευτυχία, τόση ισορροπία, τόση καταξίωση... CUT!

...Εν έτει 2010 ξαναπάρτο από τα “σύκα σύκα”. Αν αφήσω τις φανφάρες και κυριολεκτήσω έχω να πω ότι μεγάλη πόρτα θα διαβώ και ένα F φαίνεται στο φλιντζάνι (also known as Failure). Το διάβασμα και γω τα πάμε περίφημα μόνο σε αναλαμπές πια, γιατί το διάβασμα θα είναι πάντα έναν όροφο παραπάνω και γω θα οφείλω να το κυνηγάω. Δεν είναι πια μια ύλη, ένα τεστ, μια παπαγαλία, ένας βαθμός. Είναι μια κατάκτηση. Είναι μια σφραγίδα του τι είσαι. Ένας ορισμός.

Με άλλα λόγια και αφήνοντας την καθαρεύουσα στην άκρη, θύμισέ μου να πω στη γιαγιά μου να με ραντίσει με αγιασμό τις παραμονές μπας και περάσω.

Τουλάχιστον όμως ξέρεις τι; Μου βγαίνει η γλώσσα, αλλά γουστάρω. Τόσο πολύ που δε με πειράζει η αποτυχία. Γιατί θα είναι μια ευκαιρία να ξαναδιαβάσω για να μάθω περισσότερα. Τόσο πολύ που δε με ενοχλούν ούτε τα παιδάκια που χτυπάνε οχτάωρα με φωνές κάτω από το παράθυρό μου. Γιατί μου δίνουν συντροφιά στον αγώνα μου.

Χμμ, νομίζω αυτό λέγεται προορισμός. Και γω νομίζω τον βρήκα :)

ΥΓ: Bust your windows- Jazmine Sullivan
By the way, είδε κανείς άλλος ότι η τύπισσα στο Step up ήταν λίγο αλλήθωρη;

Καταγγελία για κουνούπι

2010-09-16T06:32:00.001-07:00

Υπάρχουν κάτι κουνούπια τα οποία δεν είναι κουνούπια. Ούτε σκνιπάκια τα λες. Δεν είναι από αυτά που κάνουν βζζζζζ μέσα στο αυτί σου και σε κάνουν να σκεφτείς "Α, να ένα κουνούπι, ας το σκοτώσω". Τα εν λόγω είναι τόσο μικρά που δεν τα βλέπεις, τόσο αθόρυβα που δεν τα ακούς και τόσο ύπουλα που το πρώι έχεις γεμίσει κρατήρες σε όλο σου το κορμί. Σε κάνουν να ξυπνάς μέσα από τον ύπνο σου και να ξύνεσαι με ορμές επιληπτικής κρίσης. Σε κάνουν να σκέφτεσαι εν μέσω REM για το αν θα χρειαστείς τσουγκράνα ή κάτι πιο αποτελεσματικό από νύχια τελοσπάντων για το ξύσιμό σου.

Ε λοιπόν ένα έχω να πω σε ένα από αυτά:

Λίγη τσίπα πια, κωλοκούνουπο. Δηλαδή έλεος, για μια αξιοπρέπεια ζούμε. Αν έχεις τα κότσια εμφανίσου. Αλλά τι να πεις, ελληνικό κουνούπι δεν είσαι και συ; Έφτασε Σεπτέμβρης κι εσύ έχεις ακόμα όρεξη για αίμα. Να ξέρεις ότι είσαι πολύ τυχερό που δεν στα έψαλλα στις 04:53, οπότε και συναντηθήκαμε φευγαλέα. Πιο συγκεκριμένα εσύ συνάντησες φευγαλέα το χέρι μου.

Κανόνισε να φέρεις φίλους σου για την κηδεία απόψε.

Shame on you.

Φήμες λένε ότι αυτό το τραγούδι είναι χαζοχαρούμενο!

2010-09-07T08:16:00.000-07:00

Εμένα όμως μ'αρέσει πολύ!
Μιλάμε για το τελευταίο καλοκαιρινό τραγούδι που ανακαλύπτω για το 2010 :)

Where do I begin?
Should I tell you
How bad I need you now
You're underneath my skin
But I'm confused
My head is spinning all around

I waited so long
I need to know, darling
What is on your mind

Normally I try to run
And I might even want to hide
Cause I never knew what I wanted
Til I looked into your eyes
So am I in this alone?
What I'm looking for is a sign
That you feel how I feel for you
Baby please don't let me go
Baby please don't let me go
Baby please don't let me go
No, please don't let me go
Baby no, no, no, no

What else can I say?
My heart is beating double time
And do you feel the same?
Don't leave me in the dark, no
But baby don't put out this spark, no

I waited so long
I need to know, darling
What is on your mind

Normally I try to run
And I might even want to hide
Cause I never knew what I wanted
Til I looked into your eyes
So am I in this alone?
What I'm looking for is a sign
That you feel how I feel for you
Baby please don't let me go
Baby please don't let me go
Baby please don't let me go
No, please don't let me go
Baby no, no, no, no

Caught in the inquisition
Under these conditions
I need a definition
Is it love that we're sharing
Show me that you're caring
You see my fascination
Tell me I'm not mistaken
Give me the information I need

Normally I try to run
And I might even want to hide
Cause I never knew what I wanted
Til I looked into your eyes
So am I in this alone?
What I'm looking for is a sign
That you feel how I feel for you
Baby please don't let me go

aphtha-πολτοποιημένος τσαμπουκάς: σημειώσατε 2

2010-09-06T07:35:00.000-07:00

Η Ελλάδα είναι το απόλυτο μπουρδέλο. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι στα μπουρδέλα αυτός που πηδάει είναι συνήθως πιο δυστυχισμένος μέσα του από ότι η πουτάνα.

Έχω τόσο φτιαχτεί σήμερα που θέλω απλά κάπου να τα πω και να ξεσπάσω.

Στα 24 μου χρόνια, κοιμάμαι και ξυπνάω με ένα φόβο. Όχι με μια αβεβαιότητα, όπως οι προηγούμενες γενιές. Με έναν φόβο. Αν ήμουν στο 1940 θα ήλπιζα για να λήξει η κατοχή. Αν ήμουν στο 1960 θα δούλευα μέχρι τελικής πτώσης και θα έκανα ένα σπίτι. Θα είχα μια Αθήνα να μεταναστεύσω, ένα χωράφι για να καλλιεργήσω. Αν ήμουν στο 1980 θα πάλευα να μορφωθώ, να ξεχωρίσω και να βρω ένα δρόμο. Είμαι όμως φαρμακοποιός στο 2010, ελεύθερη, μορφωμένη και διαθέσιμη να μεταναστεύσω σε κάνα χωριό. Ε λοιπόν πιο σκατά δε μπορούσανε νάναι τα πράγματα.

Facts:

1. Τα χωριά στα οποία υπάρχει περιθώριο να ανοίξω φαρμακείο είναι των 300 γέρων. Σε δέκα χρόνια θάχουν πεθάνει κι αυτοί, ενώ εγώ θα έχω εγκλωβιστεί κάπου χωρίς καν σχολείο και αγροτικό ιατρείο. Να μείνω στην πόλη; Ακόμα κι αν ανοίξει το επάγγελμα θα είναι για να υπάρξει συγκέντρωση στην αγορά και τελικά μείωση των φαρμακείων, κι όχι για να έχουν ελπίδες οι νέοι άνθρωποι και να αυξηθούν τα φαρμακεία και ο ανταγωνισμός. Οπότε τι να κάνω;

2. Έχω τις καλύτερες συστάσεις για μεταπτυχιακό και μετά διδακτορικό. Ποιος θα το αναγνώριζε και σε ποιό πανεπιστήμιο ή νοσοκομείο να δούλευα;

3. Τα περισσότερα φαρμακεία πάνε τόσο πολύ κατά διαόλου που σκέφτομαι αν είναι καν ενδεχόμενος δρόμος για μένα ακόμα κι αν άνοιγε το επάγγελμα. Μη σε ξεγελάνε οι ουρές κάθε που μας έρχεσαι για ένα Ντεπόν. Η αλήθεια είναι ότι οι φαρμακοποιοί δεν εξοφλούνται από τα ταμεία, δανείζουν φάρμακα σε όλη τη γειτονιά, σχεδιάζεται να τους περιοριστεί το κέρδος ενώ πουλάνε το κορμί τους για να ξεχρεώσουν τους προμηθευτές τους. Δε θα τους σώσει το ντεπόν σου, ούτε καν η αντιηλιακή σου. Αλλά αυτά δε θα τα ακούσεις ποτέ στο mega. Δε μπορεί, θα έχουν πείσει και σένα με τις δήθεν φρεσκοανακαλυφθείσες παρανομίες μερικών λίγων διεφθαρμένων (π.χ Λαύριο κτλ).

Έχει στηθεί ένα ξέφρενο πανηγύρι διαίρει και βασίλευε, με τους μισούς Έλληνες να καταφέρνονται εναντίον των άλλων μισών. Πάλι. Κι αυτό είναι το χειρότερο όλων. Πάλι.

Ναι, χρειαζόταν ένας φράχτης πια σ'αυτό το αμπέλι. Ναι, πολλοί είχαν πάρει ψηλά τον αμανέ και με την προστασία της συντεχνίας στέλνανε το γιό ή την κόρη στο εξωτερικό με απολυτήριο 13 να τελειώσει τη φαρμακευτική σε 15χρόνια και να πουλάει μούρη στους φίλους του, με μια έτοιμη δουλειά. Άλλωστε όλοι πρέπει να τελειώσουν ένα ΑΕΙ σ'αυτήν τη χώρα, έτσι δεν είναι;

Εγώ όμως τώρα φοβάμαι. Γιατί πολύ απλά δεν έχω δικό μου φαρμακείο, ούτε οικογενειακό, και όλοι λένε καλά να πάθω. Έχασα τη φαρμακευτική για 300 μόρια, προσπάθησα, ξενιτεύτηκα και ήλπιζα -ναι, ήλπιζα- γιατί πόνταρα και γω στα 18 μου για ένα μαγαζάκι που θα έδινε βοήθεια στη γειτονιά με δυο τρεις κουτσοσυμβουλές κι ένα εισόδημα που θα πλήρωνε τα αγγλικά των παιδιών μου. Το μαγαζάκι θα ανοίξει μάλλον μιας και είναι μονόδρομος αυτό το επάγγελμα, αλλά δεν ορκίζομαι για το τι ακριβώς θα πουλάω εκεί μέσα... Ταχουν κάνει τόσο σκατά όσοι τα κάνανε, που μόνο τα βαποράκια και τα κλαμπάκια έχουν πια κάτι να αφήσουν στα παιδιά τους. Το χειρότερο είναι ότι είναι τόσο τετελεσμένα και προδιεγραμμένα όλα, που δεν ξέρω αν υπάρχει πια λόγος για να ονειρεύεται κανείς ή να παλεύει. Ναι, τελικά όντως, αν θες να γαμήσεις έναν λαό κόψε του τα όνειρα.

Ο ηλίθιος ήταν πάντα πιο επικίνδυνος από τον κακό, κι έχουμε πήξει από τους πρώτους εκεί απάνω. Μια χώρα σε κατοχή, κι ένας λαός μουδιασμένος. Εύχομαι η προσωπική δυστυχία όσων αποφασίζουν γι'αυτήν τη χώρα να είναι ίση με αυτή που προκαλούν. Κι όσα ευρώ κλέβουν από τον κάθε γέρο που πονάει και λυπάται να πάρει ακόμα και Βολταρέν, άλλες τόσες να είναι οι πίκρες τους.

It's the moment of truth and the moment to lie
The moment to live and the moment to die
The moment to fight, the moment to fight
To fight, to fight, to fight

To the right, to the left
We will fight to the death
To the edge of the earth
It's a brave new world from the last to the first

Καταλαβαίνεις ότι έχει ζέστη όταν...

2010-08-17T05:29:00.000-07:00

1. Το τυρί του τοστ λιώνει πριν κιόλας το βάλεις στην τοστιέρα.
2. Ξυπνάς στις 4 τα ξημερώματα και κάνεις μπάνιο. Γιατί έχεις ιδρώσει.
3. Τα βράδια κοιμάσαι κολλημένος στον τοίχο και με παρέα επιτέλους. Τον Ανεμιστήρα... Αλλιώς ιδρώνεις.
4. Το δωμάτιό σου (με τον Ανεμιστήρα) έχει αναλάβει το ρόλο του σαλονιού: όλοι θα περάσουν από κει, τουλάχιστον μια φορά την ώρα. Για να ξαποστάσουν από τον πολύ ιδρώτα.
5. Περπατάς σαν το ρόμποκοπ, με τα χέρια μακριά από το σώμα και σα να έχεις συγκαεί. Επειδή έχεις ιδρώσει.
6. Ακόμα και το λάπτοπ στα πόδια σου μοιάζει ασφυκτικά ζεστό, γιατί σε ιδρώνει.
7. Τα παντζούρια ανοίγουν μετά τις 4 το μεσημέρι.
8. Βρίσκεις τον εαυτό σου ιδρωμένο μέχρι και πέντε λεπτά μετά που έχεις βγει από το ντους.
9. Έχεις ελαχιστοποιήσει τις κινήσεις σου μεταξύ καναπέ-ψυγείου-θάλασσας-ντουζιέρας-κρεβατιού. Αλλιώς ιδρώνεις.
10. Στέκεσαι για ώρα με ανοιχτή την κατάψυξη, κι όχι απαραίτητα με σκοπό να πάρεις κάτι από μέσα. Απλά για να μην ιδρώσεις.

Σκέψεις ηλιοθεραπείας

2010-08-08T06:44:00.000-07:00

1. Τι ώρα νάναι; Ελπίζω να έχουν περάσει οι επικίνδυνες ώρες.
2. Ωχ, έβαλα αντηλιακό μετά τη βουτιά; Πρέπει να το ανανεώνω συνέχεια διάβασα στο περιοδικό. Κάτσε να βάλω άλλο λίγο. Μπλιαχ, λαδώνει η βλακεία.
3. Ελπίζω να μην καώ φέτος. Κάθε χρόνο το ίδιο τροπάρι, κάψιμο, ξεφλούδισμα και μαύρισμα μηδέν.
4. Ωπα, ωραίο μαγιό φοράει αυτή. Ναι αλλά πόσο θα το πλήρωσε... Εγώ το πήρα από τις εκπτώσεις.
5. Πωπω, είναι όμως πιο αδύνατη από μένα. Και δεν έχει και κυτταρίτιδα η σιχαμένη. Πλάκα θάχει να σκοντάψει έτσι που περπατάει. Όχι μωρέεεε, ας μη σκοντάψει η καημένη, τι μου φταίει.
6. Γαμώτο, με πιάσανε οι ψυχαναγκασμοί μου τώρα, θέλω δεύτερο παγωτό για σήμερα κι ας παχύνω.
7. Ναι, αλλά αν παχύνω δε θα με θέλει ο άλλος. Ούτε μαυρισμένη, ούτε λεπτή... πόσα πια να υποφέρει κι αυτός;
8. Χέστο, ας παχύνω. Έχω ψυχικά χαρίσματα εγώ.
9. Να τα βράσω τα ψυχικά χαρίσματα. Η συμμαθήτρια Α. έμαθα παντρεύεται σε δυο μήνες, σε κάνα χρόνο θα έχει και παιδί, εγώ πότε;
10. Μα τι μαλακίες λέω, εγώ ακόμα δε βρήκα μόνιμη δουλειά. Συγκεντρώσουυυ...
11. Πλάκα πλάκα έχω πολύ διάβασμα για την άδεια το φθινόπωρο.
12. Θα τρέχω σαν το Βέγγο στη δουλειά, θα πρέπει και να διαβάζω τα απογεύματα.
13. Και θέλω το ούφο να τελειώσω και την άλλη σχολή.
14. Και σκεφτόμουνα να αρχίσω και λάτιν χορό. Αλλά πάνε όλο γέροι για να χουφτώσουν.
15. Ό,τι νάναι, μετά θέλω και παιδιά τρομάρα μου.
16. Πείνασα πάλι. Ας κάνω υπομονή, να μη χαλάσω και λεφτά, είπαμε οικονομία και δίαιτα αυτό το καλοκαίρι.
17. Μήπως να γυρίσω και ανάσκελα;
18. Χα, θυμήθηκα τον Ρος στα Φιλαράκια. Πολύ γέλιο.
19. Ωχ, αυτός ο κάφρος βλέπει το στήθος μου, μήπως να μπω για βουτιά να καλυφθώ;
20. Γεμίσαμε λιγούρια πια.
21. Ώρα έχω να δω το κινητό μου. Κάτσε να τσεκάρω αν έχω κάνα μήνυμα.
22. Τώρα θα πέσει πάνω μου το μπαλάκι, τώρα θα πέσει πάνω μου το μπαλάκι...
23. Θέλω αποτρίχωση, πού πάω ο λέτσος;
24. Μάζεψε κυρά μου το καμάρι σου, γκαρίζει από πάνω μου σαν το Χάρο...
25. Να μπω στο ιντερνετ ή θα είμαι πολύ εξαρτημένη;
26. Θα είμαι, ας διαβάσω το βιβλίο μου.
27. Ωχ κοίτα, ο τέταρτος που βλέπω σήμερα να κρατάει το ίδιο μυθιστόρημα. Να το πάρω ή θαναι μπούρδα;
28. Αχ χαίρομαι ύπνο αυτές τις μέρες.
29. Μπλιάαααααχ, ένα μαμούνι στην πετσέτα μου, ΕΝΑ ΜΑΜΟΥΝΙ ΣΤΗΝ ΠΕΤΣΕΤΑ ΜΟΥ.
30. Καίγομαι!

ΥΓ: Καλές διακοπές, τις χρειαζόμαστε...

Στο σπίτι (and back)

2010-07-14T09:58:00.000-07:00

Τέλειωσαν πια οι μέρες που στριφογύριζες στο κρεβάτι ανήσυχος για το τι κάνω. Τέλος το μόνιμο άγχος για το αν η aphtha ζει ή πέθανε, τέλος οι στιγμές πόνου και οδύνης. Όχι, δε σούχω κάποιο προιόν τελεμάρκετινγκ, σου έχω απλά ένα ποστ- αριστούργημα που θα σου ανοίξει τα μάτια. Μάθε το λοιπόν, κατέβηκα και γω στο χωριό μου για το σαββατοκύριακο. Όχι, όχι για μένα, για τη φουκαριάρα τη μάνα μου. Για να με δουν οι μόνοι άνθρωποι που την παρουσία μου την έχουν για κάτι πολύτιμο και καθημερινό σαν το νερό, κι όχι σαν ιβέντ όπως το κρασί, να μετράνε τις σταγόνες του. Καλλιά νερό παρά κρασί, που λέει κι η γιαγιά μου (με κούρασε το να σκεφτώ τόσο λαμπρή αναλογία, κάτσε να φάω ένα κουλουράκι και συνεχίζουμε).

Το ταξίδι που λες ήταν θανατηφόρα βαρετό. Τόσο βαρετό όσο είναι όλα τα ταξίδια με καράβι από εποχής Οδυσσέα. Η μόνη διαφορά έγκειται στο ότι πλέον στο πλοίο υπάρχουν Goodys. Και στο ότι οι λοιποί επιβάτες καπνίζουνε στη μούρη σου (χωρίς να ορκίζομαι ότι οι Αργοναύτες δεν μαστούρωναν με –δήθεν- φύλλα δάφνης, χαρισμένα από την Πυθία μαζί με μια τηγανιά κεφτεδάκια). Και στο ότι αν ταξιδέψεις μετά από απεργία λιμενεργατών θα έχεις τρεις ώρες καθυστέρηση. Και στο ότι στο τραπέζι, που ήταν παραπλανητικά άδειο όταν έκατσες, θα αναμαζευτούν τουλάχιστον δύο με τρεις άκυροι όταν αρχίσουν όταν στενεύουν τα περιθώρια και το πλοίο γεμίσει. Και στο ότι το χιλιαρμυρισμένο κατάστρωμα, στο οποίο κατέληξες γιατί τσιγκουνεύτηκες να πληρώσεις αριθμημένο κάθισμα, είναι θερμοκήπιο όσο έχει ήλιο και Αλάσκα όταν αυτός δύσει. Well, δεν περιμένω να καταλάβεις, έχεις δικαίωμα να μιλάς μόνο αν έχεις ταξιδέψει σε κατάστρωμα. Ή σε διαστημόπλοιο. Α και να μην ξεχάσω, η διαφορά έγκειται και στο ότι τα σκυλιά των διπλανών γαργαλάνε τα πόδια σου, εκεί ήθελα να καταλήξω. Duh, άργησα αλλά το κατάφερα να καταλήξω κάπου. Κλασικό.

Ποτέ δεν είχα επαφή με ζώα με μόνη εξαίρεση τους συμφοιτητές μου στη σχολή και τα σαμιαμίδια στο χωριό. Γενικά μπορώ να πω ότι αντιπαθώ τις γάτες και λατρεύω τα σκυλιά, και αν δεν έχω πάρει ένα ως τώρα είναι γιατί φοβάμαι μήπως δεν ανταποκριθώ σωστά στις ανάγκες του και το διαμορφώσω άσχημα ή το παραμελήσω και πληγωθεί. Πώς τα καταφέρνουν τα άτιμα και σε κερδίζουν πριν καν προλάβεις να τους γκαρίξεις ‘μη με γλείφεις γαμώ την τρέλα μου’, ένας Θεός το ξέρει. Συχνά βέβαια υπάρχουν και κάποια που δεν προλαβαίνουν να επιβληθούν με το νάζι τους και η αντιπάθεια μεταξύ σας εγκαθίσταται- ίσως μαζί με μια δαγκωνιά.

Στο άλλο άκρο είναι η αφεντικίνα μου που ό,τι κινείται της φαίνεται λατρευτό. Θα είναι γάτα; Θα την ποτίσει. Θα είναι καναρίνι; Θα το ταίσει. Ακόμα και τα ποντίκια της φαίνονται χαριτωμένα. Φαντάζομαι δεν είμαι η μόνη εδώ μέσα που διακρίνει σαφή κατάλοιπα Ντίσνευ, έτσι; Αντίθετα, εγώ ψωνίζω παπούτσια με βάση το πόσο εύκολα πολτοποιούν μια κατσαρίδα, γιατί έχουμε και πολλές στο χωριό, ζωή να (μην) έχουνε. Το σκυλάκι όμως δε μου άφησε κανένα περιθώριο να μην το λατρέψω. Ήταν λαμπραντόρ, από τις τοπ ράτσες που συμπαθώ. Αν ήταν κάτι σαν της φωτογραφίας αυτή τη στιγμή δε θα έγραφα καμία παράγραφο, με εξαίρεση αν μιλάγαμε συγκεκριμένα για τον Hector και το πόσο προστάτευε τον γλυκούλικο Tweety:

Όπως με πληροφόρησε η κυρία που ήρθε και μπαστακώθ...εεμμμ...έκατσε στο τραπέζι μου, η Ντίντι (έλεος πια με τις ψωνισμένες κυράδες και τα ονόματά τους, βγάλτο Λάση ή Ρεξ το σκυλί να ηρεμήσουμε αν θες κάτι ξένο, μου το θες και ευφάνταστο, πφ!) είχε δύο πράγματα για να περνάει ευχάριστα η ώρα της. Το πρώτο ήταν να τρώει τα σκατά της (σικ). Το δεύτερο ήταν να γαβγίζει και να της τρέχουν τα σάλια κάθε που πέρναγε άνθρωπος με φαγητό στα χέρια. Δεδομένου ότι πέρασα τα τρια τέταρτα του ταξιδιού Πειραιάς-νησί με το μικρούλικο τυλιγμένο στα πόδια μου να ζητάει ένα χάδι, καταλαβαίνεις ότι τα bake rolls και τα πουράκια που σκόπευα να ανοίξω ήταν μια κακή ιδέα. Έτσι έφτασα στο σπίτι μου θεονήστικη.

Τις προμήθειές μου δεν τις πέταξα, με έχεις κόψει για τέτοια; Τις μασούλαγα στο ταξίδι του γυρισμού, ξεσκονίζοντας παράλληλα τα Αγγλικά μου με μια γλυκύτατη Σκωτσέζα διαιτολόγο που καθόταν δίπλα μου, αναλύοντάς της τις προυποθέσεις για να δώσει ένας νεοπτυχιούχος ΑΣΕΠ και την έλλειψη φαρμακευτικής βιομηχανίας στην Ελλάδα. Και βλέποντας παράλληλα την Ισπανία να παίρνει τον τίτλο (btw, Ίκερ ζεις εσύ τους οδηγείς, είδες, είδες, ΕΙΔΕΣ τί παλικάρια βγάζει το Εσπάνια; Να ζήσετε, boy- κατάλαβες ότι δεν αναφέρομαι στον αγώνα, έτσι;). Εκείνη τη νύχτα πρέπει να με είχε πιάσει ντελίριο κοινωνικότητας γιατί έπιασα κουβέντα ακόμα και με τον ηλικιωμένο ταξιτζή ο οποίος μου ανέλυε τις ομορφιές της ιδιαίτερης πατρίδας του, Καρπάθου. Όταν δε, μου έκανε ετυμολογία της λέξης αλλοδαπός, πείστηκα ότι πλέον οι ταξιτζήδες έχουν έρθει από τη ΝΑΣΑ.

Στο χωριό πέρασα πολύ όμορφα. Είχα απόλυτη ανάγκη ξελαμπικαρίσματος, και η γαλήνη του σπιτιού και του χωριού μου μου την προσέφεραν απλόχερα. Αχ, του σπιτιού μου... Λοιπόν, αν το σπίτι μου είχε όψη θα ήταν ένα γεμάτο μαρμελάδες και φρεσκομαζεμένη κάπαρη ψυγείο. Αν είχε χρώμα θα ήταν γαλάζιο και πράσινο. Αν είχε γεύση θα ήταν λουκουμάδες με σοκολάτα ή ενός ζουμερού πεπονιού, όχι του σουπερμάρκετ, ξέρεις, τη γεύση ενός πραγματικού πεπονιού. Αν το σπίτι μου είχε ήχο θα ήταν του αέρα που λυσσομανάει παίρνοντας μαζί του κύματα και παντζούρια, ή του γέλιου της αδερφής μου όταν έμαθε ότι έγραψε άριστα για το πανεπιστήμιο. Αν ήταν ανάμνηση θα ήταν φωνές στα χωράφια παίζοντας κυνηγητό. Αν είχε μυρωδιά θα ήταν αυτή των αρμυρικιών ή ενός αρνιού στο φούρνο, δώρο του γείτονα. Αν είχε αίσθηση, θα ήταν το δευτερόλεπτο που κόβεις μια κατακόκκινη ντομάτα από την ντοματιά του κήπου, με τον ήλιο να γαργαλάει το χέρι σου και την πεταλούδα που έρχεται να ξεκουραστεί πάνω στο χέρι σου. Κι αν είχε κάτι κακό, θα ήταν το βούλιαγμα του νησιού από τουρίστες που ξερνάνε μεθυσμένοι κάθε έξι τα χαράματα όλο το καλοκαίρι.

Σκέψου τι χαρά ήταν να δω το ηλιόλουστο μέρος μου πάλι, όταν το μόνο μαύρισμα που είχα πετύχει στην Αθήνα ήταν του αριστερού μου χεριού στην Κατεχάκη. Τώρα έκανε ακόμα και σημάδι το μαγιό, yeeeeeeeah!!

Τέλοσπάντων, μέσα σε δυο μέρες έπρεπε να γυρίσω, ένεκα της ουράς που είχαν στήσει τα παππουδάκια για χάρη μου στη δουλειά. Τα γλυκούλια μου, έχουν αρχίσει τώρα να με συνηθίζουν και ζητάνε να τους εξυπηρετώ εγώ, guess why, γιατί τα γεμίζω δειγματάκια! Να βλέπεις την 85αρα να φεύγει με τσουβάλια με δείγματα αντιηλιακών και να κωλοχαίρεται λες και έτσι γλιτώνει τον καρκίνο και προστατεύει τα νιάτα της, να σου φύγουν τα μαλλιά! Αστεία αστεία όμως είναι καθαρά ψυχολογικό το θέμα. Η γιαγιά που τσεπώνει τη συσφικτική νιώθει ότι οι άλλοι τη βλέπουν ως κάποια που μπορεί ακόμα να φροντίσει τον εαυτό της και -ενίοτε- ξεκινά να το κάνει. Κάτι τέτοιο τη γεμίζει με ζωή, έστω για τα λίγα δευτερόλεπτα που κρατάει το πασάλειμμα- όπως και όλες τις γυναίκες. Και είναι ωραίο να γεμίζεις τις γιαγιάδες με ζωή.

Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα είναι κάτι δειγματάκια από σαμπουάν για τριχόπτωση ανδρών. Ακόμα δεν έχω βρει τρόπο να τα χώνω στη σακούλα χωρίς να κάνω τον άλλο να νιώσει άσχημα και να αναρωτηθεί 'Shit, τόσο πολύ φαίνεται;'. Πού θα πάει όμως, θα προπονηθώ και σ'αυτό κάποια στιγμή! Ως τότε, όσοι αναγνωρίζετε το πρόβλημα στον εαυτό σας, να σας πληροφορήσω ότι έχουμε πολύ στοκ στο φαρμακείο μας!

...Κι έτσι λοιπόν κυλάνε οι μέρες πάλι στην Αθήνα. Ανυπόφορη ζέστη, αμέτρητα δειγματάκια, ατέλειωτο extrememakeoverhomeedition στην ελληνική του έκδοση, αμεληταίο διάβασμα, βαθμοί που ανακοινώνονται με το σταγονόμετρο από την εξεταστική, αποτυχημένα κουρέματα και μακρόσυρτο πήξιμο. That's the story of my life άλλωστε!

ΥΓ: Τραγουδάκι που άκουγα στο νησί και με έκανε να εκτιμήσω την (ήδη εκτιμημένη) Fergie. Αυτή η κοπέλα τα σπάει. Απορώ πώς την κεράτωνε ο μαλάκας.

ΥΓ2: Η afinontastinmykono είχε κάποτε ανεβάσει ένα ΘΕ-Ι-ΚΟ ποστ για τα καράβια και το μαρτύριο στο οποίο σε υποβάλλουν οι συνταξιδιώτες! Διάβασέ το οπωσδήποτε ΕΔΩ!

ΥΓ3: Έχοντας ανοιχτή την τηλεόραση, βλέπω ότι οι Τούρκοι έχουν ξεσαλώσει τελευταία. Μου φαίνεται;;; Είχα ακούσει τις προάλλες ότι ψάχνουν για τα πετρέλαια του Αιγαίου, που ο μπαμπάς Παπανδρέου, τρέχοντας να ανταμώσει με τη Λιάνη, είχε υπογράψει με βιασύνη ότι η Ελλάδα δε δικαιούται να χρησιμοποιήσει. Έεεετσι......

...κι από Ιούλιο χειμώνας

2010-07-04T11:52:00.000-07:00

Καλά, τι κωλόκαιρος είναι αυτός; Είναι ευρέως γνωστό ότι η αγαπημένη μου εποχή είναι ο χειμώνας και η χειρότερή μου το καλοκαίρι. Για τα μόνα πλεονεκτήματα που μπορώ να αντέξω το τελευταίο (κάποιες φορές ακόμα και ευχάριστα), είναι ο ήχος από τα τζιτζίκια, το τραγούδι summer wine και η αίσθηση του παφλασμού των κυμάτων, όταν τσαλαβουτάω τα πόδια μου στη θάλασσα στο χωριό τα ηλιοβασιλέματα.

Κι όσο κι αν αποζητώ αυτό το γλυκό φίλημα του δέρματός μου από τον ήλιο τα καλοκαιρινά μεσημέρια (για λίγο, μη βγάλω και την μπέμπελη), άλλο τόσο δεν υποφέρω τη αναπνευστική δυσφορία που μου φέρνει μια μέρα κουφόβρασης. Έχω κλείσει πάλι μισάωρο χωρίς μια εισπνοή της προκοπής.

...Ειλικρινά όμως, δεν ξέρω ποιος θεός παρεξήγησε τις προσευχές και κατάρες μου για τoυς καύσωνες και τις υγρασίες, με αποτέλεσμα να έχουμε όλο καταιγίδες Ιούλη μήνα, αλλά please, αν με ακούς γράψε λάθος. Ακόμα κι αν με αλαφραίνεις στο πότισμα του κήπου και το πλύσιμο του αυτοκινήτου, πολύ περισσότερο από ένα full καλοκαίρι απεχθάνομαι ένα gay καλοκαίρι και τα σκαμπανεβάσματα που μου προκαλεί.

Θα ξαναγυρίσω στην Αγγλία μου φαίνεται. Τη χώρα που, για μας τους κρυόπλαστους που τη βρίσκουμε με ένα πάπλωμα και μια ζεστή σοκολάτα, προσφέρει πραγματικό παγετό από Μάη!

Κρίμα όμως, θα χάνω την Αυγουστιάτικη πανσέληνο με φωτιά στην άμμο και τη μυρωδιά της αρμύρας...

Θα το ξανασκεφτώ.

Στο χωριό

ΥΓ: Map of the problematique, για μας τους προβληματικούς.

Fear and panic in the air
I want to be free from desolation and despair
And I feel like everything I sow
Is being swept away, well I refuse to let you go.

I can't get it right (get it right)
since I met you

Loneliness be over
when will this loneliness be over

Life will flash before my eyes
so scattered and lost I want to touch the other side
No one thinks they are to blame
why can't we see when we bleed we bleed the same

I can't get it right (get it right)
since I lost you

Loneliness be over
when will this loneliness be over

Loneliness be over
When will this Loneliness be over?
Loneliness be over
When will this Loneliness be over?

Εξεταστικής τσουβάλιασμα

2010-06-26T15:31:00.000-07:00

Σήμερα έλεγα να σου παρουσιάσω τους χαρακτηριστικότερους τύπους που συναντάς σε μια αίθουσα εξετάσεων ενός ελληνικού πανεπιστημίου, όπως τους βιώνω τώρα που τρέχω στο μαραθώνιο μιας εξεταστικής. Αυτό και θα κάνω. Ready? Set? Go!

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 1: ΕΠΙΤΗΡΗΤΕΣ

α) Ο ΚΕΡΒΕΡΟΣ

Θα φωνάξει, το μάτι του θα γίνει σβούρα και θα τρεμοπαίξει χειρότερα κι από του Τζακ Νίκολσον στη Λάμψη, θα ακούσει ακόμα και το μολύβι που αργοκυλάει στο πέμπτο έδρανο της τρίτης σειράς από το τέλος, θα μυρίσει ακόμα και την υποψία προσπάθειας αντιγραφής ή σκονακίου, θα ανεβοκατέβει στο αμφιθέατρο 562 φορές για να διευρύνει και να ανανεώνει ανά δευτερόλεπτο το ορατό του πεδίο. Γενικότερα, θα φύγει από την αίθουσα της εξέτασης με δέκα κιλά λιγότερα από την εκγύμναση όλων του των αισθήσεων, με σκοπό τη διασφάλιση της απόλυτα δίκαιης εξέτασης. Μελέτες ετών έχουν δείξει ότι στατιστικά ο επιτηρητής Κέρβερος είναι γυναίκα. Τι πρωτότυπο. Θα τον καταλάβεις από τις κραυγές “Ησυχία!”, “Μπροστά σου!”, “Πέρνα έξω!”, “Μηδενίζεσαι!” και λοιπά χαρμόσυνα που εύχεσαι να μην πηγαίνουν σε σένα.

β) Ο ΧΑΛΑΡΟΥΙΤΑΣ

Τόσο χαλαρουίτας που οι υπόλοιποι επιτηρητές τον στέλνουν να πάει να φέρει τους καφέδες από το κυλικείο. Πραγματικά έχει την εξέταση γραμμένη εκεί που δεν πιάνει μελάνι και κάθε 15 δευτερόλεπτα κοιτάει το ρολόι του ξεφυσώντας με αγανάκτηση (που έχουν περάσει μόνο 15 δευτερόλεπτα από την προηγούμενη φορά). Αποτελεί τη χαρά του εξεταζόμενου, αφού ο επιτηρητής Χαλαρουίτας έχει ήδη πολλά προβλήματα δικά του για να ασχοληθεί με τους φοιτητές. Θα τον καταλάβεις γιατί έχει μετατρέψει την καρέκλα της έδρας σε κρεβάτι για να τεντώνεται.

γ) Ο ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ

Ο Απαράδεκτος θα πιάσει τη συζήτηση για οτιδήποτε άσχετο μπορείς να φανταστείς με τον συνεπιτηρητή, σπάζοντας τα νεύρα του εξεταζόμενου στο πρώτο έδρανο. Ο Απαράδεκτος επιτηρητής προκαλεί τεράστιο δίλλημμα στο φοιτητή ενόσο αυτός γράφει. Η πάλη μέσα του, που συνοψίζεται στο “Να τον χέσω το μαλάκα που με αποσυντονίζει ή να κάνω γαργάρα μη με δει με κακό μάτι”, είναι αέναη. Ο φοιτητής βγαίνει από την αίθουσα μετά το πέρας της εξέτασης με κεφάλι καζάνι και νεύρα κρόσσια. Θα τον καταλάβεις και θα τον παρακαταλάβεις!

δ) Ο ΤΣΙΡΑΚΗΣ

Συνήθως η ηλικιακή κατανομή του Τσιράκη επιτηρητή είναι 97% από 23-35 ετών και 3% πάνω από 35 ετών. Μπορείς να μπερδέψεις τον Τσιράκη επιτηρητή με συμφοιτητή σου και να του πεις (πριν αρχίσει η εξέταση και καταλάβεις ποιός είναι) “Τι μαλακία μάθημα αυτό, έχω κάνει όμως φοβερό σκονάκι φίλε, δε καθόμαστε κοντά να αντιγράφουμε;”. Το όνομά του το οφείλει στο ότι έχει βοηθητική θέση στο προσωπικό, λόγω ενός πιθανού μεταπτυχιακού ή διδακτορικού που κάνει. Συνήθως, για να δικιολογήσει τη θέση του, είναι αυστηρός σε επίπεδα ανάλογα του Κέρβερου. Για να τον καταλάβεις, βλ. Κέρβερος.

ε) Ο ΡΟΛΕΞ

Ο επιτηρητής αυτός έχει βάλει σαν σκοπό της ζωής του να σου λέει ανά δεκάλεπτο πόση ώρα μένει για τη λήξη της εξέτασης. Αυτό σε κάνει να αναρωτιέσαι αν εκτός από τις καλές προθέσεις υπενθύμισής του έχει α)το φαγητό στη φωτιά, β)να πάρει τα παιδιά από τον παιδικό σταθμό, γ)όρεξη να σου σπάσει τον τσαμπουκά και να σε αγχώσει ώστε να παραδώσεις το γραπτό πριν λήξει η εξέταση για να μην τον ακούς, κι έτσι αυτός να σχολάσει νωρίτερα. Θα τον καταλάβεις, εκτός κι αν του τελειώσει η μπαταρία στο ρολόι.

στ) Ο HEWLETT PACKARD ή ο ΑΘΛΗΤΗΣ

Διαφέρει από τον Κέρβερο στο ότι ναι μεν ανεβοκατεβαίνει συνέχεια στο αμφιθέατρο σκανάροντας συνεχώς το χώρο, ωστόσο το ενδιαφέρον του δεν είναι ειλικρινές και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην ξετρυπώνει ποτέ περιπτώσεις αντιγραφής. Η αδιαφορία του αγγίζει αυτή του Χαλαρουίτα, ωστόσο είναι λιγότερο ξεδιάντροπος και προσπαθεί να το καλύψει. Εναλλακτικός τίτλος: ο επιτηρητής Θεαθήναι. Θα τον καταλάβεις επειδή πάντα θα είναι σε άλλη θέση από εκεί που τον άφησε το βλέμμα σου τελευταια φορά, σε σιωπηλή πάντως κατάσταση.

ζ) Ο ΑΝΗΘΙΚΟΣ

Αυτός θα σε ξεφτιλίσει σαν άνθρωπο γιατί νομίζει ότι η εξουσία που έχει είναι για κατάχρηση. Έχει τύχει να παραδίδει κοπέλα γραπτό και μόλις βγει από την αίθουσα να λέει “Κοιτάξτε όλοι, έκανε ορθογραφικό, απαράδεκτη” και να σκίζει το γραπτό μπροστά στο κοινό. Ο ίδιος ρώτησε σε προφορική εξέταση πτυχιακών “Πού αφιερώνω το βιβλίο μου”. Θα τον καταλάβεις επειδή είναι τόσο κομπλεξικός που σου βγάζει μια λύπηση.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 2: ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟΙ

α) Ο ΧΕΣΤΗΣ

Ο Χέστης έχει σκονάκι μαζί του αλλά φοβάται να το χρησιμοποιήσει μην τον πιάσουν. Φοβάται να κοιτάξει δεξιά ή αριστερά μήπως τον κατηγορήσουν ότι αντιγράφει. Νομίζει ότι αν δε γράψει θα έρθει το τέλος του κόσμου. Συνηθίζει να πέφτει ολόκληρος πάνω στο γραπτό του, σκεπάζοντάς το σαν μάλλινη κουβέρτα, μήηηηπως και στη βαθμολόγηση βρεθούν ομοιότητες από κάποιον που καταφέρει να του αντιγράψει και μήηηηπως μηδενιστούν και οι δυο. Θα τον καταλάβεις γιατί έχει στο πλάι του ένα νερό, στυλό, λεξοτανίλ κι ένα κομποσκοίνι.

β) Ο ΓΑΜΑΩ-ΚΑΙ-ΔΕΡΝΩ

Η υπερβολική coolness που αποπνέει ο Γαμάω-και-δέρνω (ΓΚΔ) κάνει όλους τους συμφοιτητές του να κομπλάρουν. Μα πώς τελείωσε σε μισή ώρα και όταν βγήκε είπε ότι τα θέματα ήταν για δημοτικό; Ο ίδιος αποδίδει τις ταχύτητες και την αποτελεσματικότητά του σε ένα θείο χάρισμα που έχει, και φυσικά την σπιρτάδα που τον διακατέχει. Συνήθως στους βαθμούς ο συγκεκριμένος παίρνει τελικά ό,τι παίρνεται, ωστόσο ο αέρας του θα διατηρηθεί και στην επόμενη εξέταση για να κάνει κομματάκια την ψυχολογία των υπολοίπων. Θα τον καταλάβεις γιατί στο πλάι του έχει ένα στυλο, ένα μποξεράκι και ένα ρόπαλο.

γ) Ο ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ

Παρόμοιος με τον ΓΚΔ, χωρίς ωστόσο κανένα ίχνος επίδειξης μέσα του. Τελειώνει στο δεκάλεπτο όχι γιατί θέλει να κομπλάρει τα πλήθη, αλλά γιατί έχει έρθει στην εξέταση μόνο για να δει τα θέματα που πέφτουν. Οι σκοποί του είναι καθαρά στατιστικοί, και γι'αυτό η τσίπα πάνω του τον οδηγεί στο να πιάνει μια θέση κοντά στην έξοδο ώστε να μην τον δουν όλοι που φεύγει μόλις μπει και γίνει ρόμπα. Θα τον καταλάβεις επειδή στο έδρανο δίπλα του δε θα έχει φέρει ούτε καν στυλό.

δ) Ο ΜΑΦΙΟΖΟΣ

Έχει αποτυπώσει σκονάκια παντού στο σώμα του, σαν τον Scofield. Έχει τυπώσει ολόκληρο το βιβλίο σε γραμματοσειρά 2 και το έχει κολλήσει στο μπουκαλάκι του νερού. Έχει χαράξει στο BIC με καρφίτσα όλους τους τύπους της θεωρίας. Έχει σκηνοθετήσει διάρροια για να πηγαίνει κάθε λίγο στην τουαλέττα και να βλέπει τις απαντήσεις. Ο πιο hi-tech Μαφιόζος λαμβάνει τις απαντήσεις σε ψείρα bluetooth. Συνήθως για να κάνει όλα τα παραπάνω έχει αφιερώσει περισσότερες εργατοώρες από ότι για να μάθαινε την ύλη του. Παρόλα αυτά είναι ο αρχηγός της φυλής των φοιτητών. Στο τέλος όλοι ζητάνε από το μεγάλο δάσκαλο να τους μάθει τα “κόλπα”. Θα τον καταλάβεις γιατί έχει κάνει το σώμα του μπλε από το μελάνι.

ε) Ο ΚΑΚΟΣ

Βλ. τον Χέστη, μόνο που οι προφυλάξεις του κρύβουν ανταγωνιστικό δόλο. Δε διάβαζε αυτός ένα μήνα για να πας στο τέλος να του αντιγράψεις εσύ παλιοσιχαμένε, ε παλιοσιχαμένε! Ο Κακός, για παρόμοιους λόγους μπορεί να προβιβαστεί και στην κατηγορία στ) το ΚΑΡΦΙ. Με λίγα λόγια αν βγάλεις σκονάκι και σε δει, την έβαψες. Θα τον καταλάβεις από το συνοφρυωμένο βλέμμα μίσους προς την κοινωνία.

ζ) Ο ΒΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ

Θα τον δεις ανά τρια λεπτά να αφήνει το στυλό κάτω και να κάνει ασκήσεις ξεπιάσματος του χεριού, εφόσον έχει ήδη γράψει 42 σελίδες σε 42 λεπτά. Η παραγωγή του είναι πιο αξιοθαύμαστη και από laser printer, μόνο που χαλάει περισσότερο μελάνι. Συγχέεται και με τον η) ΦΥΤΟΥΚΛΑ, ο οποίος ναι μεν γράφει κι αυτός τρελά και φεύγει τελευταίος κι από τον φύλακα της σχολής, ωστόσο γράφει και σωστά πράγματα στο γραπτό του. Αντίθετα, ο Βαρέα και Ανθυγιεινά δε μας εγγυάται κανείς ότι δε γράφει άλλο κεφάλαιο από αυτό που μας ζητάει η εκφώνηση. Θα τον καταλάβεις από το θόρυβο που κάνει το στυλό του όταν το αφήνει στο έδρανο για να κάνει τις ασκήσεις του ανά τακτικά διαστήματα.

θ) Ο ΝΟΡΜΑΛ

Δεν υπάρχει, όταν μιλάμε για εξετάσεις.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 3: ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΤΕΣ

α) Ο ΚΟΦΤΗΣ

Είναι χειρότερος κι από κόφτη σε ταμιακή μηχανή, από κόφτης πλακιδίων, από κόφτης στο αμάξι σου. Ο αγαπημένος του βαθμός είναι το 4, για να σε κάνει να σέρνεσαι στα πατώματα που έχασες τη βάση για μια μονάδα. Αν μπορούσε να σου βάλει 4,99999 θα το έκανε. Τα θέματά του είναι μια συγκέντρωση όλων των υποσημειώσεων του βιβλίου (του συμπληρωματικού βιβλίου του μαθήματος εννοώ φυσικά) ενώ θα μπορέσεις να τον καταλάβεις γιατί το πάκο με τα γραπτά μπροστά του έχουν όλα πάνω δεξιά τη σημείωση “Επί Πτυχίω, σας παρακαλώ περάστε με, μόνο αυτό χρωστάω”. Το αμφιθέατρο τη μέρα της εξέτασης είναι γεμάτο, ακόμα κι αν το μάθημα είναι του Α'εξαμήνου. Βγαίνεις από την εξέταση διερωτούμενος πού σκατά ήταν η απάντηση μέσα στο βιβλίο.

β) Ο ΤΡΟΧΟΝΟΜΟΣ

Περάστε κόσμε. Το αντίθετο του Κόφτη. Τα θέματά του αφορούν στο εξώφυλλο του βιβλίου ενώ οι βαθμοί του στην τελική λίστα είναι όλοι 10. Χρησιμοποιεί το 9 για να τιμωρήσει κάποιον αδιάβαστο, ενώ όλοι οι φοιτητές εύχονται τα καλύτερα γι'αυτόν και την οικογένειά του.Θα τον καταλάβεις από την ευγενική φυσιογνωμία του και το καρφιτσωμένο χαμόγελό του. Οι καλοί Χριστιανοί φαίνονται.

γ) Ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ

Ο Δίκαιος. Αξίζεις 2; Παίρνεις 2. Αν αξίζεις όμως 9 στην επόμενη εξεταστική παίρνεις 9. Η ελαστικότητά του στη νοοτροπία φαίνεται και από τις αμυδρές στρογγυλοποιήσεις του προς τα πάνω. Αν δηλαδή γράψεις για 6,5 παίρνεις 7 κι αναλόγως αν γράψεις 4,4 θα πάρεις 5 και θα περάσεις, ειδικά αν έχει σταμπάρει την προσπάθειά σου στο παρελθόν. Ρισπέκτ.

Έχει κι άλλους; Και βέβαια έχει κι άλλους, και θα μου τους προσθέσεις εσύ. Απλά από ένα σημείο και μετά έπρεπε να σταματήσω να παρατηρώ και να αρχίσω να γράφω!

Τα φιλιά μου.

Θεά, ρε φίλε.-

2010-06-21T09:55:00.000-07:00

Το διάβασμα πάει σύννεφο με μένα να φιλοδοξώ να περάσω το ένα τέταρτο της σχολής σε μια εξεταστική. Την παταγώδη αποτυχία μου θα τη μάθουμε στο επόμενο επεισόδιο.

ΟΜΩΣ!

Το σημερινό δε θα στο στερήσω, κι ας είναι στα πολύ γρήγορα. Ατάκα εικοσάχρονης που μόλις βγήκε από το πρώτο της τεστ παπ στο γυναικολόγο, με φρίκη και αηδία στο βλέμμα:

"Ε όχι κι ασάλιωτο ρε γαμώτο... Ούτε ένα ποτάκι ούτε τίποτα ο μαλάκας!"

Θεά, ρε φίλε.-

ΥΓ: Καλοκαιρινό καλοκαιρινό! (Btw, όποιος μου πει πώς να ανοίγει το λινκ αυτόματα σε άλλο tab θα του στήσω άγαλμα)

Ο στίχος με νόημα του μήνα:

I start to take my clothes off
And hope that I feel better
I put in a thermometer
I'm burnin' I'm burnin'
I'm burning I'm burning λεμε.

ΥΓ2: Δεν υπάρχει ΥΓ2.

ΥΓ3: Κάπου εδώ θα κατάλαβες ότι βαριέμαι να διαβάσω, έτσι;

Δύο ποστ στην τιμή του ενός

2010-06-17T09:12:00.000-07:00

Ξέρεις και ξέρω ότι έχω να γράψω πάνω από δυο βδομάδες, κι αυτό γιατί είναι πραγματικά ζήτημα να καταφέρνω τον τελευταίο καιρό να κοιμάμαι πάνω από έξι ώρες, πόσο μάλλον να στρωθώ στον υπολογιστή. Αμέσως μετά τη δουλειά ή πριν πάω σε αυτήν δίνω μαθήματα στη σχολή για την οποία σου έλεγα ότι θέλω να πάρω το δεύτερο πτυχίο και αυτό έχει ώς αποτέλεσμα α) να έχω παραμελήσει το πισί γενικότερα, β) να κοντεύω να πιάσω σκουλήκια στο σπίτι, γ) να κοντεύω να χάσω δυο κιλά, με το νεροχύτη να έχει μόνο ποτήρια από χυμό ή γάλα ή νερό, ενώ κανένα πιάτο. Το πιάτο βλέπεις θέλει βαβούρα να το γεμίσεις, το ποτήρι όχι.

Για τα παραπάνω αγαπημένε μου αναγνώστη, κι επειδή σε φαντάζομαι να τρέμεις και να σε έχει πιάσει σύγκρυο μέσα στον κάψωνα από το σύνδρομο στέρησης aphthas... Ε λοιπόν ναι, η μεγαλοψυχία μου είναι απύθμενη, ναι... Θα σου προσφέρω δύο μίνι-ποστ να μελετήσεις ενόσο κρατάς τα παγάκια στο κούτελό σου με το ένα χέρι και το 7μέρες τιβί -κάνοντας αέρα- με το άλλο. Μετά από αυτή την προσφορά που αγγίζει τα όρια των προσφορών του Veto, ελπίζω να πάω στον παράδεισο.

Ποστ 1: In da (pharma)club
Θα σου ξεκινήσω με ελαφρύ ρεπερτόριο. Τι άλλο, πλάνα από το φαρμακείο της γειτονιάς σου. Στιγμές απείρου κάλλους που δε διανοείσαι καν ότι εξελίσσονται πίσω από την πόρτα που σε κρατάει μακριά, όταν περνάς αμέριμνος απ'έξω του. Εγώ, η σπίουνος aphtha, έρχομαι να σου ανοίξω τα μάτια.

Πλάνο πρώτο. Γυναίκα γύρω στα πενήντα, με στήθος της τάξεως του D+ (μτφρ για άντρες: μεγάαααλα βυζιά), μπαίνει στο φαρμακείο αλαφιασμένη και ξεστομίζει την ατάκα. Όμοιά της φαντάζομαι και ελπίζω πως δε θα ξαναακούσω στην καριέρα μου. Φώτα, κάμερες, πάμε:
D+: " Έχετε τίποτα να μεγαλώσουν τα βυζιά μου;"
Aphtha: "Εχμμ, όχι, αυτά τα πράγματα μόνο με πλαστική. Αλλά εσείς δεν έχετε ανάγκη..."
D+: "Ρε γαμώτο μου, ο άντρας μου με θέλει βυζαρού."
A: "(Την τύχη μου, 5 χρόνια διάβασμα για να ακούω τις μαλακίες σου) Τι να σας πω, δε έχουμε κάτι δυστυχώς. Έχει βγει όμως μια τσίχλα για ανόρθωση και σύσφιξη, να περιμένουμε σε λίγο καιρό να κυκλοφορήσει αν είναι..."
D+: "Αχ τι να τον κάνω, γι'άυτόν τα κάνω όλα. Μην περάσει βυζί από μπροστά του, τού βγαίνουν τα μάτια. Μέχρι και στην παραλία υποφέρω, τον πηγαίνω στα απόμερα."

(Η κυρία ούτε καν διανοήθηκε να στείλει τον άντρα της από κει πού 'ρθε με τέτοια ωραία που της κάνει. Αλλά χμμ, για μια στιγμή... Σάμπως όλες δεν ακούμε και διάφορα τέτοια ωραία από τους συντρόφους μας;)

Πλάνο δεύτερο. Άντρας γύρω στα εξήντα. Σε αναζήτηση φαρμάκου για στύση. Ερώτηση προς τη φαρμακοποιό. Φώτα, κάμερες, πάμε:
"Δεν ξέρω ποιο να πάρω, είμαι προβληματισμένος. Υπάρχει καλύτερο και φτηνότερο από το Viagra; Εσένα ο άντρας σου ποιο παίρνει;"

Πλάνο τρίτο. Άλλος άντρας γύρω στα εξήντα. Παντρεμένος. Με καινούρια γκόμενα, προφανώς αλλοδαπή, θα καταλάβεις από τα συμφραζόμενα. Φώτα, κάμερες, πάμε:
60ρης: "Φέρε μου προφυλακτικά με γεύσεις. Τι εννοείς δεν έχεις; Μπορώ να παραγείλλω έστω; Ωραία, φέρε μου 5-6 κουτιά."
Φαρμ: "Πέντε έξι κουτιά; Χαχαχα.. Ε μα, θα σας χωρίσει η γυναίκα σας από την κούραση."
60ρης: "Ποια γυναίκα μου, οι Ελληνίδες δεν τα κάνετε αυτά!!!"

Πλάνο τέταρτο. Γυναίκα θέλει κλίσματα Salofalk....
"Κοπελιά, πιάσε μου ένα κουτί Σελοφάν."

Πλάνο πέμπτο. Εβδομηντάρα νο1. Ογδοντάρα νο2. Ογδοντάρα νο3. Aphtha στα βαρέα και ανθυγιεινά. Φώτα, κάμερες, πάμε:
Ε1: "Αχ κοριτσάκι μου, νά 'χα τα νιάτα σου, έλα να χαρείς να μου πάρεις την πίεση."
A: "Καθίστε.. Φστ, φστ, φσσσστ... Δώδεκα και οχτώ."
Ο2: "Μια χαρά είσαι, Μαρίτσα μου. Είσαι και νέα (!) εσύ ακόμα. Έλα κοριτσάκι μου να πάρεις και τη δική μου."
Α: "Καθίστε.. Φστ, φστ, φσσσστ... Δεκατέσσερα και οχτώμισι."
Ο2: (Γιαγιαδίστικο γέλιο ικανοποίησης) "Χιχιχιχιχι... Σε πέρασα, Μαρίτσα. Σοφίαααα, εεεε Σοφίαα δεν ακούς μωρέ...Πάλι σου τέλειωσε η μπαταρία στο μαραφέτι; Έλα να σου πάρει και σένα την πίεση το κορίτσι..."
Ε1: "Ναι βρε Σοφία, έλα που σου λέει η Κικίτσα, να μάθουμε και συ πόσο έχεις"
Ο3: (Ομιλία με τη μασέλα να μην ακολουθεί τη γνάθο) Εχείχ κορίκθια πόχιο έχετε;"
Ο2: "Εγώ έχω δεκατέσσερα και οχτώμισι και η Μαρίτσα δώδεκα και οχτώ."
Α: "Αφήστε τις κόντρες, κυρία Κικίτσα. Και σεις κυρία Σοφία, καθίστε να τελειώνουμε. Φστ, φστ, φσσσστ...."

Ποστ 2: Smile! You're on CCTV
Πώς τόφερε η κουβέντα και πριν λίγες μέρες είπα στην αφεντικίνα μου ότι στις εξεταστικές του πανεπιστημίου δεν μπορούσα να αντιγράψω ποτέ γιατί είχε μέχρι και κάμερες σε κάποιες αίθουσες. “Αν ήταν η κόρη μου”, μου λέει, “θα αρνούταν να μπει στην αίθουσα και θα έκανε φασαρία”. “Εγώ δεν είχα πρόβλημα με αυτό”, της απάντησα. Food for thought η συζήτησή μας.

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τις φανατισμένες επαναστάσεις χωρίς αιτία. Μπορώ να καταλάβω τις απεργίες του κόσμου που ζει με 600 ευρώ, μπορώ να καταλάβω τις αντιδράσεις σε ένα δήμαρχο που καταληστεύει το δήμο του, όμως δε θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω την αντίδραση σε κάτι που θα διασφάλιζε την ομαλότερη λειτουργία μιας καταπατητικής κοινωνίας.

Η κάμερα δεν είναι θεσμός εισβολής, είναι απλά ένα εργαλείο. Κανείς που δεν έχει κάτι να φοβηθεί δε θάπρεπε να έχει πρόβλημα να δηλώσει το κινητό του, να παρακολουθηθεί σε έναν διαγωνισμό που υποτίθεται θα ήθελε και ο ίδιος να είναι δίκαιος, να μην ψηφιστεί ένας νόμος κατά των κουκούλων όπως ήταν πολύ της μόδας πέρσι να αναφέρεται.

Όταν εντάσσεται κάποιος σε μια κοινωνία πρέπει να βάζει την κοινωνία πάνω από τον εαυτό του. Δεν είναι εγκληματικό μόνο να τραβάς εσύ ο ίδιος το πιστόλι, είναι και να προστατεύεις με τον τρόπο σου τον άλλο που το κάνει. Όσο για το επιχείρημα του ότι η κάμερα δηλώνει μια κοινωνία φόβου, αυτό κι αν είναι τελείως τζι-τι-πι. Η ελληνική κοινωνία μού προκαλεί πολύ περισσότερο φόβο με την απόλυτη ανωνυμία που υπερασπίζεται, παρά η αγγλική που ήξερα ότι ο τσαντάκιας στο δρόμο ίσως και να πιαστεί κάποτε. Μόνο αυτός που πραγματικά επιβαρύνει το κοινωνικό σύνολο δικαιούται να φοβάται. Μήπως λοιπόν θα πρέπει να φοβόμαστε όλοι;

Είναι θέμα αγωγής. Δε λέω ότι έχω εγώ τη σωστή και η κοπέλα τη λάθος, έχουμε απλά διαφορετικές εικόνες της πραγματικότητας. Θεωρώ πολύ μεγαλύτερο τον έλεγχο που κάποιος "από πάνω" διαμορφώνει στις συνειδήσεις, λέγοντας ότι κάτι είναι κακό ή καλό και ότι πρέπει τώρα να αντιδράσει ή τώρα να επιβραβεύσει. Αντίθετα, μια κοινωνία που δε δίνει σημασία στις μικρολεπτομέρειες τέτοιου είδους που έχουν σκοπό το κοινό όφελος είναι πολύ πιο υγιής κατ' εμέ. Πρέπει να έχεις λύσει πραγματικά όλα σου τα προβλήματα για να τσαμπουκαλευτείς που στο πανεπιστήμιο ή το λεωφορείο έχει κάμερες. Της φίλης μου της έχουν βουτήξει κινητό μέσα σε λεωφορείο. Αν υπήρχαν κάμερες ίσως, λέω ίσως, να το είχε ακόμα.

ΥΓ1: Mundial related. Καθώς γράφω αυτό το ποστ έχω κλασσικά την τηλεόραση στο background και τώρα έχει GRE-NGA στο 2-1. Και έχω δυο ερωτήσεις, καθώς ακούω το ματς. 'Οχι, δε θα σε ρωτήσω τι είναι το οφσάιντ, η σέντρα και τα συναφή. Αυτά μου τα έμαθε ο μπαμπάς μου από τα πέντε μου, όταν ακόμα προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει ότι δεν έκανε γιο. Εγώ θα σε ρωτήσω άλλο λοιπόν...Τι σκατά είναι αυτό το βζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ που ακούγεται από το γήπεδο και μούχει σπάσει τα νεύρα τελοσπάντων;ε; Ε; ΕΕΕΕΕ; Ακόμα δεν την καθαρίσανε την Αφρική από τις ακρίδες του Φαραώ;

Και να σε ρωτήσω και κάτι άλλο bye-the-way; Γιατί η γειτονιά μου πάει να πάρει φωτιά σε κάθε γκολ στη NGA; Δηλαδή έλεος, να μην είχαμε πάρει το euro να πω εντάξει, πρωτόγνωρη εμπειρία, κάναμε κατόρθωμα. Αλλά τώρα να πανηγυρίζουμε το πρώτο γκολ σε μουντιάλ, τη στιγμή που πριν πέντε χρόνια πήραμε το ευρωπαικό; Είναι σα να παραδεχόμαστε το θαύμα. Όχι ότι δεν ήταν θαύμα τότε. Αλλά ας μην το παραδεχόμαστε! Και ας ηρεμήσει πια λίγο αυτός ο σχολιαστής, μου προκαλεί ημικρανίες. Στοίχημα ότι θα μου έρθει σε μια βδομάδα στο φαρμακείο για αντιυπερτασικά.

ΥΓ2: Fingers crossed ό,τι μαθήματα δίνω να τα περνάω! Εκεί που μέχρι πέρσι έκανα παρουσιάσεις στη φαρμακοκινητική, φέτος βγάζω τα μάτια μου πάνω από τα ποιήματα της Emily Dickinson (καμία σχέση με τον Bruce) και τα έργα του Hemingway. Πάλι καλά όποιες ώρες ξεκλέβω για να ξεσκάσω, έχω παρέα που δε γουστάρει τα κλισέ και πάμε σε κουλά και αλλάζω παραστάσεις. Προ ημερών πήγαμε στο θέατρο "Δε βλέπω, δεν ακούω, δε μιλάω". Υπαίθριο, καλοκαιρινό, ελαφρύ και πολύ μα πολύ αστείο. Λιώσαμε στα γέλια, όποιος το ψήνει μη φοβηθεί να πάει! Προχθες για ένα σουβλάκι εδώ στη γειτονιά ξεκινήσαμε, στο Μαρούσι να τρώμε στο Wagamama και Ben n jerrys καταλήξαμε. Χθες πάλι, για καφέ για μισή ώρα είχαμε πει, σε δάσος να κάνουμε βόλτα βρεθήκαμε. Σε ποια δύση ή ανατολή θα βρεθώ άραγε απόψε;

Καροτσέρη, καροτσέεερη...

2010-05-29T14:58:00.000-07:00

Δηλαδή πες μου και συ, αγαπητέ αναγνώστη, που έχεις υποτίθεται ένα φυσιολογικό μέσο όρο γκαντεμίασης. Όχι, πες μου. Πόσα προβλήματα μπορεί να παρουσιάσει το αυτοκίνητό σου μέσα σε μια βδομάδα; Ένα; Δύο; Τρία; Ε όχι και τρια ρε αγαπητέ αναγνώστη! Όχι και τρια διαφορετικά! It's official, το αμάξι μου περνάει περίοδο. Φώτα που δεν ανάβουν σαν σε θρίλερ, διαρροή στην μπαταρία και λάστιχο. Damn it, άκουσες τι είπα; Λάστιχο σου είπα αγαπητέ αναγνώστη. Ναι, από όλα όσα ανέφερα αυτό με ίδρωσε πιο πολύ, το φαινομενικά πιο ανώδυνο. Μάντεψε γιατί. Γιατί έπρεπε να το αναλάβω μόνη μου.

Δεν είναι ότι είμαι καμιά κοπέλα που κυκλοφορεί με τις γόβες της και την αψεγάδιαστη και ατσαλάκωτη φούστα της μέρα νύχτα σαν την Κάρυ στους δρόμους του Αμέρικα. Ούτε καν. Ντάξει, είμαι και γω ολίγον τι καλομαθημένο, αλλά και φούρνο έχω καθαρίσει, και σε ψυγείο έχω κάνει απόψυξη, και το μπάνιο έχω ξεβουλώσει και τα καλοριφέρ έχω εξαερώσει όταν χρειάστηκε. Φαντάζομαι το ξέρεις το πώς... Αφου έχω σήμα, σήμα καμπάαααανα ! Οι οδηγίες νάναι καλά. Λάστιχο όμως δεν είχε τύχει να αντιμετωπίσω ποτέ. Μέχρι να ανοίγω το καπό για να βάλω νερό στο ψυγείο έφτανε η χάρη μου.

Υπάρχουν πολλές γνώσεις-ένστικτα με τις οποίες ένας άνθρωπος γεννιέται. Το να βυζαίνει το γάλα της μάνα του είναι μια από αυτές. Το να αλλάζει λάστιχο και το να ξέρει ότι η κάτω παύλα λέγεται underscore στα αγγλικά δεν είναι κάποιες από αυτές.

Θα κάνω καιρό να ξεχάσω την αίσθηση που ακολούθησε τη συνειδητοποίηση ότι το πίσω λάστιχο κυλιέται στα πατώματα. Ήμουν κομμάτια από τη δουλειά και ήδη καθυστερημένη για μια επιστημονική συνάντηση στο πανεπιστήμιο. Το φλαπ φλαπ που ακουγόταν από κάπου απροσδιόριστα μόνο ευχάριστος οιωνός δεν ήταν. Αφού έκλεισα την εκκωφαντική μουσική (όσο εκκωφαντική μπορεί να βγάλουν τα χαλασμένα ηχεία μου), συγκεντρώθηκα προκειμένου να εντοπίσω την πηγή της παραφωνίας και τότε ναι, έσκασε το παραμύθι (by the way θύμισέ μου να μην ξαναχρησιμοποιήσω αυτό το ρήμα)... Θεε μου, τι αμαρτίες πληρώνω, ήταν το λάστιχό μου αυτό που αγκομαχούσε! Έσυρα το αυτοκίνητο μέχρι το κοντυνότερο και ιδιαίτερα πολυάσχολο βενζινάδικο κι αφού μπροστά σε τόσους άντρες έκανα ότι καταλάβαινα τι σήμαινε η ένδειξη του μαραφετιού που δείχνει την πίεση του αέρα, παράτησα το αυτοκίνητο σε μιαν άκρη και πήρα το λεωφορείο. Κατόπιν εορτής έχω να πω ότι έκανα μέγα λάθος αγαπητέ αναγνώστη, εφόσον ανάλογα με τι πρόβλημα υπάρχει, ο κίνδυνος το λάστιχο να είναι σε κατάσταση τελειωμένη πίτα όταν γύριζα ήταν τεράστιος, οπότε το αμάξι θα ήταν αδύνατο να μετακινηθεί χωρίς να γίνει και η ζάντα πίτα herself.

Στη δική μου περίπτωση τα πράγματα δεν ήταν τόσο κινηματογραφικά τραγικά, οπότε ας μην παίρνουμε το χειρότερο σενάριο. Όταν γύρισα από το πανεπιστήμιο είχε κιόλας βραδιάσει για τα καλά. Πέρασα από ένα διανυκτερεύον βενζινάδικο που έτυχε να είναι στη γειτονιά μου, μπας και μου πούνε πιο αναλυτικά αν το λάστιχο είναι κυκλοφορίσιμο ή όχι. Η πίεση ήταν 5psi τη στιγμή που έπρεπε να είναι γύρω στις 30psi (γυναίκα οδηγέ κάποια μέρα θα με ευγνωμονείς που σε πότισα με αυτή τη γνώση που εμένα μου έλειπε την κρίσιμη στιγμή). Το περιφρονητικό βλέμμα του βενζινά που το τσέκαρε ήταν σκέτο δηλητήριο. Ναι, το ξέρω ότι οι γυναίκες πρέπει να καθόμαστε στο σπίτι να πλένουμε τα πιάτα. Την ίδια γνώμη εξέφρασε και ο πατέρας μου, με το γνωστό ψύχραιμο τρόπο του γονιού σε απόσταση φυσικά...

Νομίζω ότι δε θα είχα αγχωθεί αν δεν άκουγα τη φρίκη μέσα από το ακουστικό του τηλεφώνου μου. In fact, σιγά τα λάχανα, θα googlαρα ένα how to change tire και κάααααποια στιγμή, σε κάνα δυο μέρες θα το κατάφερνα. Φευ! Μετά από τρομοκρατημένες ικεσίες του πατέρα-μέντορα από το τηλέφωνο, μετέφερα το πραπράκι μου (πρώην του) δίπλα σε ένα βουλκανιζατέρ και αφού το τύλιξα με μια κουβερτούλα και του έβαλα ένα γαλατάκι στο κομοδίνο, το φίλησα για καληνύχτα και του υποσχέθηκα να το κοιτάξω αύριο πρωί πρωί πριν τη δουλειά.

Μη στα καθυστερώ, ο βουλκανιζατερατζής μού στάθηκε καλύτερα κι από αδερφός. Η βαλβίδα είχε κοπεί και το λάστιχο με κάποιον τρόπο ξεφούσκωνε γρήγορα μεν, αργά δε- μην ψάχνεις λογική σε ένα αμάξι κοντά δεκαπέντε χρονών. Το θέμα λύθηκε σε δέκα λεπτά και γρήγορα πήρα πάλι το δρόμο της βιοπάλης με φιξαρισμένες ρόδες, ωστόσο η μέρα άρχισε με την ευχάριστη πληροφορία ότι τα λάστιχα θέλουν ριζικό άλλαγμα ούτως ή άλλως. Άλλα λεφτά από κει πάλι...

Τελικά καλά λένε ότι η γυναίκα και το αμάξι σου ρουφάνε το μεδούλι. Για το πρώτο έχω τις αμφιβολίες μου, για το δεύτερο όμως έχω ήδη σιγουρευτεί. Το ξέρεις ότι την περασμένη βδομάδα το έτρεχα στο συνεργείο για άλλα πάλι; Κάπως την είχε δει και το φλας ήθελε αίτηση με χαρτόσημο για να ανάψει. Μην είσαι αρνητικά προκατειλημμένος, δεν τα χαλάω εγώ όλα, μόνα τους χαλάνε. Αλήθεια! Το πρόβλημα το φτιάξαμε χωρίς πολλά επεισόδια, αλλά για να δεις ότι και ένας άντρας μπορεί να τα σκατώσει εμπρός αυτής της ανώτερης μηχανής, κάτι πειράξανε στα καλώδια και μετά από πέντε μέρες και λίγη ακινησία το καημένο δεν έπαιρνε μπροστά ούτε για αστείο.

Αφού διαπίστωσα ότι ο φορτιστής του κινητού μου δεν είχε αρκετά μακρύ καλώδιο για να φτάσει μέχρι το δρόμο που το σκασμένο είχε μουλαρώσει παρκαρισμένο, φώναξα την ασφαλιστική να μου φορτίσει την μπαταρία. Ενόσο περίμενα σε αναμμένα κάρβουνα προσευχόμουν να μη μου στείλουν νταλίκα αλλά μηχανή, μη γίνουμε θέαμα στη γειτονιά. Τελικά στείλανε μηχανή και μηχανόβιο που η φίλη μου θα είχε κατασπαράξει, αλλά εγώ κιουρία (και πανικοβλημένη από το αμάξι και τα εξ αμάξης που θα άκουγα από τον άνθρωπο που πρωταγωνιστεί στη ζωή μου αν το μάθαινε) τον άφησα στη μοίρα του.

Για να φορτίσει η μπαταρία πήρα την παρέα μου και γυρίσαμε όλη την Αθήνα, με εμένα να σκανάρω όλες τις κατηφόρες στην περιοχή μου σαν υποψήφιες θέσεις παρκαρίσματος για την αποφυγή πιθανής επόμενης νίλας. Εκίνη τη μέρα κάναμε στάση μόνο για να χαζέψουμε λουλουδοαντικείμενα στα τζάμπο και για να φάμε σε μια ταβέρνα στο Μικρολίμανο. Χμμ, ναι, το φαί φαί βρέξει χιονίσει, δεν το συζητάμε! Παρεμπιπτόντως η ταβέρνα ψιλομάπα, μας αργήσανε το -μέτριο- φαί κανένα 50λεπτο, είναι αυτό που έχει κάτι καρέκλες απέξω αν τύχει να περάσεις μην ενθουσιαστείς όπως εμείς που μπήκαμε. Τουλάχιστον η διαδρομή που κάναμε για να φτάσουμε μέχρι εκεί πέρα αρκούσε για να φορτίσουμε και τανκ.

ΥΓ1: Εντάξει, τα προβλήματα προβλήματα αλλά το πώς καταφέρνω πάντως να γυρίζω όλα τα ποστ στο φαγητό είναι άλλο πράγμα, διαφωνείς; Κάποια μέρα θα το πληρώσω πολύ ακριβά αυτό και θα γίνω 800 κιλά, αλλά μέχρι να συμβεί αυτό θα παχαίνω μόνο τους ανθρώπους που έχω στο πλάι μου. Τι να σου κάνουν κι αυτοί οι δόλιοι που τους τραβάω συνέχεια για γκραν μάσα... Ευχάριστο διάλειμμα εξόδου για άλλο σκοπό ήταν μόνο μεσοβδόμαδα η νηπιακή παράσταση της ξαδέρφης μου. Είχα ξεχάσει πόσο καλά περνάνε τα παιδάκια. Το θεατρικό είχε θέμα τα παιδιά της γης, με τα μικρά να είναι χωρισμένα σε γκρουπάκια φυλών. Η δικιά μας ήταν μια 5χρονη αραπίνα. Να βλέπεις αραπίνα ξανθιά και γαλανομάτα να λύνεσαι στα γέλια! Η μικρή, αν και πανέξυπνη και ατακαδόρισσα ως το κόκκαλο έπαθε τρελό stage fright. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι υπήρξε η ζωντανή απόδειξη στα μάτια μου ότι οι ψυχαναγκασμοι εμφανίζονται και στις νηπιακές ηλικίες, με το πεντάχρονο να πηγαίνει κάθε 3 λεπτά στην τουαλέτα, μετά την αναχώριση από το σπίτι είχαμε κι άλλα σωματικά στη θέα της σκηνής. Με το που έπιασε το μικρόφωνο στα χέρια άρχισε να τρέμει και να χάνει τα λόγια της. Δεν ξέρω αν ήταν μόνο το άγχος αυτό ή αν συνέβαλε καθόλου και ο μικρός Πετράκης (aka μεγάλος έρωτας και μελλοντικός σύντροφος της ξαδέρφης μου, ετών 5) και η θέληση της να τον ρίξει. Εγώ πάντως όπως και νάχει εγκρίνω μικρό Πετράκη, γεύση του οποίου βλέπεις below. You go, boy!

ΥΓ2: Τραγούδι που έχουμε βάλει στο repeat αυτό το ΣΚ, από το soundtrack του beloved Kick ass

Make Me Wanna Die

Take me, I'm alive, never was a girl with a wicked mind
But everything looks better, when the sun goes down
I had everything, opportunities for eternity
and I could belong to the night
Your eyes, your eyes, I can see in your eyes, your eyes
You make me wanna die

I'll never be good enough
You make me wanna die
And everything you love, right up in the light
Every time I look inside your eyes
Make me wanna die

Taste me, drink my soul,
show me all the things that I shouldn't know,
when there's a new moon on the rise
I had everything,
opportunities for eternity and I could belong to the night

Your eyes, your eyes, I can see in your eyes, your eyes
You make me wanna die
I'll never be good enough
You make me wanna die
And everything you love, right up in the light
Every time I look inside your eyes (I'm running in the light)
Make me wanna die

I would die for you, my love, my love
I would lie for you, my love, my love (make me wanna die)
I would steal for you, my love, my love(make me wanna die)
I would die for you, my love, my love
But up in the light...

Every time I look inside your eyes (I'm running in the light)
Up inside your eyes (I'm running in the light)
Look inside your eyes
You make me wanna die

ΥΓ3 και αποχαιρετιστήριο: Αυτά που λες τα νέα της Αλεξάνδρας. Πάω να κοιμηθώ γιατί σε ζάλισα τόσο πολύ που ζαλίστηκα και γω! Άσε που με έχουν φάει τα πετούμενα νυχτιάτικα. Δεν είναι ακριβώς κουνούπι αυτό που μόλις διαπίστωσα ότι μου έχει αφαιμάξει όλο το σώμα, είναι από τα άλλα τα ύπουλα που όταν σε τσιμπάνε πετάγεσαι πάνω από τον πόνο. Θα ξέρεις ποιο λέω, τι στο καλό. Δεν ξέρω πώς ονομάζεται επίσημα, πάντως θα μπορούσαν να το λένε και Έρωτα.

Κορίτσι για σπίτι

2010-05-16T07:32:00.000-07:00

Όταν έχεις να κουμαντάρεις ένα φοιτητικό σπίτι τα πράγματα είναι εύκολα. Συνήθως το πλήθος των τετραγωνικών που σου αναλογούν σ'αυτήν την περίπτωση, ειδικά αν συγκατοικείς, είναι ανάλογο ή έστω λίγο μεγαλύτερο του πλήθους των τετραγωνικών του δωματίου σου, της μισής κουζίνας και του μισού μπάνιου. Γιατί μισό μπάνιο και μισή κουζίνα είναι όταν έχεις μοιράσει τις μέρες καθαριότητας με τον συγκάτοικο. Από την άλλη, αν ζεις μόνος, έχεις φροντίσει γι'αυτά τα τέσσερα πέντε χρόνια να νοικιάσεις μια γκαρσονιερούλα κι όχι το Ταζ Μαχάλ, ώστε να μην είσαι συνέχεια με ένα πανί στο χέρι.

Τα πράγματα γίνονται λίγο πιο ανεξέλεγκτα όταν το φοιτητικό σπίτι είτε το διαδέχεται ή είναι itself το δεύτερο σπίτι της οικογένειας, το εξοχικό που έτυχε να βολεύει για να μείνεις μόνος σου ή τελοσπάντων κάτι ανάλογο. Στη δική μου περίπτωση έχω βρεθεί μετά από τέσσερα χρόνια σε φοιτητόσπιτα να ζω πλέον στο δεύτερο πατρικό μου. That means λίγο περισσότερους χώρους απ' το συνηθισμένο μου, απ' ό,τι υποθέτεις.

Τα φοιτητικά μου σπίτια ήταν συνήθως πιο λιτά κι από κοτέτσι. Το δωμάτιό μου ήταν πάντα εξοπλισμένο με ένα κρεβάτι, ένα γραφείο και μια καρέκλα, για να μη θυμηθώ δηλαδή και το πρώτο μου σπίτι όπου είχα βολευτεί με μια καρέκλα για γραφείο και το πάτωμα για καρέκλα. Βιβλιοθήκη δεν χρειαζόμουν μέχρι το δεύτερο έτος οπότε και ούτως ή άλλως μετακόμισα γιατί άλλαξε η σύνθεση των συγκατοίκων, ενώ για κομοδίνο, καλά νάναι οι κούτα της ηλεκτρικής σκούπας και το ριχτάρι που πήρα από το ΙΚΕΑ. Less is more όταν δεν ξέρεις αν θα μετακομίσεις τον επόμενο χρόνο ή όχι κι όταν μετά την τετραετία το να κουβαλήσεις από Αγγλία- Ελλάδα μια ολόκληρη προίκα φαντάζει λίγο μαζοχιστικό. Με την ίδια λογική είχα μια κατσαρόλα, ένα τηγάνι, τέσσερα ποτήρια, τέσσερα πηρούνια, μια αλλαξιά σεντόνια and you know how it goes. Το σπίτι της Μπάρμπι πιο εξοπλισμένο ήταν. Παρόλα αυτά -και για όλα αυτά- ποτέ δε μαζεύτηκε στοίβα πιάτων στο νεροχύτη, ποτέ δε μάζεψα τα χαλιά για φύλαγμα γιατί κάθε χρόνο μετακόμιζα, ποτέ δεν κατέβασα κουρτίνες να πλύνω για τον ίδιο λόγο.

Έτσι πέρασαν τέσσερα χρόνια, γεμάτα ξεγνοιασιά και χωρίς ούτε μια φορά να χρειαστεί να σκουπίσω κανέναν κήπο από τα φύλλα καμιάς λεμονιάς. Κι αυτό γιατί πολύ απλά ο κήπος μου στον όροφο που πάντα διάλεγα να μένω ήταν στην καλύτερη ένα μπαλκόνι που χώραγε ένας κουτσός άνθρωπος και από τις πολλές βροχές της Αλβιώνας είχε στρωθεί με πράσινη μούχλα σαν γήπεδο ποδοσφαίρου, οπότε όλοι σιχαινόμασταν να βγούμε έξω. Στην Αγγλία τα περισσότερα σπίτια δεν έχουν μπαλκόνια οπότε μην απορείς.

Στο σημερινό μου σπίτι, από την άλλη, δε με παίρνει να απαρνηθώ την ύπαρξη ενός μπαλκονιού όπως τότε. Το να μην ξεμυτίζω και να αφήνω τα λεμόνια να ωριμάζουν και να σαπίζουν πάνω στις πλάκες της αυλής is not an option γιατί όλη η γειτονιά ξέρει την οικογένειά μου και δεν κάνω κέφι να λένε για την κατρακύλα της κόρης του πατέρα της, που δε θα ανοίξει σπίτι ούτε για πλάκα έτσι βρωμιάρα που είναι. Οπότε aphtha σκάσε και κολύμπα, τα χρόνια της νιότης περάσανε, πιάσε το πηλοφόρι και το μυστρί και κάνε το γιαπί αγνώριστο. 'Αλλωστε η εδώ αυλή είναι ευλογία με τόσο ήλιο που τη λούζει κάθε μέρα και είναι κρίμα να μην αξιοποιηθεί, στην Αγγλία να έβγαινα για βραχώ ή για να με πιάσει αγκύλωση, καθισμένη στο ένα πόδι;

Αν και γενικά έχω ευαίσθητους αισθητήρες βρώμας και τα όριά μου πιάνονται εύκολα οπότε κανένα μου σπίτι δεν έχει παραμεληθεί ποτέ αρκετά ώστε να μην είναι βιώσιμο, είναι πολύ μεγάλη βαβούρα να αρχίσω να σκέφτομαι πια τόσα πολλά παραπάνω από το τρίπτυχο πλύσιμο-σκούπισμα-σφουγγάρισμα. Ένα σπίτι οικογενειακό, κι όχι μια καμαρούλα δύο επί τρια όχι και λατρεία τοίχος και φιλιά, θέλει και κόπο και τρόπο. Για τον τρόπο μου δεν ξέρω, πάντως σήμερα κοψομεσιάστηκα η γυναίκα. Ήθελα νά 'ξερα ποιος άσχετος είπε ότι τα λουλούδια ανθίζουν την άνοιξη και ρίχνουν τα φύλλα τους το καλοκαίρι. Σήμερα έχουμε Μάη και μάζεψα τρεις σακούλες φύλλα από την αυλή. Για να μη μιλήσω και για το μαγείρεμα και τις δουλειές του εσωτερικού σπιτιού... Πού να μην έμενα και μόνη μου δηλαδή- γιατί ως γνωστόν ο άντρας και τα μωρά μόνο λερώνουν. Μη δυσανασχετείς, ξέρω καλά πόσο πολύ λερώνουν οι άντρες, δε βγήκα από σπηλιά, έβλεπα τα σπίτια των συμφοιτητών μου. Συγκατοικούσα για κάνα χρόνο και με έναν από αυτούς, ο οποίος τύχαινε να είναι και αγαπημένος συγγενής μου.

Κι όμως... Αγαπημένος ξεαγαπημένος, δε θα ξεχάσω ποτέ τα συμβούλια πάνω από τη λεκάνη με τη λατρευτή Κύπρια συγκάτοικό μας για το πώς θα φύγει το Θηρίο και πόσες κατσαρόλες και λεκάνες νερό πρέπει να του ρίξουμε ταυτόχρονα, μπας και μείνουμε πάλι τα τρια μας στο σπίτι. Gosh, απορώ τι το ταίζαμε αυτό το παιδί. Ούτε θα ξεχάσω που στο τέλος της εξεταστικής, αφού και τα κορίτσια της παρέας είχαμε πλέον αποσυρθεί από τα οικοκυρικά προκειμένου να διαβάσουμε (κοινώς είχαμε σκυλοβρωμίσει εκείνο τον καιρό), συνεδριάζαμε για το αν ήταν προτιμότερο να φυλάξουμε όλους τους οργανισμούς που όσο τους αμελούσαμε είχαν αναπτυχθεί στο χώρο, προκειμένου να τους μελετήσουμε στη Μικροβιολογία, ή μήπως θάταν συνετότερο να φωνάξουμε απολυμαντικό συνεργείο για να βάλει μια φωτιά στο χώρο μια κι έξω να τελειώνουμε.

Τα χειρότερα βέβαια τα έβλεπα κάθε που γύριζα από διακοπές στην Ελλάδα κι εδώ δε θα ρίξω το βάρος σε κανένα αγόρι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν να μαντέψεις τι μπορεί να γεννηθεί στο μπάνιο και την κουζίνα σου ενόσο εσύ έπινες καφέ κάτω από τον καυτό ήλιο της πατρίδας σου. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο νομίζεις γλυκέ μου αναγνώστη...

Γενικά περηφανεύομαι ότι έχω στη ζωή μου ανταμώσει διάφορες μορφές μούχλας, γιατί όσο καθαρή κι αν είμαι στα του σπιτιού, άλλο τόσο σιχασιάρα είμαι για να ανοίξω το τάπερ που έχω καταχωνιασμένο στο ψυγείο επί πέντε μήνες. Αυτό γίνεται κυρίως γιατί βαριέμαι τη βαβούρα του τι-θα-ανταμώσω-πάλι-για-να-δούμε-ωχ-Θεε-μου-τιειν-τούτο-στάσου-που-έχω-βάλει-τη-χλωρίνη. Πρόσφατη γνώση μου για παράδειγμα είναι το τι αναπτύσσεται σε ένα ποτήρι γρανίτα φράουλα αν την καλλιεργήσεις για δέκα μέρες. Δε θα φανταζόμουν ποτέ ότι η μούχλα παίρνει και μπόι.

Παρά τη διατριβή μου λοιπόν στα είδη της μούχλας, δε μπορώ να πω ότι μάντευα πάντα σωστά για τις πιθανές μορφές ζωής στις οποίες θα νοίκιαζα το φοιτητόσπιτο όσο έλειπα. Τη μια και μοναδική φορά που άφησα κάτι άπλυτο στο νεροχύτη πριν φύγω ήταν ένα κουταλάκι του γλυκού από κάτι σαν τυρί λιωμένο που είχα φάει τελευταία στιγμή με τη βαλίτσα στο χέρι. Το κουταλάκι όταν γύρισα είχε μια μοβ απόχρωση. Δεν έζησε πολύ παραπάνω (ούτε η μούχλα ούτε το κουταλάκι το οποίο πέταξα όπως ήταν) για να μάθουμε ποιο θα ήταν το επόμενο χρώμα που θα μας έκανε την τιμή.

Μια άλλη φορά, φεύγοντας για κάποιους καλοκαιρινούς μήνες, είχα χλωρινιάσει όλο το μπάνιο και χωρίς να το χρησιμοποιήσω είχα κλείσει την πόρτα του και είχα το κεφάλι μου ήσυχο ότι καμία έννοια δε θα μου χάλαγε τις διακοπές. Μάλιστα, είχα τη φαεινή ιδέα να κάνω ό,τι κάνουμε στην Ελλάδα για να μη βγουν κατσαρίδες από τα σιφόνια, τουτ' έστιν να τα κλείσω όλα με το πώμα τους και να γεμίσω τους νιπτήρες με λίγο νερό (τζίζους, τι εννοείς πού χρησιμεύει αυτό, για να πνιγούν οι κατσαρίδες βέβαια αν κάνουν το λάθος να εκτοξεύσουν με τη δύναμη του Caotonic τα πώματα- σάμπως δεν κολυμπάνε και στο νερό, αλλά οκέυ οκέυ, blame my ψυχαναγκασμούς, μπααααα πια για όλα πρέπει να δίνω λογαρισμό εδώ μέσα?). Ε λοιπόν, εκτός του ότι οι κατσαρίδες δε γουστάρουν και ιδιαίτερα τα κρύα της Αγγλίας και δεν σφύζουν από ζωή στη χώρα ετούτη οπότε άσκοπες οι παγίδες μου, τα νερά εξατμίστηκαν, ντουμανιάσανε το μπανάκι και με το που άνοιξα την πόρτα στο γυρισμό νόμιζα ότι μπήκα σε χαμαμ από την υγρασία. Ανοίγοντας δε το καπάκι της λεκάνης ήταν σα να έβλεπα τη χλωρίδα του Αμαζονίου, τη στιγμή που η φούσκα μου πήγαινε να σπάσει από τις τόσες ώρες που κρατιόμουν στο αεροπλάνο. Στο τσακ ήμουν να τα αφήσω όλα όπως είναι και να πάω να κατουρήσω στα Mac Donalds απέναντι αλλά έκανα πέτρα την καρδιά (και τη φούσκα) και άρχισα να καθαρίζω.

Δεν είναι άσχημες οι στιγμές που έχω να θυμάμαι παρά τις γκάφες και τις ελλείψεις του σπιτικού μου ως φοιτήτρια. Το καλό με το πατρικό σπίτι είναι ότι είναι φουλ εξοπλισμένο με εργαλεία, αλλά το καλό με το φοιτητικό σπίτι είναι ότι είναι φουλ εξοπλισμένο με ενθουσιασμό, φαντασία και μεράκι. Μπορεί τα πρώτα χρόνια να μην είχαμε μίξερ γιατί μαγειρεύαμε μόνο αυγά αλλά τη μια φορά που θελήσαμε να κάνουμε κέικ τη λύση τη βρήκαμε και βάλαμε το συγγενή-συγκάτοικο να κάνει το μίξερ κρατώντας δυο πιρούνια, ενώ τα κορίτσια ρίχναμε τα υλικά. Με τόσο γέλιο που ρίχναμε όταν του λέγαμε 'ρυθμίσου στο γρήγορο' και αυτός επιτάχυνε σα να μην υπάρχει αύριο, νομίζω ότι είναι το πιο νόστιμο κέικ που έχω φάει. Ή, μια άλλη φορα που δεν είχαμε φόρμα για τη μηλόπιτα, τη βάλαμε στο φούρνο να ψηθεί με μια κατσαρόλα με σιδερένια χερούλια, οπότε όταν βγήκε ήταν σε εμφάνιση σαν ένας κύλινδρος από ζύμη και μήλα. Άσε δε που επειδή συχνά ξεμέναμε από μπαχαρικά, ειδικά στο πρώτο έτος, φρόντιζαμε να καίμε λίγο το φαί για να παίρνει μυρωδιά και να μην το τρώμε ξεροσφύρι (δικιολογίες mode: ON).

Μετά από τόσα και τόσα λοιπόν, το ζουμί είναι ότι έμαθα να συντηρώ ένα σπίτι σαν άνθρωπος κι όχι σαν πεντάχρονο. Το να κάνω πριν έξι χρόνια μια φάβα και μια τούρτα ταυτόχρονα με το να ακούω ραδιόφωνο απλά δεν υφίστατο γιατί ο εγκέφαλος έπρεπε να είναι ταγμένος σε μια από τις τρεις λειτουργίες. Χαίρομαι που έχω κάνει ένα βήμα από τότε. Και χαίρομαι που δε χρειάζεται πια είτε να μην περνάω καλά ή να έχω τρελό διάβασμα προκειμένου να πιάσω να βάλω ένα πλυντήριο μπας και απασχοληθώ ή τρενάρω τις υποχρεώσεις αντίστοιχα. Το κάνω κι από μόνη μου πια, οου γες. Θεε μου, έχω αρχίσει να μετατρέπομαι στη μάνα μου!!!

Θέλεις τραλαλά, θέλω τραλαλό

2010-05-14T10:50:00.000-07:00

Υπάρχουν δύο ειδών κατηγορίες τραγουδιών, αυτά που μιλάνε στην ψυχή και αυτά που μιλάνε στο κορμί. Αναλόγως με τη στιγμή και τις συνθήκες ο κάθε άνθρωπος έχει ακούσει και τα δύο. Μπορώ να πιστέψω ότι κάποια απ' αυτά είναι ανώτερα, κι αυτά είναι φυσικά τα πρώτα γιατί καταφέρνουν να επιφέρουν διεργασίες στο δέκτη, ακόμα και να του αλλάξουν τρόπο σκέψης. Τα κορμοκεντρικά τραγούδια από την άλλη έχουν στιγμιαίες επιδράσεις, πχ να σε ανεβάσουν για κάνα τέταρτο και να χτυπηθείς και μετά να ξεχάσεις ότι καν τα άκουσες. Ναι, αν τα έχεις εκμεταλλευτεί αναλόγως, μπορεί να βγεις από το κέντρο ή κλαμπ με κλειστή φωνή και χώμα από το πολύ κούνημα, αλλά μέχρι εκεί.

Τώρα εσύ θα νομίζεις ότι πάω ύπουλα να σου περάσω στο υποσυνείδητο τα δικά μου κριτήρια για ένα συγκεκριμένο και αντικειμενικά αποδεκτό χαρακτηριστικό που πρέπει να μιλάει στην ψυχή και να διαφοροποιεί τα τραγούδια σε ψυχοτέτοια και μη. Για μένα είναι η δεμένη μελωδία και ο ρυθμός που συνυπάρχει αλλά φευ! Για ποια με πέρασες, αγαπητέ αναγνώστη; Δεν ισχύει για όλους αυτό βέβαια, δεν υπάρχουν πρέπει και δεν πρέπει ούτε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά όταν μιλάμε για ορέξεις και κολοκυθόπιτες. Και εκεί γίνεται ο πόλεμος των ακροατών των μεν και των δε, που ο ένας πάει να πείσει τον άλλον ότι και καλά η δικιά του η μουσική γαμάει και δέρνει και άρα είναι ποιοτικιά ενώ του εχθρού δεν πιάνει μια. Πφ!

Για να καταλάβεις τι εννοώ, ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Εσένα μπορεί να σε συγκινεί ο ήχος του κλαρίνου και να αντριχιάζεις με ένα ζεϊμπέκικο που μιλάει για τον πόνο ενός λαίκού παιδιού που τον βαράει αλύπητα η ρημάδα η κοινωνία. Έτσι; Έτσι να λές και πολύ σε πάω. Και είναι άλλωστε το λογικότερο που μπορώ να σκεφτώ, αν αυτό είναι ο καθρέφτης σου ή ένα μέρος του καθρέφτη σου. Σε διαφορετική περίπτωση και αν είσαι πλουσιοκόριτσο των Β.Π. που μόλις γυρισέ από εσωτερική στην Ελβετία (όχι τη Νέα Ελβετία) πρέπει να το κοιτάξεις και να αναθεωρήσεις τις επιρροές σου. Τον θείο σου από το Αμέρικα πάλι μπορεί να τον συγκινεί ο ήχος του σαξόφωνου και να σκιρτάει στο άκουσμα της τζαζ, ένα είδος μουσικής που δε μπορώ να ακούσω ούτε για 3 λεπτά. Έτσι; Τη γεροντοκόρη στη δουλειά πάλι μπορεί να την συγκινεί ένας στίχος που να μπορεί να μπει στη διαδικασία να ταυτιστεί, ανεξάρτητα με τη υποκείμενη μελωδία (εύρος από πανκ μέχρι τους τελειωμένους αναπτήρες της Δημητρίου), έτσι; Έτσι να λες πάλι.

Δεν υπάρχουν ανώτερα και κατώτερα είδη. Ποιος είσαι εσύ να μου πεις ότι αυτό το γουάου που προσφέρει η τζαζ είναι κλάσεις ανώτερο από το γουαου που προσφέρει η πανκ; Για κάνε μου τη χάρη και γύρνα στο χωράφι σου. Τα ψυχοτέτοια τραγούδια σηκώνουν πολλή συζήτηση για να βγάλεις μόνος σου ετοιμηγορία. Γι' αυτό πάμε στα πιο εύκολα, στα κουνα-το-μωρό-μου-τέτοια.

Τα κουνα-το-μωρό-μου-τέτοια τραγούδια είναι τα σωματοκεντρικά. Όλα τα σωματοκεντρικά τραγούδια είναι αποδεκτά επίσης. Κύριος σκοπός τους είναι να νιώσεις το ρυθμό τους και αν το καταφέρνουν είναι σωστά. Εξ ορισμού η τζαζ και η κλασσική δε συμμετέχουν σ'αυτήν την κατηγορία. Η μέταλ είναι χαρακτηριστικό (και λατρεμένο) παράδειγμα, όπως και η house, η rnb, η ρέγκε, τα τσιφτετέλια κτλ. Εξαρτάται η συχνότητα που κάνει το σώμα σου να κουνιέται. Είναι τελείως προσωπικό το ζήτημα. Ένα παράδειγμα αυτών που μιλάνε στο κορμί σου είναι το Boom boom pow, ο ορισμός του ασυνάρτητου στίχου που γράφτηκε μόνο για να γεμίσει κενά της μελωδίας δεδομένου ότι το τραγούδι είναι αμιγώς ρυθμός. Άλλο ένα είναι το Γλύκα γλύκα. Εσύ άκου αυτό που αντιστοιχεί στο κούνημα που σου βγαίνει τελοσπάντων, εγώ θα λυθώ στο ξένο και θα μείνω ψιλοαπαθής στο δεύτερο. Χωρίς αυτό να αποκλείει ότι δε θα κουνηθώ στο Θα πάρω μια ψαρόβαρκα as well, ε!

Μην ψαρώνεις ότι σου το παίζω σνομπ, τα δέχομαι και τα δυο άσχετα με το τι με τσιγκλάει από τη θέση μου. Είπαμε, έχουν ταυτότητα άρα ένα ρισπεκτ το αξίζουν. Τα σωματοκεντρικά τραγούδια, όπως πολλά πράγματα που μιλάνε αποκλειστικά στο κορμί, θεωρούνται γενικά ευτελούς συγκριτικά αξίας. Δεν το επικροτώ, καθότι άνθρωπος και γω και κατ' επέκταση σωματόδουλη, αλλά κάποιες φορές το συμμερίζομαι. Κυρίως εκείνες τις φορές που βλέπω εφηβάκια να ψάχνουν αποκλειστικά και μόνο ένα τραπέζι να κουνηθούν. Αν και βέβαια όταν συμβαίνει αυτό, τότε η ακρόαση αφορά μάλλον ένα κομμάτι της τρίτης κατηγορίας...

Τρίτη κατηγορία υπάρχει; Δεν την συμπεριέλαβα καν στην ανάλυση αλλά ναι, είναι τα τραγούδια χωρίς ταυτότητα. Είναι αυτά που τά 'χουν κάνει σαλάτα. Είναι αυτά που για άλλο ξεκίνησαν, άλλο βγήκε, και άλλο ήθελε ο ποιητής να βγεί. Λάθος, αυτό που ήθελε ο ποιητής να βγει ήταν χρήμα, και αυτό όντως βγήκε. Είναι τα τραγούδια που περνάνε στον καθένα άλλο συναίσθημα, και δε μιλάω για μ'αρέσει-δε μ'αρέσει γιατί αυτό συμβαίνει με όλα τα τραγούδια, μηδενός εξαιρουμενου. Μιλάω για τα συναισθήματα σ'αυτούς που τους αρέσει το εκάστοτε τραγούδι. Το τραγούδι που αποπροσανατολίζει. Που δεν ξέρεις ενστικτωδώς πού να επικεντρωθείς. Που μιλάει για πόνο και ο τραγουδιστής χαμογελάει όταν το τραγουδάει γιατί απλά είναι ασύνδετο. Που είναι για να χτυπιέσαι και εσύ κάθεσαι. Ή που είναι για να κάθεσαι και εσύ χτυπιέσαι. Αυτά τα τραγούδια είναι τα ποπ ελληνικά, ή αλλιώς τα μεσαίας κατηγορίας, τα οποία πάνε να το παίξουν ψυχοπονετικά αλλά ο ρυθμός τους είναι κορμο-κεντρικός, αν κατάλαβες τον όρο μου. Αυτά είναι του Χατζηγιάννη, των Ονιράμα και διαφόρων τέτοιων ποπ, τους οποίους ομολογώ ότι έχω πληρώσει για να δω. Δεν έκλαψα τόσο τα λεφτά μου εφόσον η παρέα με συνεπήρε και ξεχάστηκα, αλλά χθες που μου είπαν να πάω στον Πλούταρχο δεν τούδωσα δεύτερη σκέψη και έκατσα και κοιμήθηκα. Αν είναι για τόσο καταναλωτική διασκέδαση ας κάτσω να δω τηλεόραση, το ίδιο είναι.

Την τρίτη κατηγορία τη θεωρω για τα μπάζα από ό,τι συμπεραίνεις. Χειρότερό μου δεν υπάρχει, σχεδόν υποφέρω με τα περισσότερα κομμάτια, ενώ με το ζόρι ξεχωρίζω ένα δυο ως ανεκτά στο αυτί. Ξέρω ότι θίγω τις προτιμήσεις του 85% των αναγνωστών μου, αλλά δε μπορώ να κρατηθώ άλλο. Δε νομίζω ότι εγώ έχω το πρόβλημα guys. Και θα σου πω γιατί. Ναι, δεν πάω στα μπουζούκια. Ναι, δεν τη βρίσκω καθόλου με τη φιλοσοφία τους και το ρυθμό ή τις καψουριές που βγάζουν. Αυτό δε σημαίνει ότι θα κοροιδέψω κάποιον που ακούει λαϊκά, Σφακιανάκηδες, Θεοδωρίδουδες, Τερζή κλπ κλπ κλπ. Ο λαϊκός θα ακούσει λαϊκά, μαγκιά του που λένε. Επίτρεψέ μου εμένα να έχω άλλες επιρροές κουλτούρας και να κυριαρχεί κάτι άλλο πάνω μου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το λαικό μου κομμάτι δεν ακούει λαικά όταν μου τη βαρέσει βέβαια. Δε γεννήθηκα και στο Ελσίνκι. Ναι, δέχομαι τον άλλο. Αν έχει κάτι συνειδητό να μου αντιτάξει να τον δεχτώ μετά σεβασμού. Όμως μέχρι εκεί, γιατί σαν πολλά να βαφτίσαμε λαικά τελευταία...

Λίγο έλεος δηλαδή, με τα τραγούδια που παίζονται παντού και πάντα. Αυτές τις σκυλοποπβλακείες πού να τις κατατάξω και τι να σεβαστώ; Πώς προέκυψε ότι αυτό είναι το νέο λαικό; Εκφράζουν δηλαδή το λαό; Αν είναι έτσι πείτε το μου να πάω να αυτοπυρποληθώ τώρα για το λαό μας (στα πρόθυρα είμαι βέβαια αλλά αυτό είναι άλλο ποστ).

Τι ρυθμό μπορούν να βγάλουν οι τσούλες της γης και τι εκφράζουν; Τι είναι αυτή η νέα μόδα που κάτι ντερέκια με μικρόφωνα μιλάνε για γκόμενες και πώς να κάνουν ντου στο κλαμπ με χέρια ψηλά; Ακόμα και ο Χατζηγιάννης...Τι συναίσθημα μπορεί να βγάλει ο Χατζηγιάννης που δένει κλαρίνο με μπιτάκι και ηλεκτρική κιθάρα και μιλάει για πόνο χαμογελαστός; Το ύφος του με μπερδεύει. Όσο καλή φωνή και να έχει, θα σε μπέρδευε και σένα αν τον είχες δει να τραγουδάει το Satisfaction των Stones και οι ελληνάρες από κάτω τού πετάγανε γαρύφαλλα. Γκιβ μι ε μπρέικ. Τόσο δογματική είμαι πια, που βάζω στο καζάνι της σαβούρας αυτή τη νεοποπ κουλτούρα;

ΥΓ: Το ποστ γράφτηκε μονορούφι και εν βρασμώ μετά από ένα κομμάτι τρίτης κατηγορίας που άκουσα σε ένα ραδιόφωνο. A, και με αφορμή μια συζήτηση με την πρώτη κοπέλα ever -παραδόξως πολύ κάτω των πενήντα ετών- που γνώρισα χθες και ήξερε τους Fleetwood Mac (ακολουθεί τριπλό σταυροκόπημα για την τύχη μου). Οπότε ελπίζω να μην είναι πολύ παθιασμένο, να βγάζει νόημα και να μη προσβάλλω κανενός τα γούστα (χμμ, τώρα που το ξανασκέφτομαι αδιαφορώ για τα γούστα όποιου δηλώνει σαν αγαπημένη τραγουδίστρια την Κοκκίνου- το x είναι πάνω δεξιά). Πάω να δω λίγη τηλε-βυζι-ον γιατί ήδη ξεπέρασα τα όρια της ανοχής του μέσου αναγνώστη με το μέγεθος. Ωχ Μανωλίδου έχει πάλι; Ας της δώσει μια μπουνιά κάποιος.

Have an isn't it midnight for dinner κι ας μη σ'αρέσει. Είπαμε, αυτά είναι υποκειμενικά και δε θα με καπελώσεις εσύ με την Rihanna σου;)

So cool, calm and collected
You had a style, a rakish style
Well my poor heart never connected
You'd stay so long on my mind.

Well, isn't it midnight on the other side of the world
Do you remember
The face of a pretty girl
The face of a pretty girl

Looking back so long ago
You had a knack, a knack of making women know
Ooh there wasn't the time
And I knew you'd never be mine

Well, isn't it midnight on the other side of the world
Do you remember
The face of a pretty girl
The face of a pretty girl
The face of a pretty girl

Isn't it midnight on the other side of the world
Do you remember
The face of a pretty girl
The face of a pretty girl
The face of a pretty girl

I'm your biggest fan...

2010-05-13T06:31:00.000-07:00

Υπάρχει ένας δίσκος, βγαλμένος γύρω στα '70, που έχει το εμπνευσμένο χαρακτηριστικό να αποτυπώνει 40 λεπτά απόλυτης σιωπής η οποία σπάει με ένα μεγάλο χειροκρότημα στο τέλος. Ο δίσκος λέγεται The Best of Marcel Marceau και πούλησε μια χαρά. Θεωρήθηκε δε, πολύ ιδιαίτερος γιατί έκανε και καλά το αόρατο ορατό.

Ανάμεσα σε τέτοιες κι άλλες τόσες μαλακίες που έχουν βγει από τότε ως τα σήμερα που κάθε τι βαφτίζεται κουλτουρέ, προχώ, ταλέντο και δε συμμαζεύεται κι εγώ μάλιστα πρέπει να το δεχτώ για να το παίξω κουλ και πολιτισμένη, έχω να αντιπαραβάλω το παράδειγμα ενός παιδιού που με έκανε να ανατριχιάσω όταν το άκουσα σήμερα στην τηλεόραση, ενώ έβλεπα κατινιάρικα, και έσπευσα να το ανεβάσω, περισσότερο για να κοσμεί το μπλογκ παρά για άλλο λόγο.

Μακάρι να ήταν όλα τα so called ταλέντα τόσο ξεκάθαρα να τα αναγνωρίσεις. Όσο κι αν το ωραίο είναι υποκειμενικό, πάντα θα υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα να δείχνουν το αντίθετο. Γιατί το πραγματικά ωραίο είναι καθολικά αναγνωρίσιμο, κι αυτό θα το πάρω πίσω μόνο αν βρεθεί κάποιος να μου πει ότι το εντεκάχρονο που τραγουδάει το paparazzi δεν τον ανατριχιάζει και αυτόν!

Aphtha - Wikipedia, the free encyclopedia that anyone can edit

2010-05-11T11:48:00.000-07:00

Περιεχόμενα

1 Παρουσίαση
1.1 Ελάσσον έλκος
1.2 Μείζον έλκος
1.3 Ερπητοειδές έλκος
2 Συμπτώματα
3 Αιτίες
4 Θεραπεία
5 Πρόληψη
5.1 Στοματοοδοντικά μέτρα
5.2 Διατροφική θεραπεία
6 Δείτε επίσης
7 Παραπομπές
8 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

1 Παρουσίαση

Η aphtha είναι μια κοπέλα της διπλανής πόρτας, αν σε δει στο δρόμο δε θα σου μιλήσει αλλά αν φοράς ωραία παπούτσια που θα τα ζηλέψει θα σε ρωτήσει ε-κοπελιά-από που τα πήρες. Αν έχεις την ατυχία να υπάρχει στη ζωή σου θα παρουσιαστεί με τρεις μορφές, είτε σαν ελάσσον έλκος, δηλαδή σαν φευγαλέος περαστικός, είτε σαν μείζον έλκος, δηλαδή θα σε ταλαιπωρήσει χρόνια, είτε σαν ερπητοειδές έλκος, δηλαδή δε θα την ξεφορτωθείς ποτέ. Ζήτω που κάηκες αν αναγνωρίζεις στοιχεία της τρίτης κατηγορίας γιατί ως γνωστόν οι άφθες πονάνε πολύ και σου βγάζουν την Παναγία.

2 Συμπτώματα

Θα καταλάβεις ότι έχεις μια aphtha αν νιώθεις έναν οξύ πόνο στο στόμα (male: από τα φιλιά). Αν είσαι φίλη γένους θηλυκού θα καταλάβεις ότι έχεις aphtha αν δε μπορείς να βάλεις τίποτα στο στόμα σου στα φαγάδικα στα οποία βγαίνετε -γιατί τα τρώει όλα αυτή εις βάρος σου, κι όχι για προβλέψιμους ιατρικούς λόγους που ίσως φαντάστηκες. Η aphtha είναι μη κολλητική νόσος, με άλλα λόγια αν την έχει ένα άτομο δεν μπορεί αυτή να μεταδοθεί σε άλλο άτομο. Η ιδιότητά της αυτή εκφράζεται και ως μονογαμία ή μονοφιλία για τις θηλυκές ασθενείς (άντε διφιλία, γιατί δυο φίλες έχω).

3 Αιτίες

Το πώς απέκτησες την aphtha είναι ακαθόριστο και υπό μελέτη. Πιθανώς είσαι έξυπνος άνθρωπος με αδιαπραγμάτευτες αρχές, φοβερή πλάκα και τρόπους, αξιοθαύμαστα προκομένος σε αυτό που έχεις διαλέξει να κάνεις, με μάτια που στάζουν ακεραιότητα (male: και γοητευτική ανεξαρτησία σκέψης και πράξεων), και με διάθεση να δώσεις και όχι μόνο να πάρεις. Επίσης πρέπει απλά να έκανες ένα χημικό κλικ στην aphtha για να θελήσει να σε προσβάλει. Επίσης πρέπει να είσαι επιρρεπής στις aphthes γιατί μια aphtha που σέβεται τον εαυτό της δεν προσβάλλει ποτέ θύματα που δεν την θέλουν. Στατιστική μελέτη έχει αποδείξει ότι οι ανοιχτόχρωμοι άνδρες προσβάλλονται πιο εύκολα από άλλα ανθρώπινα είδη.

4 Θεραπεία

Μπορείς άνετα να ξεφορτωθείς μια aphtha και αυτό είναι 100% στο χέρι σου. Αν εξαλείψεις με τις πράξεις σου όλες τις προαναφερθείσες αιτίες για τις οποίες σε προσέβαλε να είσαι σίγουρος/η ότι θα θεραπευτείς από αυτήν μια για πάντα, αλλά πάντα θα σε θυμάται σαν έναν ξενιστή που κάποτε άξιζε τον κόπο. Αν προσπαθήσεις να την ξεφορτωθείς με ύπουλα/φαρμακευτικά μέσα, ή με τρόπο που γενικά δε άξιζε σε μια aphtha, αυτή θα σε θυμάται σαν ένα ον που ούτε να προσβληθεί δεν αξίζει, χωρίς να σου δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα, οπότε no big deal.

5 Πρόληψη

Δε θες μια aphtha, ε πονηρούλη; Οκέυ, κατανοητό, οπότε φρόντισε καλά να λες (5.1) αξιοθρήνητες μπαρούφες για το γαύρο ή την καινούρια σου μηχανή όταν συνομιλείτε που θα την κάνουν να βαρεθεί, ή να είσαι χορτοφάγος (5.2). Η aphtha δεν τρέφεται με χόρτα.

6 Δείτε επίσης

Για να περιθάλψετε σωστά μια aphtha πρέπει να ξέρετε ότι αυτή:
Ακούει ροκ (τσεκ)
Είναι σκληρή και εκνευριστικά άκαμπτη -γιατί και οι άφθες έχουν άποψη (τσεκ)
...Παρόλα αυτά είναι κι αυτή σαν την wikipedia- anyone who knows can edit (τσεκ)
Πεινάει πάνω από τέσσερεις φορές την ημέρα, εκτός αν είναι στεναχωρημένη (καρατσεκ)
Δίνει εύκολα, δίνεται δύσκολα (τσεκ)
Ζητάει λίγα αλλά πολύ καλά (τσεκ)
Θέλει να γίνει κάποτε μάνα πολλών αφθακίων -παιδάκια παίζουν έξω στη γειτονιά και επηρεάστηκα (τσεκ)
Βλέπει House που είναι 45λεπτα και δύσκολα σινεμά γιατί είναι απαίδευτη και νυστάζει (τσεκ)
Νιώθει ελεύθερη όταν την πας μια βόλτα προς τη θάλασσα να ξεσκάσει (τσεκ)
Δε ζει χωρίς google (τσεκ στο τετράγωνο)
Μισεί τη Μανωλίδου (τσεκ)
Καπνίζει πολύ έως καθόλου – inside joke (τσεκ)

7 Παραπομπές

Το παρελθόν μου, ο τρόπος οδήγησής μου ή συμπεριφοράς σε αγνώστους, οι φράσεις μου όταν θυμώνω ή όταν βυθίζομαι στα μάτια του άλλου. Σ'αυτά βλέπεις τις μεγάλες μου αλήθειες, πρόσεξε μόνο μην είναι μεγενθυμένες- συνήθως δεν είναι.

8 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Μάδα, φάδα, σίστα, μπεστ φρέντ φορ έβα, σόουλμειτ. Όου, εντ Γκαντ.

8 Εξωτερικοί σύνδεσμοι2

Fucking awsome version. Fuking awsome...

Ζητείται Έλληνας

2010-05-06T13:43:00.000-07:00

Δε θα γράψω ποστ της προκοπής. Μια αγγελία θέλω βασικά να βάλω:

Ζητείται Έλληνας, με αυταπάρνηση, πρόθυμος να τον δολοφονήσουν, για να αναλάβει να δεσμεύσει όσες περιουσίες υπάρχει υπόνοια ότι γίνανε με κλοπές και να τις κάνει κεφάλαιο βάση του οποίου θα αρχίσει να ξανακινείται το κράτος. Διάθεση να εμπνεύσει και τις συνειδήσεις των κατοίκων του παρόντος μπουρδέλου θα θεωρηθεί επιπλέον προσόν. Οι δειλοί και οι φαταούλες διεφθαρμένοι να μην μπουν στον κόπο να επικοινωνήσουν, οι αντίστοιχες θέσεις έχουν καλυφθεί.

Στοιχεία επικοινωνίας
Ταχυδρομική διεύθυνση: Βασ. Σοφίας 2, 100 21 ΑΘΗΝΑ
Website: www.parliament.gr

Οι υπόλοιποι καλύτερα να σκάσουμε. Είμαστε πολύ λίγοι σε όλο αυτό γιατί όλοι έχουμε συμβάλει. Άλλωστε δεν υπάρχει πιο ψεύτικη έννοια από τα “συλλυπητήρια”. Ποτέ δε λυπάσαι τόσο όσο αυτός με τον οποίο υποτίθεται ότι συλλυπάσαι. Το έμαθα παθητικά όταν πέθανε ο παππούς μου. Το έμαθα και ενεργητικά όταν πέθαναν χθες τρεις άνθρωποι για τις μαλακίες ενός δολοφόνου, για τις μαλακίες ενός έθνους που ζει δανεικά.

Ξέρεις άλλωστε και κάτι τελευταίο μέσα σου για την κατάντια έτσι δεν είναι; Ότι δε φταίει κανένα Πασοκ και καμία ΝΔ. Φταίει η μιζέρια που κουβαλάς στο DNA σου, φταίει η μιζέρια που κουβαλάω στο DNA μου. Το όνομα της πλατείας Κλαυθμώνος οφείλεται στο ότι στην προ του 1909 περίοδο, οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν ήταν μόνιμοι παρακαλούσαν μπροστά από το Υπουργείο Εσωτερικών που ήταν στην πλατεία αυτή και με κλάματα και θρήνους («κλαυθμούς») να τους ξαναπροσλάβουν. Ένα έθνος κλαψιάρηδων είμαστε. Ένα έθνος που σκότωσε τον Καποδίστρια, παρολίγον τον Βενιζέλο και έβγαλε το λάδι και στον Τρικούπη γιατί η διώρυγα στην Κόρινθο θα εμπόδιζε τη βοσκή των κοπάδιών. Το βουλώνω γιατί ντρέπομαι. Μόνο ντρέπομαι, τίποτα άλλο δεν κάνω.

ΥΓ: Στη φυλακή, λέει, πρώην διευθυντής τράπεζας στην Ισλανδία. Και μετά τράβα Ελληνάρα και πες στους Ισλανδούς ότι όταν αυτοί ήταν στα δέντρα εσύ έχτιζες την Ακρόπολη...

ΥΓ2: Γιατί ρε πούστη αυτή η Ελλάδα πάντα να ζει πάνω στα πτώματα των παιδιών της; Ή μήπως τελικά τα παιδιά της ζουν πάνω στο πτώμα της Ελλάδας;...

Mayday MAYday

2010-05-01T07:26:00.000-07:00

Χθες το βράδυ πήγα στο καζίνο. Εν μέσω κρίσης θα μου πεις, και δε θάχεις και άδικο. Πριν αρχίσεις τα μπινελίκια για τη μαύρη την κενωνία που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει, να σου πω ότι έπαιξα (κι έχασα φυσικά) μόνο 20 ευρά, δηλαδή ποσό ανάλογο μιας εξόδου θεάτρου (άρα πες ότι πήγα θέατρο εν ολίγοις), ενώ ο διπλανός άγνωστος ρουλεττοπαίχτης έχασε (από όσα κατάφερα να διακρίνω εν μέσω καταρών) τουλάχιστον 100-200 ευρά. Εδώ να τονίσω ότι το εισόδημά μου είναι ίσο ή περίπου ίσο με 0 (μηδέν ολογράφως) ευρώ κι ότι στα 23 πόιντ 5 μου είμαι παιδάκι εξαρτόμενο από μανούλα και μπαμπάκα οπότε αυτήν την έξοδο δεν ξέρω αν την δικαιούμουν. By the way, ελπίζω το υπόλοιπο κείμενο να συνεχιστεί με λιγότερες παρενθέσεις.

Δεν είναι ότι είμαι δαπανηρό παιδί. Οι γονείς μου δεν πλήρωσαν ούτε ευρώ ποτέ για να μπω στο πανεπιστήμιο -aka σε φροντιστήριο-, ενώ όταν έχασα στο τσακ τη Φαρμακευτική στην Ελλάδα έτρεξα στην Αγγλία χωρίς περιστροφές και αποφασισμένη ότι ανέβηκα για μια δουλειά, χωρίς τη διάθεση να κάνω ντόλτσε βίτα. Τα έξοδα ήταν πιο minimised από ότι αν είχα περάσει στην Πάτρα, με την έννοια ότι μπορεί να πλήρωνα σπίτι ακριβότερο, όμως έτρωγα κάθε μέρα σπίτι ή κάνα κεμπάπ στο τσακίρ κέφι, τη στιγμή που όλες μου οι συμμαθήτριες στην Αθήνα δεν ήξεραν καν να μαγειρεύουν και κάθε τρεις μέρες όλο και κάποιο ζευγάρι παπούτσια θα έπαιρναν από τα μαγαζιά. Κοινώς στοίχισα στο φάμιλι όσο θα στοίχιζα αν είχα περάσει σε άλλη ελληνική πόλη με τον αέρα όμως της καταξιωμένης-τώρα-κάνω-ό,τι-γουστάρω-γιατί-μου-αξίζει-επιτέλους φοιτήτριας. Συνειδητά δεν πέρασα ποτέ από αυτό το στάδιο.

Έτσι ήταν και οι γονείς μου. Πάμφτωχοι όσο δεν πάει, γαμηθήκανε στη δουλειά όλη τους τη ζωή για να φτάσουν τη γενιά των μεταναστών γονιών τους από το χωριό λίγο παραπέρα. Για να ζήσουν τα παιδιά τους λίγο καλύτερα, να έχουν την άνεση να διαλέξουν τι θα κάνουν σ'αυτή τη ζωή για να ζήσουν. Για να υπάρχει μια καβάτζα. Θυμάμαι τις αιματηρές οικονομίες μέχρι τα δέκα μου, τόσο αιματηρές που ζητούσα μια τσίχλα από τη μάνα μου, ξέρεις, απ'αυτές τις χύμα με γεύση κανέλλα, και αυτή μου την αρνούταν. Ήταν το μεγαλύτερο δώρο που μου έκανε η μάνα μου, να είμαι ολιγαρκής και να βγάζω το άχτι μου ζητώντας μόνο αγάπη κι όχι υλικά αγαθά, εκτός αν φτάσω κάποτε στο σημείο να τα δικαιούμαι έχοντας τακτοποιήσει όλες μου τις υπόλοιπες υποχρεώσεις. Να της στείλω λοιπόν ένα μεγάλο ευχαριστώ από αυτό εδώ το μπλογκ. Μαμά, τα υπόλοιπα ευχαριστήρια θα στα πω στα όσκαρ.

Αυτό δεν έχει ο κόσμος. Και ίσως και γω κάποιες φορές σαν χθες το βράδυ. Δεν ξέρει να ζει με τα λίγα. Το έχω ξαναπεί εδώ μέσα, αλλά αλήθεια σου λέω, δε νομίζω να σταματήσω ποτέ. Το πρωί, γυρίζοντας τη φίλη μου που μετά το καζίνο ξέμεινε στο σπίτι μου, είδα στο δρόμο μια φωτεινή ταμπέλα που έλεγε Κέντρο κλειστό- Πορεία. Ήταν τόσο γελοίο το θέαμα.. Τζιπάρες να έχουν κατακλείσει την Κατεχάκη και οδηγούς με κωλοφτιαγμένα αμάξια και γκόμενες με luis vuitton για συνοδηγούς να έχουν πήξει σε έναν δρόμο εξόδου για την καθιερωμένη πρωτομαγιάτικη εκδρομή, και από πάνω η ταμπέλα να θυμίζει ότι 35 χρόνια η Ελλάδα καταληστεύεται τόσο πολύ από όλους τους Έλληνες, από όλες τις γνωστές μου που μετά το πτυχίο ψάχνουν απεγνωσμένα μια θέση στο δημόσιο για να κάθονται με τις ευλογίες των μανάδων τους που αυτό το όνειρο έχουν όλο όλο για το παιδί τους, από τον παππού μου που έψαχνε βίσμα για να διοριστεί ο ανηψιός του χωρίς να έχει τελειώσει καν λύκειο, από τόσους ζητιάνους στα φανάρια με τέσσερα παιδιά παραπληγικά που αντί να πάνε να δουλέψουν σε κανένα χωράφι κάθονται και παρακαλούν. Και έτσι λοιπόν γίνονται απεργίες. Αφού “θίγονται” τα συμφέροντά τους. Ξέρεις και ποιος άλλος απεργεί; Ο συνδικαλιστής που γαμιέται στο χρήμα πουλόντας συμπόνια στον εργάτη και φιλία στην εξουσία. Χμμ, η κότα που κάνει τα χρυσά αυγά πέθανε, fuck, τώρα πρέπει να δουλέψουμε. Και γαμώτο, τώρα θα έχουμε και μπάστακες τους ξένους, τέρμα δηλαδή η λούφα; Απαράδεκτο.

Δεν είμαι πεπεισμένη αν το ΔΝΤ κι όλα αυτά τα αγγούρια που θα φάμε είναι για καλό ή για κακό. Είμαι και πολύ μικρή και τα οικονομικά ποτέ δε θα με άγγιζαν αν η μάνα μου δε με έπαιρνε κάθε μέρα στο τηλέφωνο (νταμν, βάλανε unlimited στο χωριό!) για να με παραπέμπει σε άρθρα για την επικείμενη πτώχευση και δε συμμαζεύεται. Σίγουρα είναι άδικο για πάρα πολύ κόσμο που η δουλειά του παρήχθη, εκλάπη, και τώρα σα να μην έφταναν όλα τα άλλα θα τιμωρηθεί. Είναι άδικο για τον αγρότη που δε βγάζει ούτε τα προς το ζην και αναγκάζεται να φορολογείται ακόμα και σε background λαικής. Σίγουρα όμως είμαστε και τόσο καλοπερασάκης λαός που χωρίς μέτρα δικτατορικά θα ξεζουμίσουμε ό,τι πια δεν μπορεί να ξεζουμιστεί. Σίγουρα όμως και επιτέλους θα έρθει ένα μαστίγιο στον ταξιτζή που για δύο χιλιόμετρα παίρνει πέντε ευρώ. Ναι, τελικά νομίζω ότι είμαι υπερ των νέων μέτρων.

..Κι ας ξέρω ότι του πατέρα μου του κόψανε δυο μισθούς και τα επιδόματα. Κι ας ξέρω ότι το φαρμακείο μου δε θα είναι χρυσορυχείο όπως αυτά των προηγούμενων γενεών. Εγώ θέλω να δουλεύω και να βγάζω όσα χρειάζονται στην οικογένειά μου για να περνάει φυσιολογικά κι όχι για να πάρω τζιπ, ούτε για να χτίσω σπίτι με πισίνα, ούτε για να έχουν τα παιδιά μου το PSP. Θέλω απλά τα παιδιά μου να μην πεινάνε. Χμμ, αν και τώρα που το σκέφτομαι μπορεί και να γίνει κι αυτό, να πεινάνε. Στο τέλος άλλωστε τα νέα μέτρα θα στραφούν πάλι υπέρ των λίγων που φωνάζουν, των συνδικαλιστών, των λαμόγιων. Τους μισώ τους συνδικαλιστές. Κλείσανε λέει τις προάλλες το λιμάνι γιατί δε θέλουν να μπουν ξένοι ναυτικοί στις κρουαζιέρες. Και να σκεφτείς ότι ο τουρισμός είναι ο κλάδος μας...

Δέκα χρόνια εξυγίανσης είναι το πρόγραμμα λέει, άντε και εξυγεανθήκαμε, και δεν πεινάσουμε σε σημείο να σκοτώνουμε τον διπλανό για να φάμε ντομάτες από τις ντοματιές του.. Και μετά; Πάλι τα ίδια; Φφφ, μάλλον δε θα κάνω παιδιά, δε βρίσκω κάτι πιο εγωιστικό από το να κάνεις παιδιά.. Μακάρι να εφαρμοστούν σωστά τα νέα μέτρα. Και νάχουν γρήγορα ένα αποτέλεσμα. Μακάρι όλα να είναι για καλό. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τίποτα. Ποια είμαι εγώ για να ξέρω; Mayday mayday... Κάποιος να βοηθήσει την Ελλάδα παρακαλώ.

ΥΓ: Ο Λαζόπουλος την Τρίτη διάβασε ένα γράμμα μιας φοιτήτριας του εξωτερικού που περιέγραφε ότι είναι μεν σε μια χώρα αξιοκρατική, ωστόσο νιώθει ξένη ανάμεσα στους ξένους. Κανείς που δεν έχει βγει έξω κατ' ανάγκη δε μπορεί να νιώσει την τελευταία της φράση “Μαμά, μπαμπά, θέλω να γυρίσω σπίτι”. Οπότε η μετοίκηση δεν ξέρω αν είναι καν εναλλακτική αν στραβώσουν κι άλλο τα πράγματα.

ΥΓ2: Εδώ είδα αυτό. Έχει ενδιαφέρον, άσχετα αν σε κάνα δυο σημεία διαφωνώ λίγο.

ΥΓ3: Ήρθε προχθές ένας αξιοπρεπέστατος 70ρης στο φαρμακείο, καλοντυμένος και κύριος. Έπεσε με παραίτηση πάνω στον πάγκο και είπε: Σας θερμοπαρακαλώ, δε μου δίνουν τη σύνταξή μου και χρειάζομαι τα φάρμακά μου. Έχω γυρίσει όλα τα φαρμακεία και δε με βοηθάει κανείς. Σας παρακαλώ, βοηθήστε με...

Είναι αλήθεια ότι θα πεινάσουμε ίσως.. Κυριολεκτικά.

Ρωτήστε το γιατρό ή το φαρμακοποιό σας

2010-04-21T12:25:00.000-07:00

Όταν είσαι ασκούμενη σε ένα φαρμακείο, κάνοντας τη δουλειά που ερωτεύτηκες από παιδί, έχεις το αβαντάζ του χαλαρού ωραρίου και ταυτόχρονα την έκθεση στο χώρο που πάντα ήθελες χωρίς τις ευθύνες που έχει ένας επαγγελματίας. Αν συμψηφίσει κανείς το γεγονός ότι δοξάζω το Θεό για την τύχη του να πέσω σε απόλυτα ευχάριστα περιβάλλοντα και στη θητεία μου στο νοσοκομείο αλλά και τώρα στο φαρμακείο που είμαι, είμαι στο απόλυτο ντεμπούτο της καριέρας μου. Μπορεί να μην ξέρω τι θα ξημερώσει και ποια ανάγκη ίσως με ρίξει σε ξένες σκάλες όταν τελειώσω τα εξάμηνά μου, αλλά το τώρα μου με γεμίζει τόσο πολύ που νιώθω ότι δε χρειάζεται να σκεφτώ καν για του χρόνου και ό,τι είναι ναρθεί θαρθεί. Αγχώνομαι όπως ορίζει η κρίση των 23 αλλά προσπαθώ να αισιοδοξώ και να αφήνω τη ζωή να με ζήσει και όχι να τη ζήσω. Τουλάχιστον τώρα.

Το καλύτερο πράγμα πίσω από τον πάγκο είναι το χάζι. Αν κάτι ήθελα πιο πολύ στη ζωή μου ήταν να συναναστρέφομαι με ανθρώπους και να τους παρατηρώ. Αρχικά με κέρδισαν τα παιδιά. Για έναν περίεργο λόγο πάντα πίστευα ότι έχω αστείρευτα πολλά πράγματα να τους μάθω, ότι έπρεπε να διδάξω. Ένιωθα ότι δε θα εμπιστευόμουν άλλον για να τα διαπαιδαγωγήσει πιο σωστά γιατί εγώ θα είχα το μεράκι του να τα κάνω σωστούς ανθρώπους με το να τους εμφυσήσω αγάπη για ό,τι κι αν καταπιαστούν γιατί σημασία δεν έχει με τι ασχολείσαι αρκεί να το κάνεις καλά. Ήθελα να ασχοληθώ με εύπλαστες ηλικίες δημοτικού. Μετά σκέφτηκα ότι ίσως ήμουν πολύ ρομαντική κι ότι στο σχολείο τα όποια ιδανικά των καθηγητών βάλλονταν όχι μόνο από τα παιδιά αλλά κυρίως από τα σπίτια αυτών και τους συναδέλφους τους. Οπότε λυπάμαι που το λέω, άλλαξα επαγγελματικό προσανατολισμό κι άφησα τα παιδιά στη μοίρα τους βγάζοντας το άχτι μου σε ανήψια και ξαδέρφια. Άλλωστε η ευθύνη θα ήταν τεράστια, ποιος μου λέει ότι αυτό που θα έπλαθα και θα θεωρούσα εγώ σωστό άνθρωπο θα ήταν όντως το σωστό; Δε με ένοιαζε να εργάζομαι σε ένα fixed και ανέμελο περιβάλλον όπως οι συμμαθητές μου που ασχολήθηκαν με τα παιδαγωγικά. Ήθελα κάτι παραπάνω που να μη φθαρεί με τα χρόνια μου στο χώρο, και δεν εμπιστεύθηκα τις δυνάμεις μου σ'αυτό.

Μετά τα παιδιά, ο μόνος τομέας με τον οποίο θα συγκινούμουν να ασχοληθώ ήταν οι ασθενείς άνθρωποι. Δε θα γινόμουν ποτέ γιατρός γιατί ο γιατρός είναι συνήθως στην απέναντι πλευρά, είναι ο άνθρωπος που αποπνέει φόβο, άσχετα αν είναι ο καταλύτης και οδηγός του πλοίου της ασθένειας. Όμως δεν παύει να είναι απέναντι, δεν ξέρω αν γίνομαι σαφής. Αντίθετα, ο φαρμακοποιός είναι μεν το πιο κλασμένο επάγγελμα που υπάρχει στον τομέα της υγείας, ωστόσο είναι ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο θα στραφώ αν έχω κάτι που με καίει άμεσα, αν είμαι σε διακοπές, αν είμαι σε ξένη χώρα, αν με πιάσει άσθμα στις 4 το πρωί και δεν έχω το inhaler μου. Είναι συμβουλάτορας. Μπορεί από γνώσεις φαρμακοποιού και γιατρού να υπάρχει χάσμα πιο μεγάλο κι απ' αυτό που χωρίζει εμένα και τη μάνα μου, αλλά πίστεψέ με δυο τρια πράγματα τα ξέρει κι αυτός και μπορεί να σε κατευθύνει σωστά και να γίνει φίλος σου.

Η φάση είναι ότι οι φαρμακοποιοί τρώνε τη σκόνη όλων, γιατρών και ασθενών. Δεν ξέρω αν ισχύει αλλά υποψιάζομαι ότι μας έχουν ακόμα και για παράσιτα. Αν και προσωπικά με αφήνει παγερά αδιάφορη αυτό, έχω αποδείξεις κάποιους διαλόγους-διαμάντια του στυλ:

Φαρμακοποιός: Μήπως σας ξέφυγε; Το παιδί είναι 5μηνών και η χορήγηση του συγκεκριμένου σκευάσματος λόγω πιθανών παρενεργειών είναι νόμιμη από 2 ετών και πάνω.

Παιδίατρος: Ναι ε, να μην τα κοιτάτε εσείς αυτά, δεν έχετε καμία δουλειά. Είμαι γιατρός και ξέρω τι γράφω, τέλος.

Από την άλλη ζω καθημερινά ατάκες από ασθενείς που δεν υπάρχουν και έτσι και τις μαζέψει κανείς κάπου θα κάνει μπεστ σέλλερ να το διαβάζει κάθε βράδυ ο Σερβετάς. Από τη μια αυτό με τρελαίνει αλλά από την άλλη μού επιβεβαιώνει ότι ο φαρμακοποιός της γειτονιάς είναι ένας άνθρωπος του σπιτιού, ειδικά για την τρίτη ηλικία που λατρεύω (απ' ό,τι κατάλαβες κυρίως με τη δεύτερη ηλικία λοιπόν έχω τη μισανθρωπιά που έχω αναφέρει επανειλλημένως- κλείνει η παρένθεση), οπότε η επαφή που αποζητούσα από το επάγγελμά μου δεν είναι ιδεατή. Still, έχει πολλή μα πολλή πλάκα όταν οι άνθρωποι, και δη οι γέροι, θεωρούν ότι ο φαρμακοποιός υποχρεούται να ξέρει/μαντεύει πράγματα όπως:

Α: Δώσμου το καινούριο φάρμακο που μου είχες δώσει τον προηγούμενο μήνα...Έλα που δε θυμάσαι... Ένα άσπρο με μια γραμμή, για το Θεό κοπέλα μου μα πώς γίνεται να μη θυμάσαι;;

Β: Δώσμου αυτές τις σταγόνες που μου δίνεις. ..Ναι,ναι το κολλύριο πως το λένε τελοσπάντων.. Τι για ποιά χρήση είναι, αφού έκανα εγχείρηση, δε θυμάσαι; Εκείνο μωρέ.. Ε δε θυμάμαι τι εγχείρηση ήταν, στο μάτι ήταν πάντως, υπάρχουν πολλών ειδών;....

Γ: Εκρήγνυται το θερμόμετρο στο αεροπλάνο; (τζίζους).

Δ: Έκοψα το χέρι μου (τα αίματα να τρέχουν ποτάμι), μου είπαν να έρθω εδώ να μου κάνετε ένα αντιτιτανικό (my heart will go on κι έτσι)- (ήρθε πίσω από τον πάγκο, τα κατέβασε και του την κάναμε).

Πίστεψέ με, στην επόμενη ζωή μου θα γίνω Πυθία. Γιατί να πάει τόση προυπηρεσία χαμένη;

Ξέρεις όμως, δεν ξέρω αν στο είπα, την αγαπάω πολύ τη δουλειά μου... Μπαίνω στα σπίτια των ανθρώπων στα πιο σοβαρά προβλήματά τους, στις πιο μεγάλες χαρές τους, επειδή αυτοί με καλούν, όχι από περιέργεια και κουτσομπολιό. Άλλωστε, αν δε γινόμουν φαρμακοποιός δε θα γνώριζα ποτέ τη 40άρα που μετά από δύο αποβολές και μια εξωσωματική κατάφερε να πιάσει δίδυμα και έρχεται κάθε βδομάδα για την καθιερωμένη της ένεση και για να μας πιάσει από μόνη της μισάωρη συζήτηση να μας πει πόσο ευτυχισμένη είναι.

...Ούτε τον 87άρη που έρχεται κάθε Τετάρτη πρωί με την 60άρα γκόμενα μες στα μέλια για να πάρει βιάγκρα ο γλυκούλης μου (τσαγανό ο παππούς, δε θέλω κουβέντα!). Η μούρη του να λάμπει και η ταμπέλα “καλημέρα_ζωή” να αναβοσβήνει στο κούτελό του! Viagra, cialis και ξερο ψωμι. Ιφιγένειες σφάζονται στους βωμούς της σιλδεναφίλης της κιτρικής να ξέρεις. Και μιας που τόφερε η κουβέντα για τα σεξουαλικά, αν είσαι νεαρός/νεαρή και θες να αγοράσεις προφυλακτικά από το φαρμακείο και ντρέπεσαι, μη φοβάσαι βρε! Με το χέρι στην καρδιά σου λέω ότι πραγματικά χέστηκε ο φαρμακοποιός που εσύ θα πάρεις προφυλακτικά. Ακόμα κι αν του επιτρεπόταν να τα συζητάει αυτά, υπάρχουν πιο πιασάρικα θέματα. Αλλά και πάλι, ούτε καν. Ναι βρε, αλήθεια! Ειδικά αν είσαι πάνω από 16 χρονών, πιο πολύ θα σε πουν υπεύθυνο/η γι'αυτή σου την πράξη παρά θα σε γλωσσοφάνε. Αν και, το πιθανότερο, ούτε καν θα ασχοληθούν μαζί σου. Αν πάλι είσαι από 5 (πλέον δηλαδή, βλέπε και ΥΓ1) μέχρι και 14-15 χρονών, σαν βέρα πουριτανή θα σου έλεγα μήπως να το ξανασκεφτείς;

...Ούτε την 90άρα που έχει αλκοολικό παιδί γύρω στα 55 και δείχνει σθένος 30άρας για να σώσει το παιδί της.

...Ούτε θα πήγαινα τα φάρμακα στην πόρτα της γιαγιάς που δε μπορεί να περπατήσει και θα έβλεπα τη λάμψη της χαράς στα μάτια της για την εξυπηρέτηση σε μια δουλειά που η ίδια θα έτρωγε 2 ώρες για να κάνει και αν. Ούτε που φαντάζεσαι πόσα κουλουράκια έχω φάει από χέρια γιαγιάδων που τους έχω πάει τα φάρμακα! Είναι τα πιο νόστιμα. Μετά της γιαγιάς μου...

ΥΓ1: Τώρα που είπα γιαγιά μου... Σήμερα είχαμε και το άλλο κουφό περιστατικό. Γυρνώντας στο σπίτι και μαστουρωμένη από την ηφεστειακά εκρηκτική μυρωδιά στην ατμόσφαιρα, αποφάσισα να πάω λίγο να δω την εν λόγω γιαγιά (δεν είναι αυτή που μένει από πάνω μου, την άλλη). Εκεί μένει και ο θείος μου με το φάμιλι, aka θεια Λένα, 5χρονη ξαδέρφη και 10χρονη ξαδέρφη. Οπότε καταλαβαίνεις ότι κάθε που πάω θα έχω και ένα update για τη ζωή τους.

Στο σημερινό update λοιπόν έμαθα ότι η μικρή θέλει να παντρευτεί. Ναι, μην κάνεις περιττές κινήσεις και ξαναδιαβάζεις την πρόταση, η 5χρονη, βρήκε και γαμπρό και όλα κομπλέ, όπως το άκουσες. Γύρισε σήμερα από το νήπιο και είπε όλο νάζι στη γιαγιά “Ζιαζιάαααααααααααα....θα τσου πω κάτι που σα σε κάνει πολύ χαρούμενη..Με φίλησε ο Πετράκης και μου ζήτησε να τον παντρευτώ πειράζει; Όχι τώρα, όταν μεγαλώσουμε, πειράζει; Και με φίλησε και στο μάγουλο, όχι στο στόμα, ζεν πειράζει ε ζιαζιά;;;;” Gosh!!! Πού νάξερε ο Πετράκης ότι ο θείος, εκ της Κρήτης ορμώμενος, μόλις το έμαθε ξεστόμισε “Θα του κόψω το κουμπούρι του Πετράκη έτσι και σε ξαναγγίξει”!

Και ερωτώ: ρε πούστη Δια, εγώ στο νήπιο το μόνο πρόβλημα που είχα ήταν να μη μου λιώσει η μπανάνα που είχα για το διάλειμμα μέσα στη σάκα και μπουχέσουν τα βιβλία ζωγραφικής.. Μάλιστα, στην πρώτη δημοτικού ένα αγόρι, ο μικρός Γιωργάκης, είχε πέσει πάνω μου όταν μπήκε με φόρα στην τάξη καθώς εγώ έβγαινα επίσης με φόρα. Συγκρουστήκαμε στα χείλη (πάντα υπανάπτυκτο αυτό το παιδί, ίδιο ύψος με τα κορίτσια έπρεπε να έχει;) και εγώ δε μιλιόμουν για 2 μέρες γιατί νόμζα ότι τον είχα φιλήσει. Θυμάμαι να μην απαντάω καν στις ερωτήσεις του δασκάλου από το σοκ κι αυτός να στέκεται όρθιος στον πίνακα και να με κοιτά με απόγνωση. Μόνο αυτόν και το θεολόγο μου στο λύκειο είχα καταφέρει σ'όλη την καριέρα μου να τους κάνω να με κοιτάξουν έτσι. Επιστρέφοντας στο θέμα μας, τι έχω χάσει τώρα τελοσπάντων;??

Πάντως καλή κι η αγαθιάρα η δικιά μας αλλά πολύ πέφτουλας κι ο Πετράκης.. Βάζω στοίχημα ότι αυτός ο έρωτας δεν έχει μέλλον. Αλλιώς, τι να πω... Και στα δικά μας οι ελεύθερες!!!

ΥΓ2: Η διάθεσή μου κατά τα άλλα πάει κάπως έτσι:

Πιστεύω εις ένα Πισί...

2010-04-17T03:30:00.000-07:00

Όλα άρχισαν ένα μεσημέρι του 1996, όταν στο σπίτι μας μπήκε ο πρώτος Υπολογιστής με τα θρυλικά Windows95. Ο πατέρας μου ξέχασε να πει καλησπέρα στη μάνα μου όταν μπήκε στο σπίτι έχοντας στην αγκαλιά του τη μαγική κούτα, η μάνα μου κόντεψε να κάψει το φαγητό ξεχνόντας το στη φωτιά, κι εγώ πήγα με μισή ώρα καθυστέρηση στα αγγλικά. Η αδερφή μου, τεσσάρων ετών τότε, δε θυμάμαι να είχε κλονιστεί ιδιαίτερα.

Έχοντας αναποδογυρίσει τρεις φορές την άδεια κούτα και με τον Υπολογιστή να δεσπόζει πάνω στο γραφείο, δυόμισι άνθρωποι ξύναμε τα κεφάλια μας να καταλάβουμε που σκατά είναι το ποντίκι που το μάνιουαλ μας διέτασσε να έχουμε για να πατήσουμε Έναρξη στην επιφάνεια εργασίας. Αφού συνδέσαμε το ό,τι-κοντυνότερο-υπάρχει-σε-σχήμα-ποντικιού στην τρύπα του Υπολογιστή, και κρατώντας την ανάσα μας μην πεταχτεί κανένα λιοντάρι από την οθόνη (ποτέ δεν ξέρεις) αρχίσαμε οικογενειακώς την ηλεκτρονική χρήση. It's official, ήταν το πρώτο μου σκίρτημα.

Νομίζω θυμάμαι καρέ καρέ εκείνη τη μέρα. Η λύνω-και-δένω μάνα, μετά την αναχώρηση του πατέρα για την απογευματινή δουλειά και τη δική μου για τα αγγλικά, θεώρησε ότι η αρένα της τεχνολογίας της ανήκει και άρχισε, με τις συμβουλές του θείου μου που εν τω μεταξύ είχε έρθει σαν πάνσοφος να ανοίξει τα μάτια στην aphthoοικογένεια, να εγκαθιστά και να απεγκαθιστά προγράμματα στον Υπολογιστή. 'Οταν η οικογένεια ξανασυγκεντρώθηκε αργά το απόγευμα, ο πατέρας άρχισε να ψάχνει για τη μέση θερμοκρασία στο Τιμπουκτού στην νεοεγκατεστημένη εγκυκλοπαίδεια Encarta που ήταν δώρο με την αγορά, ενώ εγώ τον έσπρωχνα για να ζωγραφίσω στη ζωγραφική με το απίθανο σούπερ ντούπερ ουάου σπρέι που έβγαζε χρώμα. Κατά τις 2 το βράδυ που αποφασίσαμε ότι έπρεπε να κοιμηθούμε, πατήσαμε με συλλογική απόφαση Έναρξη—Τερματισμός, οπότε και πετάχτηκε το τρισκατάρατο παραθυράκι Είστε σίγουροι ότι θέλετε να τερματίσετε τη λειτουργία του Υπολογιστή σας; που μας έκανε όλους να πεταχτούμε από τις θέσεις μας. Κι αν ήταν για πάντα; Ξενυχτίσαμε έντρομοι μέχρι να ξημερώσει και να μπορούμε να τηλεφωνήσουμε στο θείο-σοφό να μας πει αν αυτό είναι κάτι κακό και μη αναστρέψιμο. Τελικά δεν ήταν.

Από τότε πέρασα πολλά με το Πισί, μεγάλωσα με το Πισί, έκλαψα με το Πισί, εκστασιάστηκα με το Πισί. Νομίζω είμαι το παιδί του Πισί εν τέλει. Δε θα συγχωρήσω τον εαυτό μου ποτέ που το άφησα για πολλά χρόνια στη μοίρα του μέχρι το 2000 να έρθει η δεύτερη ανακάλυψη στο σπίτι, το Internet, σε dial up μορφή βέβαια αλλά τι να κάνουμε. Θυμάμαι το mIRC και το ξημεροβράδιασμα στο κανάλι του ξαδέρφου μου για να σαχλαμαρίσουμε παρέα. Πάντα όλες μου οι κινήσεις με μουσική υπόκρουση τη φωνή του πατέρα να λέει ότι πληρώνουμε τηλέφωνο ή ότι θα γεμίσω το Πισί ιούς και ότι το πισί είναι για δουλειά. Η aphtha μεγάλωνε, η επανάσταση μεγάλωνε μαζί της, οπότε τo Kazaa, το Napster και το κακό συναπάντημα άρχισαν να κατακυριεύουν το σπίτι. Σήμερα απορώ τι καθόμουν και κατέβαζα με τέτοιες ταχύτητες...

...Γιατί η πραγματική επανάσταση ήρθε όταν πήγα στην Αγγλία και είχα dsl. Άκουσες τι σου είπα; ΕΙΧΑ DSL! Και λάπτοπ, δικό μου λάπτοπ!! Θεέ, τι ευτυχία! Είχα κοντέψει να πάθω συγκοπή απ' τη χαρά. Και να τα cd να κατεβαίνουν ολόκληρα, και να τα σήριαλ, και να τα streamings, και να τα skype και τα τζάμπα τηλέφωνα με κάμερα σε γνωστούς και φίλους, και να η ζωή που η γιαγιά μου δεν πίστευε ποτέ ότι θα υπάρξει.

Έχει φτάσει Απρίλης του 2010, 14 χρόνια μετά την πρώτη μου επαφή με αυτό που έμελλε να γίνει η μεγάλη μου αγάπη και πλέον έχω να πω ότι το Πισί είναι μια κατηγορία από μόνο του. Αυτό το ποστ έρχεται σε απάντηση στη μάνα μου η οποία μου έχει εισβάλλει στο σπίτι εδώ και μια βδομάδα και που με τρελαίνει να ξεκουνηθώ από το γραφείο και να βγω να δω έναν άνθρωπο ανοιξιάτικα- μέχρι φυσικά να ξεκουνηθώ, να το ξενυχτήσω και να μουτρώσει που γυρίζω όλη μέρα, χα! Θα της κάνω τη χάρη, όπως θα την κάνω και στους ανθρώπους που με κυνηγάνε για έναν καφέ, επιβεβαιώνοντας στον εαυτό μου ότι, με φωτεινή εξαίρεση 2-3 άτομα, το Πισί προσφέρει τις καλύτερες συζητήσεις και ώρες. Ως βαθιά αντικοινωνικός και εσωστρεφής άνθρωπος έχω να δηλώσω ότι το Πισί δεν είναι η μιζέρια που νομίζει ένας τρίτος αλλά ένα παράθυρο στον όποιο κόσμο στέκεται ακόμα στις ιδέες του, έστω και μόνο ψηφιακά. Οπότε μη με παίρνεις στα σοβαρά.

ΥΣΤΕΡΙΟΓΡΑΦΑ

ΥΓ1: Άλλαξα δουλειά. Στην υπολειπόμενη πρακτική μου συνεχίζω ΦΥΣΙΚΑ να μην πληρώνομαι, γιατί ως γνωστόν αυτός είναι ένας πολύ αποδοτικός τρόπος να δοθεί ώθηση και ενθουσιασμός στη νεολαία που έχει όνειρα για μια καριέρα. Οπότε όλοι εσείς που θέλετε να μου ζητήσετε δανεικά get in line, το αφεντικό απουσιάζει.

ΥΓ2: Αποφάσισα να πάρω δεύτερο πτυχίο. Το πράγμα υπήρχε σε λανθάνουσα κατάσταση εδώ και καιρό, αλλά μόλις πριν τρεις μέρες πήρα την απόφαση να το πάρω θερμά και να το κυνηγήσω μέχρι τελικής πτώσης. Ελπίζω να τα καταφέρω γιατί η θεωρία απέχει χιλιόμετρα από την πράξη. Για να αποκομίσεις και συ κάτι από όλο αυτό αγαπητέ αναγνώστη, σου παραθέτω την ανακάλυψη που έκανα πάνω στο διάβασμά μου. Ο προφήτης του Khalil Gibran. Γενικά δεν είμαι του λογοτεχνικού διαβάσματος, αλλά όταν πρόκειται για κάτι λιτό και απέριττο (και, σημαντικότερο, γρήγορο!), τότε ρίχνω μια ματιά.

ΥΓ3: Η αδερφική μου φίλη περνάει ζόρια. Έχοντας πέσει στον τέταρτο κατά σειρά μαλάκα που υπάρχει στην Αθήνα, έχει αρχίσει να αναρωτιέται, και μαζί της και γω, αν θα στεριώσει πουθενά (και) αυτό το κορίτσι. Ο τύπος την τρίτη φορά που του ζήτησε να μείνει σπίτι της μέσα σε ένα δίμηνο που τα έχουν, της απάντησε ότι δε μπορεί να γίνεται συνέχεια αυτή η δουλειά. Σημειωτέον, αυτός είναι 28 με ένα πτυχίο να εκκρεμεί και το εισόδημά του από μια δουλειά του ποδαριού που έχει να πηγαίνει στα ιντερνετ καφέ. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που λιώνουν στα ίντερνετ καφέ παίζοντας παιχνίδια; Να και κάτι που δεν ήξερα.

ΥΓ4: Καλοκαιρινό τραγουδάκι βρε!

Closer

2010-04-09T06:03:00.000-07:00

Stranded in this spooky town
Stoplights are swaying and the phone lines are down
This floor is crackling cold
She took my heart, I think she took my soul
With the moon I run
Far from the carnage of the fiery sun

Driven by the strangled vein
Showing no mercy I do it again
Open up your eyes
You keep on crying, baby
I’ll bleed you dry
The skies are blinking at me
I see a storm bubbling up from the sea

And it's coming closer
And it's coming closer

You, shimmy shook my bone
Leaving me stranded all in love on my own
What do you think of me
Where am I now? Baby where do I sleep
Feel so good but I'm old,
2000 years of chasing taking its toll

And it’s coming closer

Υγ: Εκτός του ότι πρόκειται για κομματάρα, βοηθάει και για αποστήθιση λέξεων όσους πάνε για εξετάσεις σε κανένα δίπλωμα αγγλικών. Άκου εκεί carnage, stranded και sway μαζεμένα σε ένα τραγούδι!

I come from the land (not that) down under

2010-04-06T01:55:00.000-07:00

Ήθελα να εξιστορήσω πολλά για το πώς πέρασε το Πάσχα και με τι σκέψεις, σκαμπανεβάσματα κουτουλουπού αλλά όρεξη για σωστό ποστ πάλι δεν έχω, δεδομένου ότι χθες το βράδυ έμαθα ένα νέο που με προβλημάτισε και με στεναχώρησε αρκετά, για να έρθει φυσικά να με αποτελειώσει στην ήδη ημιπαράλυτη περίοδο που διανύω. Πίριοντ.
Γι' αυτό λοιπόν, πάρε καμιά φωτογραφία από τον παράδεισο να χαζέψεις (το χωριό μου ντε) για να δεις τι εικόνες μού έδιναν κουράγιο να συνεχίσω, τη δύσκολη βδομάδα των παθών.

Ο αναγνώστης-πρότυπο θα συνεχίσει τη θέαση των φωτόζζζ αφού την συνοδέψει με το βιντεάκι του απίστευτου τυπάκου one-man-band που λέει το land down under μόνος του, κάνοντας την κιθάρα του και κρουστό και τελοσπάντων δες για να καταλάβεις! Η performance αρχίζει στο 1 λεπτό. Πάτησε εδώ!

Λέλουδα

Η πρώτη και ιστορική ψαροταβέρνα που παρήγγειλα σουβλάκι. Έκτοτε ακολούθησαν πολλές!

Φρέντς φορ έβα.

Κοίτα το νερό και μετά πήγαινε και μια βόλτα από τον Άλιμο...

Πάσκα

2010-04-04T08:38:00.000-07:00

Χρόνια πολλά, καλή χώνεψη και βοήθειά μας! Προσωπικά θα συνεχίσω να λέω καλή ανάσταση μέχρι να την έχω!

ΥΓ1: Ευχή συγχωριανών μου στην εκκλησία, με τις καμπάνες να χτυπάνε χαρμόσυνα:
-Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά.
-Αληθώς, και με το πρωτάθλημα φέτος.

ΥΓ2: Επίκαιρη βρισιά: "Μας τάκανες τσουρέκια"

ΥΓ3: Διαπίστωση: τελικά η απόσταση εκκλησία-σπίτι είναι αρκετή ώστε να μαστουρώσω από την αναμμένη λαμπάδα- φούλστοπ.

ΥΓ4: Το νησί την άνοιξη είναι ο παράδεισος των παραδείσων όταν δε μιζεριάζεις για τις ασυναίσθητα χοντροκομμένες συμπεριφορές ανθρώπων που μετράς.

ΥΓ5: Σιγά που δε θα είχε τραγουδάκι σήμερα!

Trust, deceived.

2010-04-01T09:20:00.000-07:00

Σήμερα είναι Πρωταπριλιά, if you know what I mean. Από τότε που θυμάμαι τον αυτό μου έλεγα μπουρούχες ψέματα του στυλ “σου λύθηκε το κορδόνι” ή “έχεις μια κουτσουλιά στα μαλλιά σου”. Οκέυ, το ξέρω, τραγική η φαντασία μου, γι'αυτό άλλωστε δε θα δεις και καμιά ευφάνταστη λέξη σ' αυτό το μπλογκ όπως φέρ' ειπείν μελιστάλακτος – θύμισέ μου να τσεκάρω τον πυρετό μου.

Το θέμα μου με τα ψέματα δεν είναι μόνο ότι βαριέμαι να τα σκέφτομαι. Θεωρώ άσκοπο να ξοδέψω χρόνο για κάτι που hey!, δεν ισχύει, δεν υφίσταται καν. Το θέμα είναι επίσης και το ότι βαριέμαι να θυμάμαι τι είπα για να μη με πιάσουν. Θα μου πεις αυτό δεν είναι καν θέμα, υπάρχει πολύς κόσμος που αδιαφορεί για το αν θα τον πιάσουν αλλά για μένα το να με πιάσουν έστω και για το πιο ασήμαντο μικρό ψεματάκι είναι της ίδιας ξεφτίλας με τη ντροπή που ένιωθα όταν ο δάσκαλος μου έλεγε aphtha, πες μάθημα και εγώ τον κοίταγα σα χάνος. Όπως τότε προτιμούσα να μην πάω καν στο μάθημα αν δεν έχω διαβάσει, έτσι και τώρα προτιμώ να μην μπω καν στη διαδικασία του ψέματος. Όπως και για το σεξ, η αποχή είναι η ασφαλέστερη μέθοδος.

Από την άλλη, στο ψέμα δεν υπάρχει μόνο το εγώ ή μόνο το εσύ, υπάρχει κυρίως η σχέση μεταξύ μας η οποία πάει για βρούβες αν αρχίσω τα ψέματα. Ο ίδιος ο όρος April Fool's day αναγνωρίζει αυτόματα ότι εσύ είσαι ηλίθιος και ότι εγώ βρίσκομαι στη θέση υπεροχής να σε κοροιδέψω. Άμα δε με καταλάβεις ή αν το ψέμα μου είναι πολύ προσεγμένο τότε ή εσύ είσαι ευκολόπιστος ή εγώ πολύ πονηρή- πάντως σε κάθε περίπτωση καμία ιδιότητα δεν τιμά κανέναν μας. Αν από την άλλη με καταλάβεις, έχω χάσει την εμπιστοσύνη σου μια και καλή και μαζί κάθε προοπτική να αναπτύξουμε μια σχέση με θεμέλια. Well done.

Χωρίς να το παίζω παρθενοπιπίτσα, θέλω να παραδεχτώ ότι έχω πει στη ζωή μου κάμποσα ψέματα, ιδιαίτερα στις εφηβικές ηλικίες που η μαμά και ο μπαμπάς θα μου πρήζανε τον έρωτα αν μαθαίνανε για την ύπαρξή του (του έρωτα ντε). Επανήλθαν στο προσκήνιο της μεταξύ μας σχέσης κατά την κρίση των 23, οπότε και πέρασαν το σοκ της επιστροφής της κόρης στο σπιτικό, θεωρόντας ότι έχουν και πάλι λόγο (σε βαθμό 90%) στη ζωής της. Καθώς περνάει ο καιρός και αυξάνεται η προσαμογή τους στα νέα δεδομένα, μειώνεται η -ζωτική, πίστεψέ με- ανάγκη για ψέμα. Παρόλα αυτά, παραδέχομαι εδώ και τώρα ότι κάθε μα κάθε φορά που αισθάνθηκα ότι ένα ψέμα θα σώσει την κατάσταση, κάθε μα κάθε φορά ήξερα ότι κάνω τη μαλακία μου. Μετά ζύγιζα τη σημασία της και αν παιρνούσε τα δικά μου (πίστεψέ με, πολυ αυστηρά) στάνταρ και δεν υποτιμούσα κανέναν έστω στα μάτια μου, τότε το ξεφούρνιζα.

Πέρα από αυτά όμως, σου λέω την αλήθεια, δεν ψεύδομαι. Ούτε για χαζομάρες, κυρίως όχι για χαζομάρες. Γιατί δε θέλω να κάνω στους άλλους αυτό που δε θέλω να μου κάνουν. Γιατί προτιμώ να ακούσω ότι το πράσινο κραγιόν μου είναι χάλια παρά να κυκλοφορώ σαν την τρελή στην κενωνία, έχοντας ακούσει το confidence-boost ΟΥ-Α-ΟΥ τι τέλειο πράσινο κραγιοοοοόν, αααχουουυυ που το πήηηηρες;;;. Γιατί αν το ξέρεις και το ξέρω ότι είναι χάλια και μου λες ότι είναι θεικό δεν παίζει να ξαναπάρω ποτέ τη γνώμη σου στα σοβαρά. Τι κι αν είναι ψεματάρα (αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις!!- έλα να χειροκροτάμε το μπλογκ, κλαπ κλαπ κλαπ) ή ψεματάκι. Δεν υπάρχει υποκειμενική αλήθεια και αντικειμενική αλήθεια. Μια είναι η αλήθεια, εκτός από τη μια και μοναδική περίπτωση και εξαίρεση που εμπλέκεται ο παράγοντα γούστο. Οι κατα το συμφέρον ερμηνείες μόνο είναι πολλές.

Δεν είναι τίμιο να αποφεύγεις κάποιον με δικιολογίες όπως πέθανε ο ουρακοτάγκος μου, πενθώ για πέντε μήνες ούτε να λες στην κολλητή σου δε σε πάω σπίτι σου γιατί ξυπνάω νωρίς αύριο. Είσαι αρκετά ώριμος για να δεχτείς τους αναμενόμενους χαρακτηρισμούς μαλάκας ή τσιφούτης αν οι αλήθειες αντίστοιχα είναι βρήκα άλλη ή τσιγκουνεύομαι τη βενζίνη; Όχι, εξ ου και η πηγή των ψεμάτων, και άσε τα σάπια ότι δε θες να πληγώσεις κανέναν. Γιατί εμένα όσοι με έχουν πληγώσει με αλήθειες τους σέβομαι ακόμα. Όσοι με πλήγωσαν ψευτοπροστατεύοντάς με, προστάτευαν τον εαυτό τους και τους ξέχασα σα να μην υπήρξαν. Και με έκαναν για κάμποσο μαλθακή που το μισώ, τι ωραία.

Τάδε έφη η δογματική για σήμερα aphtha, μετά από την κατάποση πολλών ψεμάτων.

Σας φιλώ,
Εγώ.

...

ΥΓ1: Από τα παραπάνω εξαιρείται η μοναδική και προς μελέτη κατηγορία ανθρώπων όπως η φίλη μου η fili, η οποία έχει κάνει ξεκάθαρο σε όλους ότι προτιμάει να της λένε ψέματα αντί για τη σκληρή αλήθεια γιατί είναι πολύ ευαίσθητη για να την αντέξει. Με αυτή τη λογική πιστεύει ότι ο πρώην της δεν έχει πάει με άλλη μετά από τέσσερα χρόνια. Εκεί δε μπορώ να κάνω εγώ κάτι!!

ΥΓ2: Trust, deceived.

ΥΓ3: Θα το κάψουμε απόψε κυρ Στέφανε, σούχω και δεύτερο τραγουδάκι σχετικό με τη μέρα.

ΥΓ4: Και τρίτο! Ε ρε μεράκλωμα. Αυτό το τελευταίο αφιερωμένο στη fili.

ΥΓ5: Εντάξει, το παραδέχομαι, πιο πολύ για τα τραγούδια το ανέβασα το ποστ σήμερα :P Ας μην ήτανε το ποστ του phantom να με τσίγκλαγε να γράψω τη δική μου οπτική και θα την είχατε γλιτώσει με τα τραγούδια μόνο. Attack him!!

Cult-ούρα

2010-03-31T07:32:00.000-07:00

Επειδή τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς ντόρος για το καλτ και ο όρος έχει επανέλθει φουριόζος στο καθημερινό μου λεξιλόγιο, σκέφτηκα τώρα που έχω άφθονο χρόνο να κάτσω να μελετήσω κανένα βιντεάκι στο τούμπ πάνω στο αντικείμενο. Δε μπορώ να πω ότι έβγαλα άκρη αλλά κάποια συμπεράσματα μπορώ να τα αχνοπεριγράψω (wtf, μη με ρωτάτε πώς τα λέω κάτι τέτοια, εδώ μετά από ξενύχτι ξηλώθηκε η ραφή της μπλούζας μου και δήλωσα στο μισοκοιμισμένο κοινό μου ότι “η μπλούζα παρουσίασε την πρώτη της φθορά” – aphtha-poltopoiimenos_egkefalos: 0-1).

Λοιπόν, για να ξέρουμε για τι μιλάμε, cult σημαίνει αίρεση και λατρεία. Μακροπρόθεσμα σημαίνει μια αίρεση που έγινε λατρεία. Αν λοιπόν θέλουμε να ακριβολογήσουμε πρέπει πρώτα απ’ όλα να ξεχωρίσουμε το καλτ από το κιτς, κάτι που στην Ελλάδα έχει σχεδόν ταυτιστεί. Πολύ λανθασμένα.

Ξέρω πάρα πολλούς ανθρώπους οι οποίοι δηλώνουν οπαδοί του καλτ. Στην πραγματικότητα είναι οπαδοί του κιτς, το οποίο βαφτίζουν καλτ για να το παίξουν διαφορετικοί και βιτρώ. Το καλτ το χωρίζω σε καλτ του παρόντος και σε καλτ του παρελθόντος. Το να βαφτίζεις κάτι παλιό ως καλτ προκειμένου να νομιμοποιήσεις το χαμηλό του αισθητικό επίπεδο (πχ βιντεοταινίες χωρίς καν σενάριο, ή ένα τραγούδι που ναι μεν σου φέρνει αναμνήσεις αλλά δε μπορείς να το πεις και ‘τραγούδι′- πχ πάμε για τρέλες στις Σειχέλλες ω ω) δε σε κάνει απαραίτητα νοσταλγό και διαφορετικό. Μάλλον σαν απλή απενοχοποίηση κάποιας σαχλαμάρας που τυχαίνει να σου αρέσει θα μπορούσε να θεωρηθεί. Συχνά δε, η προκείμενη σαχλαμάρα πέρασε και δεν ακούμπησε τον όρο του καλτ, δεδομένου ότι δεν υπήρξε καν αιρετική ή outsider, αλλά αντίθετα ίσως αποτέλεσε και τη μόδα στην εποχή της. Το να αποκαλείς δηλαδή καλτ τη Ρόδα τσάντα και κοπάνα επειδή μόνο και μόνο είναι κιτσαρία μπας και την κάνεις να ακουστεί πιο ιντελεκτουέλ..ε κάπου μπερδεύονται οι όροι.

Αναφορικά με τα κιτς του παρόντος, η ενασχόληση μαζί τους σε κάνουν να νιώθεις ανώτερος και διαφορετικός, αν πρώτα τα βαφτίσεις καλτ. Αυτό κάνει η Ραδιοαρβύλα, στην οποία ειρωνεύονται (κατ’ επέκταση ασχολούνται) ό,τι πιο παρηκμασμένο υπάρχει στην επικαιρότητα (όχι απαραίτητα μη-τρέντυ ώστε να δικαιολογηθεί ο όρος), νιώθοντας ότι είναι οι ίδιοι δέκα ορόφους πιο πάνω. Νομίζω αν τους ρωτήσεις θα σου πουν ότι ο παππούστης με τον οποίο ασχολούνται αποτελεί την καλτ υποκουλτούρα και όχι ένα κιτσάτο αγοράκι με μηδενικό νόημα. Back off.

Να ξεκαθαρίσω κάτι εδώ. Δεν είναι κατακριταίο το κιτς ούτε το να ασχολείσαι με αυτό. Ή τελοσπάντων εγώ έτσι το βλέπω. Ακόμα και στην αρχαία τραγωδία υπήρχαν τα στάσιμα στη δράση προκειμένου να ξεκουράζεται ο εγκέφαλος και να μην καεί από την πολλή ποιότητα. Έχω υπάρξει θερμή υποστηρίκτρια πολλών κιτς θεαμάτων (πχ του Ελλάδα έχεις ταλέντο, των παράφωνων οντισιόν στα τάλεντ σόουζ, και βέβαια της ίδιας της Ραδιοαρβύλας που ασχολείται με αυτά). Όσον αφορά το καλτ ΚΑΛΤ, το ορίτζιναλ εν πάσει περιπτώσει, αυτό κι αν δεν είναι καθόλου κατακριταίο. Το Μεγάλο παζάρι ας πούμε ήταν διαφορετικό για τα δεδομένα του την εποχή του και απέκτησε φανατικούς οπαδούς, άρα είναι καρακαλτ και εγώ είμαι μια από το κοινό του (Ζονγκ rulezzz)!

Ποιο είναι όμως το θέμα στα δικά μου τα μάτια.. Well, η παραδοχή και η επίγνωση. Όπως σε όλα τα πράγματα άλλωστε, έτσι δεν είναι; Να έχεις συναίσθηση τι είναι καλαίσθητο και τι κακόγουστο με την ευρύτερη έννοια και να μην κρυφοεκθειάζεις την αταλαντοσύνη του καθενός επιδιώκοντας την έκθεσή εσού και της παρέας σου σε αυτά μανιωδώς. Γιατί βλέπω το κακόγουστο να γίνεται νόμος και ανησυχώ. Παλιά οι Έλληνες δεν είχαν μόρφωση αλλά είχαν παιδεία. Τώρα δεν έχουν παιδεία αλλά έχουν μόρφωση. Και κακογουστιά. Η κακογουστιά είναι η αρρώστια αυτού του λαού.

Δε μπορώ να ακούω ότι ατάκες όπως Θέλεις τραλαλά θέλω τραλαλό ή Ναιιιιιι, με ακουτέεεεεε; είναι non-mainstream, άρα cult ενώ είναι καραμπάμ κιτς. Σ’ αρέσει ο Φλωρινιώτης; Οκ, σε ελεύθερη χώρα ζούμε, και γω χαλαρώνω και γελάω με την Πάνια και παλιότερα με τη Μαριμάρ, δε θα το κάνουμε δα και θέμα (ούτε θα το πούμε παραέξω!). Αν θεωρείς πάντως αυτήν την παρακμή ως βάση της κουλτούρας σου κάπου πρέπει να το ξαναψάξεις. Αν θεωρείς την παρακμή ως χαλαρουιτίαση από την άλλη τότε πάω πάσο και δίνω ρισπεκτ. Χρειάζονται κι αυτά. Είναι τραγικό πάντως να θεωρείς ότι υποχρεούμαι να έχω σφαιρική γνώση επί του θέματος βλέποντας την Πόπη Μαλλιωτάκη ή την Τατιάνα Στεφανίδου στην εκπομπή της από κοντά, απορρίπτοντάς την και φτάνοντας στο ζενίθ της ανωτερότητας έχοντας πλέον την εμπειρία. Friend, believe me, εμπειρία είναι να δεις τον Παναθηναικό να σηκώνει την κούπα (συμβαίνει κάθε 132 χρόνια που ο Ήλιος ευθυγραμμίζεται με τον Κένταυρο- ΠΑΟ σ’αγαπάμε!), όχι να δω τη Μαλλιωτάκη για να έχω ‘άποψη’.

Από την άλλη υπάρχει το άλλο άκρο, που είναι η ψευτοκουλτούρα. Δηλαδή αν ο άλλος δεν ακούει Μελωδία FM (Fλέβα Μαχαιρωμένη) ή αν δεν πηγαίνει στο Μέγαρο μουσικής είναι ποταπός και απαίδευτος. Αυτό είναι ακόμα πιο δήθεν και κατακριταίο κι από το να βαφτίζεις τις σαβούρες ως καλτ!

Τέσπα, άκρη ψάχνω και άκρη δε βγάζω. Αν βγάλετε εσείς πείτε μου και σε μένα.

…

ΥΓ1: Λοιπόν, πρώτη φορά το υστερόγραφο είναι πιο σημαντικό για μένα να καταγραφεί παρά το κείμενο. Αν βρεθεί ένας πολιτικός σ’αυτή τη χώρα που να μπορέσει να καταφέρει αυτό το μαγικό πράγμα που θα δεις στο βίντεο, να εμπνεύσει το λαό και να τον ενώσει, εγώ θα πάω πρώτη πρώτη να χτυπιέμαι μπροστά του με σημαίες και ταμπούρλα. Παίζει να είναι το ωραιότερο λάιβ που έχω δει, σίγουρα πάντως χτυπάω το κεφάλι μου που ήταν να πάω και δεν πήγα. Ειλικρινά άφωνη με το κοινό. ΑΦΩΝΗ.-
…

…

ΥΓ2: Ξαναϋστερογραφώ για να γελάσει και ο κάθε πικραμένος.

25η του 23ου (έτους μου)

2010-03-25T11:44:00.000-07:00

Καθώς περίμενα χθες στο γραφείο ενός υπαλλήλου στην τράπεζα, τσίμπησα έξω από το 1 επί 1 παράθυρό του την εικόνα έξι μπαλκονιών μίνιμουμ με την ελληνική σημαία κρεμασμένη. Με ένα στιγμιαίο rewind, ξέρεις, από αυτά που κάνει το μυαλό σε ανύποπτο χρόνο, μου ήρθαν σαν ταινία μπροστά στα μάτια μου φάσεις από όλα μου τα σχολικά χρόνια.

Τέτοιες μέρες κάθε Μάρτη γυρνούσα σπίτι μου, έχοντας πει το ποίημα μου στη σχολική γιορτή κι έχοντας κάνει την τελευταία πρόβα της παρέλασης με τους συμμαθητές μου και το γυμναστή. Θυμάμαι όλους τους γυμναστές που είχα από το δημοτικό μέχρι το λύκειο. Στο δημοτικό είχαμε έναν κύριο Κώστα, που ορκιζόσουν ότι είναι υπουργός ή ψήστης ή δημόσιος υπάλληλος γραφείου, πάντως όχι γυμναστής. Το (απύθμενο) πάχος του ήταν το ίδιον αυτού. Μετά, στο γυμνάσιο, είχαμε τον κύριο Γιώργο, ρεμάλι από τα λίγα. Μας έβαζε να τρέχουμε το γήπεδο του ποδοσφαίρου τρεις φορές γύρω γύρω. Το πρόβλημα ήταν ότι μετά ξεχνιόταν κουτσομπολεύοντας με άλλους, η ώρα πέρναγε, οι τρεις φορές γίνονταν οχτώ, το κουδούνι χτύπαγε, και όλη η τάξη κατέληγε να μαζεύει όσα κουράγια είχαν απομείνει προκειμένου τα ημιλιπόθυμα σώματα να σηκωθούν απ’ το χώμα. Νομίζω είχα ρέψει εκείνους τους τρεις χειμώνες! Όταν φτάσαμε στο λύκειο σταμάτησα να ασχολούμαι με τους καθηγητές της γυμναστικής, δεδομένου ότι προφασιζόμουν εναλλάξ περίοδο ή κράμπα για να αποφύγω τις επαφές με το μάθημά τους. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ο γυμναστής της τάξης μου, ο πενηντάχρονος κύριος Χ., φόραγε πάντα ένα κολάν που του διέγραφε ό,τι μπορεί να διαγραφεί/προεξέχει στο ανδρικό σώμα. Το θέαμα θύμιζε Freddie Mercury on stage.

Πιο μικρή ακόμα και με αφορμή τις πρόβες της παρέλασης, έπαιρνα θυμάμαι ένα σημαιάκι πλαστικό από αυτά που πουλάνε πλέον στα φανάρια, με εκείνο το κίτρινο σταυρουδάκι στην κορυφή, και έκανα το σημαιοφόρο περπατώντας γύρω γύρω στην αυλή με τα ξαδέρφια μου. Γενικά είχα μεγάλη αγάπη για τη σημαία, πίστευα πολύ στο συμβολισμό της και απ’ όσο θυμάμαι είχα σχεδόν βουρκώσει στην έκτη δημοτικού όταν στην κλήρωση δε βγήκα κάτι παραπάνω από παραστάτης. Ξέροντας την εξέλιξη της ιστορίας, και δεδομένου ότι ενώ παρήλαυνα σήκωσα το χέρι μου να χαιρετίσω τη μαμά μου την οποία διέκρινα στο πλήθος που χειροκροτούσε, ευλογώ το Θεό που είχα χάσει τη σημαία στην προαναφερθείσα κλήρωση, αλλιώς παίζει τώρα να ήμουν στη στενή για ανθρωποκτονία εξ αμελείας, φέρνοντας το κοντάρι στο κεφάλι κανενός χριστιανού.

Στα επόμενα χρόνια, λίγο το ξεμυάλισμά μου και λίγο η επανάσταση που όριζε η ηλικία, απέβαλλα το κόμπλεξ της σημαίας και το όνειρο να την κρατήσω στην παρέλαση. Τώρα που το σκέφτομαι, με ένοιαζε περισσότερο το να παρελαύνω σε σημείο που να υπάρχει οπτική πρόσβαση στον παιδικό-προεφηβικό-εφηβικό μου έρωτα (ένας ίδιος όλα αυτά- αλήθεια, να ζει ακόμα αυτός;) παρά να είμαι στην πρώτη σειρά απομονωμένη και σοβαρή. Όταν πάντα στο τέλος διαπίστωνα ότι ο παιδικός-προεφηβικός-εφηβικός έρωτας ήταν στην εξάδα των παραστατών με έπιανε και πάλι καούρα να βγω μπροστά. Ωραίες αξίες θα πεις. Χμμ, παιδάκι ήμουν, δεν το πολυέψαχνα το θέμα. Όχι ότι μετά που το πολυέψαξα βέβαια είδα διαφορά. Στο τέλος πάλι κατέλειξα να σνομπάρω την ιδέα της προβολής της σημαίας, έχοντας στο μυαλό κάτι ανάλογο αυτού που είδα σε έναν τοίχο: Έλληνας δε γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι. Καταντάς. Είπα της προβολής της σημαίας, όχι της σημαίας της ίδιας, εντάξει;

Άλλο που θυμάμαι επίσης είναι ότι πάντα τέτοια μέρα έτρωγα το πρώτο μου παγωτό, αμέσως μετά την παρέλαση. Νομίζω ήταν το χάπενινγκ της άνοιξης αυτό, μετά το event του βγάζουμε-τα-καλοκαιρινά-από-το-πατάρι-γιατί-έφτασε-Κων/νου-και-Ελένης-21-Μαίου (α ρε μάνα, θα οργανωθώ και θα νοικοκυρευτώ ποτέ όπως εσύ; (παρένθεση της παρένθεσης: όχι) ). Ακολουθούσε φυσικά καταμέτρηση των παγωτών και ανταγωνισμός με τη γειτονιά για το ποιος έχει φάει τα περισσότερα. Το ίδιο ίσχυε για τα μπάνια το καλοκαίρι.

…

ΥΓ1: Κομματάρα. Και η μπαλλάντα και η άλλη διασκευή. Λόγω άνοιξης και λιακάδας πάρε την άλλη διασκευή.

…

ΥΓ2: Λύσε μου κάποιος την απορία. Άδειαζα τις φωτογραφίες από το κινητό μου και βρήκα μια από μια βόλτα με το αμάξι τις προάλλες. Ο τύπος που βλέπεις είχε κάνει κάτι μαγκικό και η σακούλα δεν έπεφτε από το πίσω καπό ούτε σε ανηφόρα του Ολύμπου. Κιτς πάντως δεν το λες :P

ΥΓ3:

Η θέα σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της Αθήνας.

…

ΥΓ4: Έλεος πια με τις αλλαγές ντεκόρ σ’αυτό το blog! Είδες πώς προλαβαίνω τη σκέψη σου, αγαπητέ μου αναγνώστη; Για να μη μείνεις με την απορία όμως, πιθανολογώ ότι για τις αλλαγές αυτές φταίνε τρια τινά: α)Φταίει η αλλαγή του καιρού που θυμίζει πια καλοκαίρι κάθε μέρα, που με έκανε να ξανοίξω λίγο τα χρώματα -βρε αδερφέ-. β) Φτάιει επίσης και το γονίδιο της γιαγιάς μου, η οποία κάθε δεκαπέντε μέρες αλλάζει τη θέση των επίπλων (καναπές δεξιά, μπουφές αριστερά, και ξανά πάλι ανάποδα), προφανώς για να έχει την ψευδαίσθηση ότι αλλάζει σαλόνι. γ) Φταίει που έβαλα ίντερνετ στο κινητό μου (hell yeah!) και πλέον το άλλο θέμα μου φάνηκε πολύ σκέτο για ένα τόσο περίτεχνο φιλολογικά μπλογκ όπως το παρόν (ουυυυυυυστ!) :)

…

ΥΓ5: Χθες έκλεισα τα εισιτήρια για το χωριό μου. Θα φάω μαμίσιο φαί (σπανακόριζο, μπλιαχ) και θα λιώσω στα θρίλερ (βλ. φωτό) και στις βόλτες στη θάλασσα.

…

ΥΓ6: Δεν παίζει να πάρω ποτέ Ford αμάξι μετά από αυτή τη διαφήμηση στο αγγλικό Premier league. Ε όχι και να έχει σλόγκαν feel the difference σε γκολ του γαύρου στον Παναθηναικό, ενώ οι οπαδοί φωνάζουν το κλασσικό σύνθημα (άκου προσεκτικά ποιό). Μετά το φετινό να δούμε αν θα την παίζουν ακόμα στις τηλεοράσεις!

Το τζάμπα ζει!

2010-03-18T11:46:00.000-07:00

Για κάποιον περίεργο λόγο, και ίσως επειδή η Σελήνη βρίσκεται στους Διδύμους (βρίσκεται;), το τελευταίο διάστημα της ζωής μου περιγράφεται ιδανικότερα από τον όρο του τζάμπα. Πολλοί το τίμησαν στο παρελθόν, από άσματα (τζάμπα καίει η λάμπα, μ’αγαπάς ή τζάμπα πίνω κτλ) μέχρι μανάβηδες στη λαική (τζάμπα πράμα λεμεέεεεεε, πάρε πάρε ΠΑΡΕ κοπελιάαααα) όμως όχι, εγώ το εννοώ με την κυριολεκτική, κυριολεκτικότατη σημασία του, όπως μας έρχεται κατ’ ευθείαν από Τουρκία (caba). Πλέον, μετά από διάφορες εμπειρίες από πολλαπλές κατευθύνσεις μπορώ να πω με σιγουριά ότι ναι, το δεύτερο πράγμα στο οποίο έχω κάνει διατριβή στη ζωή μου, μετά το φαγητό, είναι του να επιβιώνω ανέξοδα ή τουλάχιστον με τις λιγότερες τσεπικές απώλειες. Παρόλο που δε θα με πιστέψεις, δεν είμαι ούτε δακτυλοδεικτούμενα τσιφούτα ούτε πεντακόσια κιλά. Απλά, όσον αφορά τον τομέα του χρήματος, η διασκέδασή μου έχει μάθει να περιορίζεται σε ελαχίστου κόστους λύσεις. Όταν, δε, καταφέρνω να συνδιάσω τη χαρά του φαγητού με το έξοδο της διασκέδασης, τότε νιώθω ότι η έξοδος ήταν big value!

Σε μια πόλη που όλα ακριβαίνουν, που το εισόδημα είναι ανύπαρκτο (δουλεύω απλήρωτο 5ωρο κάνοντας την πρακτική μου) και που ένα λίτρο βενζίνης κοντεύει να κάνει όσο το πραπρά που οδηγώ, εγώ είμαι άλλη μια από τους πολλούς που βρήκαν τη λύση των τζάμπα. Μια λύση που ωστόσο έχει συχνά την προυπόθεση του ελεύθερου χρόνου και της αντοχής. Με άλλα λόγια είναι ιδανική για νέους και φοιτητές αλλά αντίθετα πολύ περιοριστική για οικογένειες με παιδιά ή καριερίστες που δουλεύουν 15 ώρες. Αυτό φυσικά επειδή το τζάμπα θέλει τρέξιμο! Αν ανήκεις στην πρώτη κατηγορία, παίζει και να μην έχεις βέβαια καν χρόνο για να ξοδέψεις λεφτά για διασκέδαση οπότε πρώτον δε σε αφορά αυτό το παραλήρημα και δεύτερον καλό κουράγιο. Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία fuck me, δε νομίζω με τόση δουλειά να σε σώσει ένα τζάμπα παραπάνω, οπότε ούτε εσένα σε αφορά το παραλήρημα. Άσε που εσύ ειδικά δικιολογείσαι να θες να ξοδέψεις και κάτι για τον εαυτό σου.

Άλλη μια προυπόθεση είναι ο σαφής διαχωρισμός, παρά τη λεπτή γραμμή, του τζάμπα και της γυφτιάς. Άλλο να είσαι τζαμπατζής και άλλο να είσαι γύφτος. Το θέμα είναι να μη γίνεις ούτε στιγμή τζάμπα μάγκας αλλά να είσαι απλά μάγκας του τζάμπα, κρατώντας αξιοπρέπεια και μην προσπαθόντας να ρίξεις κανέναν. Θα καταλάβεις στη συνέχεια το γιατί το λέω.

Δια του λόγου το αληθές, και για να σε πείσω ότι η νοοτροπία του ό,τι πληρώνεις παίρνεις είναι κατοχική, προσπαθόντας να θυμηθώ τις ανέξοδες εξόδους μου την τελευταία εβδομάδα έχω να παραθέσω κινηματογράφο, γκαλερί και δείπνο στο Κάραβελ. Στη λίστα θα ήταν και μια συναυλία του αγαπημένου μου Δεληβοριά, αλλά ας όψεται που δε βρέθηκε κανείς να με πάει.

Ξεκινόντας την ιστορία για μια φορά στη ζωή μου επιτέλους από την αρχή, πριν λίγες μέρες βρέθηκαν στα χέρια μου προσκλήσεις για ένα συνέδριο στο Κάραβελ. Το συνέδριο, που ούτως ή άλλως με ενδιέφερε, ακολουθούταν από δείπνο στο ξενοδοχείο. Πήρα ένα φίλο μου με παρόμοιο αντικείμενο ενδιαφέροντος και πήγαμε. Τη χλίδα-που κατά τα άλλα με κάνει να νιώθω άβολα-μπορείς να την φανταστείς, εμείς πάντως περάσαμε φανταστικά και φάγαμε κάτι μερίδες-βουνά, πιο μεγάλες και από αυτές που μου βάζει η μάνα μου όταν πηγαίνω στο σπίτι της. Τη ίδια στιγμή που εμείς συζητούσαμε για θέματα ενδιαφέροντα, γνωρίζαμε κόσμο και αλλάζαμε παραστάσεις, μια φίλη μου δεν ήρθε γιατί είχε κανονίσει να περάσει ένα ακόμα βράδυ της καθισμένη σε ένα μπαρ με μια μουσική που δεν την άφηνε να μιλήσει στο διπλανό της και με ένα ποτό που είχε πληρώσει 15 ευρώ. Να μάθει να υποτιμάει τα τζάμπα! Οι γύφτοι της υπόθεση ήταν κάτι γνωστοί που συναντήσαμε με την παρέα μου στο συνέδριο και είχαν φέρει όλο το σόι τους κατευθείαν στο δείπνο, προσπερνόντας τις διαλέξεις.

Αφού καλόμαθε η γρια στα σύκα, όταν κάποιες μέρες αργότερα μου έγινε πρόταση να παραστώ στα εγκαίνια μιας γκαλερί με φωτογραφίες, δεν έκανα και πολύ τη δύσκολη τη στιγμή που υπό άλλες συνθήκες δε θα το συζήταγα καν. Είμαι πολύ απαίδευτη στην τέχνη και είναι εξαιρετικά δύσκολο να εκτιμήσω οτιδήποτε καλλιτεχνικό πλην της μουσικής, συνεπώς υπό Κ.Σ. θα έφτυνα τον κόρφο μου για τις ώρες που μου πρότειναν να χάσω οικειοθελώς και θα προφασιζόμουν ότι πλημμύρισε η σοφίτα που δεν έχω προκειμένου να κάτσω να λιώσω με κάποιο ντι.βι.ντί ή σε καμιά καφετέρια. Στην γκαλερί όχι μόνο πέρασα πολύ όμορφα, έκανα κοινωνιολογική μελέτη για τους εναλλακτικούς τύπους αυτής της πόλης και άνοιξε το μάτι μου, αλλά γνώρισα και έναν πολύ ξεπεταγμένο εβδομηντάρη μπακούρη που μου έκανε διάλεξη για τους έρωτες και τη φιλοσοφία της ζωής. Not bad at all. Μπόνους της βραδιάς, η άφιξη της Μιραράκη με ένα φόρεμα πορτοκαλοκεραμιδολαχανοπαρδαλοπράσινο, με ντεκολτέ μέχρι τον αστράγαλο και ύψος μέχρι το ταβάνι. Οφείλω να παραδεχτώ ότι όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω της. Αθάνατη ελληνική κοινωνία, εναλλακτική ή μη, που ψαρώνεις με ότι σου πασάρει το χαζοκούτι.

Επειδή το τζάμπα δεν είναι ποτέ αρκετό, χθες δεν έπαιζε να μην τιμήσω και την πρεμιέρα του Ghostwriter στο Odeon στο Μαρούσι. Φυσικά δε νομίζω να το πολυσκεφτόμουν αν επρόκειτο για κανένα σινεφίλ του στυλ The yogi of Thibet, όμως hold on, έπαιζε ο Πιρς Μπρόσναν και από βδομάδα θα ήθελα 8 ευρώ ντάνγκα-ντάνγκα για να το δω. Η ταινία ήταν εν τέλει μέτρια για τα γούστα μου, αλλά η παρέα φανταστική και το γέλιο απίστευτο. Επειδή και η φίλη μου είναι της ίδιας φιλοσοφίας και του ίδιου μπατζετ, είχαμε συμφωνήσει να κάνουμε τα πήγαινε-έλα στο σινεμά με συγκοινωνία, για να μην πληρώσουμε ούτε πάρκινγκ ούτε βενζίνες και να ολοκληρωθεί η προσωρινή τσεπική ευτυχία μας. Χμμ, αυτή η συγκοινωνία…Ίσως είναι το μόνο φτηνό πράγμα που δε χωνεύω. Έτσι λοιπόν…

-Αφού κόντεψε να με δείρει ένας διανοητικά ακαθόριστος και κουφός πενηντάρης στην αποβάθρα του μετρό προκειμένου να κάτσει στη θέση που καθόμουν για κανένα τέταρτο και περίμενα τη φίλη μου (συγκεκριμένα ήρθε πάνω από το κεφάλι μου, ενώ ήμουν βυθισμένη με το κινητό, σε απόσταση να νιώθω την ανάσα του, και μου έκλεισε το μάτι σε στυλ ‘Αλέ τώρα’ διώχνοντάς με με το χέρι του- εγώ φυσικά έφυγα ενώ οι γύρω γύρω είχανε σαστίσει και λιώσει στο γέλιο)…

-Αφού με σκάναρε για κάνα δεκάλεπτο μια αλλήθωρη όσο περίμενα το το εν λόγω μετρό(κάτι άλλο θα κοιτούσε μάλλον)…

-Αφού μετά μπήκαμε σε λάθος λεωφορείο και το μοναδικό άτομο που πρόλαβα να δω κρατούσε μια σακούλα με κόλυβα που έλεγε με κεφαλαία ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ (ουστ)…

-Αφού χάσαμε τη μπάλα με την αρίθμηση της Κηφισίας ψάχνοντας το σινεμά (μα καλά, φτάνει στο τριακόσια τόσο και μετά ξαναμηδενίζει????)…

-Αφού κατουριόμασταν, πεινούσαμε και διψούσαμε και είχαμε κατεβεί σε λάθος στάση, έχοντας κανένα δεκάλεπτο ακόμα περπάτημα…

-Αφού μπήκαμε, βγήκαμε και μετά περιμέναμε στη στάση δέκα λεπτά να περάσει λεωφορείο να μας γυρίσει σπίτι και χορέυαμε σούστα για να ζεσταθούμε από το πολικό ψύχος, εντεκάμισι το βράδυ, και με άγχος αν θα προλάβουμε το τελευταίο μετρό…

-Αφού σε όλη τη διαδρομή με το λεωφορείο ένας καπελαδούρας τριαντάρης από το δίπλα Ι.Χ. έκανε τα γλυκά μάτια στη φίλη μου, κυνηγόντας το λεωφορείο σε όλη την Κηφισίας (τα άπειρα σουρεαλιστικά σκηνικά της ζωής μου άλλη μέρα)…

…Ναι! Είδαμε το έργο και περάσαμε τέλεια! Η γύφτικη στιγμή της ημέρας ήταν όταν μας σπρώχνανε στην είσοδο του σινεμά κάτι τσίπηδες που ήρθαν μισή ώρα μετά από μας για να περάσουν στις τελευταίες εναπομείνουσες θέσεις. Είπαμε τζάμπα αλλά όχι κι έτσι ρε παιδιά… Εμάς μας έπιασε το πατριωτικό και κάναμε σπριντ στο διάδρομο μέχρι την αίθουσα και με τις κόκες κόλες στο χέρι ώστε να μπούμε πρώτες (τα καταφέραμε, αλλιώς οι κόκες θα τους έρχονταν καπέλο)…Το επόμενο σινεμά στο οποίο θα πάμε θα είναι φυσικά με την προσφορά της Κοσμοτέ για τις Τετάρτες, δυο άτομα στην τιμή του ενός. Δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να πάω Σάββατο απόγευμα που γίνεται ακόμα πιο της τρελής και όλα χρεώνονται τριπλά.

Και τώρα που είπα για Κοσμοτέ, για να σε αποτελειώσω με τα τζάμπα και να νιώσεις κουρέλι που πληρώνεις ακόμα σε αυτήν την πόλη, ούσα κάτοχος καρτοκινητής Wind (μεγάλη η χάρη της) έβαλα προχθές 5 ευρώ και εκτός του ότι μου μπήκαν 10 στο λογαριασμό, μου ενεργοποιήθηκε μια προσφορά που θα έχω δωρεάν λεπτά και μηνύματα και πρόσβαση στο ίντερνετ από το κινητό για όλο το 2010 χωρίς ανανέωση. Ρε άνθρωπε, εγώ 5 ευρώ πήγα να βάλω!!! Όταν είπα το κουφό της προσφοράς στη δουλειά, ανησυχητικά όλοι μου είπανε ότι τα φοβούνται αυτά τα τόσο φτηνά και τζάμπα. Η νοοτροπία του Έλληνα που σου έλεγα.

ΥΓ1. Είμαι φαν του τζάμπα όπως καθιστώ σαφές, αλλά όχι πάντα. Αν και άσχετη και ανίδεη με τα της οικονομίας, πιστεύω ακράδαντα ότι η μόνη λύση για τη χώρα είναι το χρήμα να κυκλοφορεί. Πάρε παράδειγμα άτομα σαν εμένα, δηλαδή την προσωποποιημένη καταστροφή της οικονομίας- γιατί όμως; επειδή δεν πληρώνομαι… Η παρούσα νοοτροπία μου είναι ενός ατόμου που δεν πληρώνεται ή πληρώνεται εξευτελιστικά. Την καλλιέργησα στην Αγγλία με τα άπειρα εκεί freebies. Όταν δούλευα στο παρελθόν και πληρωνόμουν, δεδομένου ότι δεν είχα άλλες σοβαρές υποχρεώσεις (έξοδα, παιδιά), ισοκατένειμα τα φοιτητικά έξοδά μου σε μικρές ελληνικές επιχειρήσεις (για ρούχα, καφετέριες, εκδρομές κτλ), και όχι απαραίτητα στα πιο φθηνά προιόντα, κάνοντάς το συνειδητά. Το μόνο που μισώ ελεεινά είναι, ενόσο βρίσκομαι στην Ελλάδα, να τα καταθέτω κανονικά σε πολυεθνικές, στο βωμό της φθήνιας. Αυτό το αποφεύγω και προτιμώ την αποταμίευση ή την καλογερική.

ΥΓ2: Δε σου λέω βέβαια να ενισχύεις την ελληνική οικονομία δίνοντας χρήματα σε πολυτέλειες όπως το να διαλέξεις πινακίδα:

Ούτε να στραφείς μόνο σε:

ΥΓ3: Αν δεν πιάσει το σύστημα ‘τζάμπα’, μας αφιερώνω το τραγούδι 14 από το επόμενο ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ πάνω απ’ όλα σιντί!!

Αντι-μιζέριας το ανάγνωσμα

2010-03-10T11:49:00.000-08:00

Η χώρα καταρρέει, ο καιρός τρελάθηκε, τα cunts χτενίζονται και η Δευτέρα παρουσία πλησιάζει. Οι πολίτες κλαψουριάζουν από την ανατολή έως τη δύση του ηλίου non stop ενώ όλοι νιώθουν απόγνωση, προδοσία κι έναν απροσδιόριστο κίνδυνο παντού. Στην οικογένεια, στη δουλειά, στην κοινωνία, στο κράτος. Έτσι δεν αισθάνεσαι και συ; Συγχαρητήρια, καταφέραν να σε κάνουν σαν τα μούτρα τους.

Συζητούσα τις προάλλες με μια 80αρα γειτόνισσα που με πέτυχε στο δρόμο. Αφού θα με καθυστερούσε που θα με καθυστερούσε γύρω στο μισάωρο να πάω στον προορισμό μου, give it a fuck, ας άκουγα τουλάχιστον τι έλεγε και ας μην ξεφυσούσα αγανακτισμένη και κουνούσα το κεφάλι συμφωνόντας απλά. Στα 20 λεπτά που διέθεσε μόνη της στην κουβέντα μας μου εξιστόρησε το πώς ήρθε στα 22 της στην Αθήνα, πώς έμενε με έναν άντρα που δεν είχε διαλέξει η ίδια σε ένα σπίτι χωρίς τίποτα, με άλλα εφτά αδερφοξάδερφα από το χωριό κατσικωμένα κάτω από το ίδιο κεραμίδι. Μου έλεγε πώς δανειζόταν νερό με το λάστιχο από άλλες γειτόνισσες γιατί ούτε νερό δεν είχε. Μου έλεγε πώς έγκυος κουβάλαγε το τσουκάλι με το νερό για να το πάει στη φωτιά που ο άντρας της είχε ανάψει στο δίπλα χωράφι, προκειμένου το μεγαλύτερο παιδί να κάνει με ζεστό νερό μπάνιο. Μου έλεγε πώς γέννησε τελικά σε ένα μαιευτήριο σε άλλες δέκα γυναίκες μέσα και με τον άντρα της να έχει δικαίωμα επισκεπτηρίου μετά από σχεδόν ένα εικοσιτετράωρο. Φιου, είναι φοβερό τι μπορεί να σου πει μια 80αρα σε λίγα λεπτά στη μέση του δρόμου!

Λογικά τώρα θα αναρωτιέσαι για το για ποια Αθήνα μιλούσε η γιαγιά και τι είχε πιεί. Εσύ, που όλη μέρα σου πιπιλίζουν το μυαλό ότι είμαστε σε άθλια κατάσταση σα λαός, και που πιπιλίζεις και το μυαλό των άλλων ανακυκλώνοντας τα ίδια θέματα κάνε μια παύση και κλείσε την τηλεόραση. Είναι τόσο τραγικά τα πράγματα; Μήπως είμαστε εμείς οι τόσο τραγικοί και αποπροσανατολισμένοι; Άνθρωποι πριν λίγα χρόνια ζούσαν χωρίς καν τα βασικά, χωρίς ζέστη, χωρίς φαγητό. Δε σου αρκούν αυτά και εσύ γκρινιάζεις γιατί δεν έχεις το κάτι παραπάνω επειδή έχει αλλάξει ο κόσμος; Και πάλι το καταλαβαίνω, μέχρι ένα σημείο. Απλά κάνε κάτι, μόνο μην ανακυκλώνεις αυτήν την καταραμένη τη μιζέρια. Και τι να κάνεις θα μου πεις…

Χθες έβλεπα Λαζόπουλο και αν πρόσεξα ένα πράγμα από όλη την εκπομπή ήταν το τελευταίο δεκάλεπτο. Όταν ο Λαζόπουλος τραγουδούσε αυτό που λέει ‘γίναν όλα δυνατά, τα αδύνατα’ φώναξε στο κοινό που αποτελούταν από μαθητές ‘Κάντε κάτι′. Με απόγνωση ένας μαθητής σήκωσε τους ώμους και διάβασα τα χείλη του να ρωτάνε “Πώς;”. Λες σε ένα παιδί 18 χρονών να σώσει τον κόσμο που η γενιά σου σκάτωσε χωρίς να του λες τον τρόπο. Του κληροδοτείς ένα μπάχαλο, πασπαλισμένο με πολλή μιζέρια, και του λες να το φτιάξει. Αυτό είναι το έθνος μας, δεν εξεπλάγην ούτε αιφνιδιάστηκα, απλά απορώ τόσες φορές που κοιτάω τον ουρανό πού σκατά είναι τελικά αυτό το μπαλάκι που πετάει ο ένας στον άλλο.

Άλλαξε λοιπόν εσένα. Μικροπρέπεια, γυφτιά, καταναλωτισμός, επιδειξιομανία, κάθε είδους υποκρισία, αγένεια, συμφεροντολογισμός… Άλλαξέ τα. Έχεις πολλή δουλειά να κάνεις, γιατί ακόμα κι αν δεν εντοπίζεις μεγάλες ποσότητες από το καθένα στον χαρακτήρα σου, η λίστα είναι πάρα πολύ μεγάλη για να σταματήσεις από τώρα να ψάχνεις. Δε νομίζω να σταματήσω να ψάχνω και να βρίσκω πράγματα στον εαυτό μου ποτέ. Μην πηγαίνεις στο στάδιο της αποδοχής μιας κατάστασης προσπερνόντας το στάδιο της διαπραγμάτευσης μαζί της. Ούτε να περιμένεις να διαπραγματευτούν και να παλέψουν μόνο οι άλλοι και να βγάζεις την ουρά σου απ’έξω. Εσύ, ΕΣΥ θα αλλάξεις τον κόσμο. Κι αν το πιστέψεις αυτό θα έχεις κάνει αυτό το κάτι που σου αναλογεί. Ό,τι παραπάνω είναι καλοδεχούμενο. Απλά μην αποποιείσαι τελείως τις ευθύνες σου ότι δεν έχεις να κάνεις κάτι άλλο πια. Εσύ δεν είσαι απ’ αυτούς, εσύ προσπαθείς, είσαι από άλλη πάστα, έτσι δεν είναι;

…Δεν είσαι σαν την συνάδελφό μου που λέει ότι ζει σε ένα κωλοκράτος και τρεις από τις οχτώ ώρες στη δουλειά σαχλαμαρίζει στο τηλέφωνο. Δεν είσαι σαν ένα θείο μου που φωνάζει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ότι ο δικομματισμός κατέστρεψε την Ελλάδα αλλά σκέφτεται πώς να χώσει την κόρη του με ρουσφέτι στο δημόσιο. Δεν είσαι σαν τον οδηγό που βρίζει και κορνάρει με το παραμικρό και μετά από δέκα μέτρα αφήνει το αμάξι πάνω στις διαβάσεις τών πεζών. Δεν είσαι σαν το μαθητή που οργισμένος κάνει κατάληψη και τα βράδια γεμίζει με γκράφιτι Θρύλος τους τοίχους του σχολείου καταστρέφοντάς τους. Δεν είσαι σαν τη γιαγιά που κλαίγεται στον Αυτιά για τις κλοπές των πολιτικών και μόλις πάει στη λαική δεν επιστρέφει τα λάθος ρέστα που της έδωσε ο μανάβης. Δεν είσαι σαν τους τριαντάρηδες που λένε για κρίση και κρίση και κρίση και κάθε απόγευμα τιγκάρουν τις καφετέριες στη Γλυφάδα συζητώντας για το αν η σαμπάνια της Τσούλιας ήταν ακριβή. Δεν είσαι σαν μια γνωστή μου που πάει κάθε μέρα στην εκκλησία και δε χάνει στιγμή να δείξει ότι δεν έχει ίχνος ταπεινοφροσύνης, επιδεικνύοντας το κύρος της δουλειάς της. Δεν είσαι σαν τον καθηγητή που μιλάει για έλλειψη παιδείας και στο μάθημα περιμένει πότε θα χτυπήσει το κουδούνι λέγοντας ανέκδοτα. Δεν είσαι σαν εκείνους που λένε ότι ‘τον έχουμε καταστρέψει τον πλανήτη’ και πάνε μέχρι και στο περίπτερο με το μηχανάκι, μετά από ένα μισάωρο μπάνιο και 200 λίτρα χαμένου νερού. Δεν είσαι σαν τον παρουσιαστή που τους κράζει όλους και όλες τις καλοκαιρινές νύχτες τις περνάει σε μπαράκια καμουφλαρισμένων ληστών στις Κυκλάδες. Δεν είσαι σαν αυτούς. Δεν είναι ο σώζον εαυτό σωθήτω η ζωή. Κι ας γίνεις και καμιά φορά ο μαλάκας της υπόθεσης. Και ας βλέπεις γύρω σου μόνο κατακάθια και βλαβερούς ανθρώπους. Τουλάχιστον θάσαι για πάντα αξιοπρεπής και θα σε θεωρώ εγώ, μια πιο-ασήμαντη-δεν-πάει φοιτήτρια, πρότυπο.

Υ.Γ. Είχα πάει σε ένα θεατρικό πριν από πολύ καιρό. Και κάπου εκεί ανάμεσα στα πολλά, ανάμεσα σε κλάματα και οδυρμούς άκουσα τη φράση που περιγράφει τον ειλικρινή πόνο του ανθρώπου σε όλο του το μεγαλείο:

“Πώς να μπορέσει,να το πει κανείς; Τα λόγια, όταν τα λες, γίνονται σαν ξερόφυλλα.Τα παίρνει ο αέρας, και πάνε, χάνονται…Μα κι άμα τα κρατήσεις μέσα σου, γίνονται πέτρες. Σε βαραίνουνε, και σου’ρχεται να ουρλιάξεις. Και τότε τρομάζεις τους ανθρώπους.Χάνεις και το δίκιο σου,τα χάνεις όλα. Και λες, “συγγνώμη, δε φταίτε εσείς, εγώ φταίω..”.

Εγώ το “εγώ φταίω” εγώ το πήρα πολύ προσωπικά πάντως.

Ντροπής πράγματα

2010-03-02T11:51:00.000-08:00

Πάνω που περίμενα το σουκού για να ξεκουραστώ, έγινε αυτό που γίνεται πάντα. Ο Δίας γαμήθηκε. Τι άλλο περίμενες δηλαδή;

Παρασκευή και η γιαγιά μου παθαίνει μίνι εγκεφαλικό. (Spoiler: η γιαγιά τώρα που μιλάμε ζει και βασιλεύει, δόξα τω Θεώ). Shit, εκεί που με περιθάλπτανε άλλοι τόσα χρόνια, ήρθε η ώρα να τους περιθάλψω εγώ. Ξεπερνόντας το πρώτο σοκ, την αρπάζω και την πάω στο νοσοκομείο. Με το αυτοκίνητο. Τι σκεφτόμουνα; Η ουρά στα επείγοντα έφτανε μέχρι το φαρμακείο απέναντι από το νοσοκομείο (κλασσικά υπάρχουν τουλάχιστον 3-4 φαρμακεία απέναντι από κάθε νοσοκομείο). Μετά από μίνι γκάλλοπ στο οποίο έλαβαν μέρος διάφορες ειδικότητες του προσωπικού, έφτασα στο συμπέρασμα ότι αν δε σε φέρει ασθενοφόρο στο νοσοκομείο ή αν δεν έχεις πιει ακουαφόρτε και να ξερνάς σαπουνάδες,, μέσα στα επείγοντα πριν να πεθάνεις ΔΕΝ μπαίνεις. Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους.

Παίρνω τη γιαγιά παραμάσχαλα, με το χέρι μουδιασμένο και τον κόσμο να γυρίζει γύρω μας. Αυτηνής από το εγκεφαλικό που είχε ήδη πάθει και εμένα από το εγκεφαλικό που θα πάθαινα λίαν συντόμως. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και γυρίσαμε στο σπίτι. Η γιαγια ήδη είχε αρχίσει να νιώθει καλύτερα. Εγώ πάλι όχι, αλλά πάλι καλά για μένα δεν είχε σημασία. Σε μια τέτοια κατάσταση κάλεσα ασθενοφόρο. Για να έρθει μετά από μια ώρα και να την πάει στο ίδιο (ΙΔΙΟ) νοσοκομείο. Τι ζω ρε φίλε;

Καλά, δεν το συζητώ τι είδαμε στα επείγοντα. Άλλωστε από τις 5 μέχρι τις 12 ήμασταν εκεί. Ένα κατιτίς το ριζώσαμε… Ο πρώτος έλεγε τη γιατρό καριόλα επειδή του έλεγε να πάει στο Δαφνί γιατί είχε πάθει κρίση σχιζοφρένιας. Εμ να διαβάζεις 50 χρόνια για να γίνεις γιατρός, εμ να σε βρίζει ο κάθε τρελός.

Άλλος, αφρικανός αυτός, με μια μάσκα γρίπης στο πρόσωπο που άφηναν μόνο δυο φοβισμένα και ταλαιπωρημένα μάτια να φαίνονται, ήταν δεμένος με χειροπέδες και φυλασσόταν από έναν ζεμμένο με πολυβόλα ένστολο για να μην το σκάσει. Κατά πάσα πιθανότητα ήταν από αυτούς τους καημένους που πουλάνε Ruis Vuitton στην Ερμού και τρέχουν σε κάθε περιπολία της αστυνομίας με 182 κιλά στην πλάτη. Πολύ επικίνδυνος δηλαδή. Πάλι καλά που δε φέρανε και τανκ να τον φυλάει.

Ο τέταρτος πάλι ήταν με μια ακτινογραφία στο χέρι από τις 2 το μεσημέρι -όπως μου είπε στις 11 το βράδυ- και περίμενε έναν γιατρό να του τη δεί για να φύγει. Είχε κάνει το λάθος να στραμπουλήξει το πόδι του. Που πας ρε φίλε 22 χρονών νιάνιαρο με στραμπουληγμένο πόδι; Και έχεις και απαίτηση να εξυπηρετηθείς; Δεν έχεις προτεραιότητα. Δεν έχεις λέμε! Άλλαξε χώρα. Ή τράβα ψώφα. Αμαν πια όλοι σας, παντού παράλογοι…

Η τέταρτη και η καλύτερη είχε πιει όλο το Βόσπορο από καθαριστικά του σπιτιού της γιατί ο γκόμενός της την κεράτωσε. Έξυπνη κίνηση. Μετά ο γκόμενος αυτοαναρρωτιόταν αν θα πάει φυλακή. Έναν τέτοιο λεβέντη θέλω και γω, άπιστο και χέστη. Είμαστε ηλίθιες οι γυναίκες. Και οι άντρες ενίοτε, αλλά οι γυναίκες πιο πολύ. Φαίνεται και στην οδήγησή μας, νομίζουμε ότι όλα πρέπει να περιστρέφονται γύρω μας. Κι αν κάτι στο δρόμο μας μάς φέρει αντίρρηση ή παμε αυτοκτονούμε (παραλληλισμός: πέφτουμε σε κανένα δέντρο), ή πάμε και σκοτώνουμε (παραλληλισμός: πέφτουμε σε κανένα αμάξι). Θα γράψω για μας σε κανένα άλλο ποστ.

Τελοσπάντων ας μη στα πολυλογώ. Η γιαγιά εισήχθη, εξήχθη και όλα καλά. Οπότε και γω είπα την επομένη να επισκεφθώ μια κρεπερί να πάρω τις χαμένες μου δυνάμεις. Η κρεπερί ήταν σα βγαλμένη από παραμύθι, όλα τα πιάτα είχαν παραμυθένια ονόματα και όλο το ντιζάιν θύμιζε παραμυθένια σπηλιά. Αν είσαι άντρας και θέλεις να ψήσεις την κοπέλα στα πρώτα ραντεβού πηγαινέ την εκεί. Το μαγαζί είναι στη Γλυφάδα και λέγεται, guess!, “Παραμύθι”. Απλά πάρε καμιά γλυκιά κρέπα γιατί οι αλμυρές υπερπαραγωγές που πήραμε εμείς ήταν μέτριες. Υπάρχει όμως τεράστια ποικιλία, πολλές ασφαλείς και απλούστερες εναλλακτικές αν δεν είσαι λιχούδικο ον σαν εμένα και την παρέα μου (που πήραμε κρέπα με κοκινιστο κατσαρόλας!) και εν πάση περιπτώσει αξίζει αν θες μια έξοδο-happening για να παίξεις τον κόντρα ρόλο του πολιτισμένου αρσενικού. Έλα τώρα που σε προσβάλω, μεταξύ μας μιλάμε!

Την επόμενη μέρα, έχοντας χωνέψει τα παραπάνω αποφάσισα να πάω πάλι για φαγητό. Αφού κάναμε το δρομολόγιο Γαλάτσι- Γλυφάδα- Πειραιά για βόλτα καταλήξαμε κάπου ενδιάμεσα σε ένα γλυκύτατο ταβερνάκι που να φανταστείς δεν πρόσεξα τι τρώγαμε γιατί αποφασίσαμε να σφαχτούμε και από ένα σημείο και μετά μασούλαγα μηχανικά. Ποια, εγώ, που θεωρώ ότι ισορροπημένη διατροφή είναι ένα σουβλάκι στο κάθε χέρι ΣΥΝΕΧΕΙΑ! By the way, είχα πει ότι θα τα κόψω και το έκανα ως ένα βαθμό. Το κάθε-μέρα έγινε μια φορά τη βδομάδα. Δέχομαι συγχαρητήρια.

Σήμερα είπα λοιπόν να γυρίσω από τη δουλειά και να μουχλιάσω λίγο, μετά από τόσο τρέξιμο αυτές τις μέρες. Έτσι ήταν το σχέδιο. Είναι στο χαρακτήρα μου να θεωρώ μόνο το μούχλιασμα ξεκούραση. Πουχού άμα με πετάξεις σε ένα θέατρο ή ένα σινεμά, ή ακόμα κι αν μου δώσεις τρεις μέρες και 1000 ευρώ να τα κάνω ψώνια, ε όχι, δεν ξεκουράζομαι. Κουράζομαι. Πες με βλάσφημη, πες ότι ευτελίζω την έννοια της κούρασης, αλλά τα γονίδιά μου με έκαναν να γεννηθώ κουρασμένη. Τι να κάνω. Και θα συνεχίσω να “κουράζομαι” και σήμερα που λες, παρά τα σχέδια του μούχλα εαυτού μου. Θα πάμε λέει για κάνα παγωτό απόψες. Οικονομία σήμερα μετά την κρεπάλη του σουκού. Με κανένα Καραμπόλα σε παγκάκι τη βλέπω τη δουλειά. Να πάρουμε και παιχνιδάκι δώρο.

Φιλια!

So damn true

2010-02-23T11:52:00.000-08:00

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

by Κική Δημουλά

ΥΓ. 78 λέξεις, ούτε ένα λεπτό για να τις διαβάσεις. Αστείο ακούγεται…

Η Πολυάννα μεγαλώνει

2010-02-18T11:53:00.000-08:00

Πάνω από το σπίτι μου μένει ο ξάδερφός μου με τη γυναίκα του και τη δίχρονη κόρη τους. Προσωπικά, τα παιδιά τα χωρίζω σε τρεις κατηγορίες: αυτά που είναι κάτω των 3ων ετών, αυτά που είναι 3-9 και αυτά που είναι 9-13. Άνω των 13 αλλάζουμε ψυχοβιολογική κατηγορία, οπότε άστο. Οι αντίστοιχοι τίτλοι των κατηγοριών είναι γλυκούλικα, γλυκά, γαιδούρια. Έλα, μη με παρεξηγείς, τα λατεύω τα παιδιά, είναι ο μόνος λόγος που ο κόσμος αυτός είναι ακόμα όρθιος, όσο είναι τελοσπάντων. Κι αν κάποιοι άνθρωποι έχουν ακόμα ευαισθησίες, αυτές σχετίζονται πάντα με κάποιο παιδί, είτε αυτό που έχουν, είτε αυτό που τους λείπει, είτε αυτό που ποτέ δεν μπόρεσαν να αποβάλλουν κατά την εξέλιξή τους, ευτυχώς.

Η εν λόγω δίχρονη ανηψιά λοιπόν είναι η αδυναμία μου. Η νεράιδα της διπλανής πόρτας, κάτι που μόνο γι′ αυτήν θα μπορούσα να το πω. Δεν είναι ότι μου ξυπνάει μητρικά φίλτρα, έννοια σου και αυτά δεν ξυπνάνε ούτε με τα κανόνια του Ναβαρόνε μέχρι να βγάλω 2-3 ευρώ να τάχω στην τσέπη για τις πάνες. Είναι ότι μου ξυπνάει αυτό που έχω ξεχάσει να είμαι. Προχθές παρακολουθούσαμε επί είκοσι λεπτά μια πασχαλίτσα (όχι την γνωστή, την τιμωρό- πάει, έγινε θεσμός αυτή η έκφραση!!) γύρω γύρω στο μπαλκόνι, με τόσο μα τόσο ζήλο, που με συνεπήρε και μένα το παιχνίδι. Στο εικοσάλεπτο ήρθε ο πατέρας της να μου πει ότι τέλειωσε το baby sitting αλλά από κεκτημένη φόρα πήγε να πατήσει πάνω στην πασχαλίτσα (πού να τη δει κοτζάμ γαιδούρι 1,85). Η μικρή πάτησε στριγγλιά που την ακούσανε μέχρι τη Ρόδο και απέτρεψε το μοιραίο. Είναι αγγελούδια οι άνθρωποι πριν τα τρια τους χρόνια τελικά. Κάποιες άλλες φορές πάλι, κάθομαι και την κοιτάω να πεθαίνει στο γέλιο κάνοντας μυτούλες για να μου χτυπήσει το κουδούνι και τελικά να τα καταφέρνει. Και ναι, χαζεύω, μα τω Θεώ χαζεύω, με το τι με έκανε ευτυχισμένη εμένα πριν 21χρόνια. Πφφ, ignorance is a bliss.

Και όταν έρχεται η μάνα της να τη μαζέψει νιώθω τόσο κενή τα πρώτα δέκα λεπτά. Βλέπω γύρω μου την τηλεόραση να παίζει βλακείες, ανοίγω το ράδιο και μιλάνε για το γάμο της τάδε που περνάει κρίση, βλέπω ένα άρωμα στο τραπέζι ενώ πριν λίγο μύριζα το σχεδόν άγιο δέρμα ενός μωρού. Μόνο ένα ανθρώπινο πράγμα δε μου φαίνεται μάταιο, εκείνα τα δέκα πρώτα λεπτά- μια μουσική. Όσο για τα μη ανθρώπινα, ένα περίεργο σύννεφο στον ουρανό ή μια πεταλούδα πάνω σε ένα φύλλο είναι εξίσου ικανά να με επαναφέρουν, ακόμα και το πιο μικρό. Η πιο μεγάλη μαγεία είναι στα μικρά.

Έχω δει σε τοίχο γραμμένο, θα ήθελα να είμαι αυτό που ήμουν όταν ήθελα να είμαι αυτό που είμαι. Αλλά μετά σκέφτομαι μπα, βλακείες.. Όταν είσαι μικρός είσαι απλά μικρός και τίποτα άλλο. Ενώ όταν είσαι μεγάλος, είναι στο χέρι σου να είσαι και μικρός και μεγάλος ταυτόχρονα. Έρχονται κάποιες στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να τρέμει και τα μάτια μου να δακρύζουν από τα γέλια και τότε είμαι μικρή. Έρχονται όμως και κάποιες άλλες που μου δίνεται η ευκαιρία να αποκομίσω skills από τα κάτοθι αναφερόμενα (του μοναδικού ποιήματος το οποίο έχω καταφέρει να διαβάσω ολόκληρω, καθώς βαριέμαι αφόρητα την ποίηση) . Τότε είμαι μεγάλη. Τότε νιώθω ότι περνάω σε άλλη πίστα εξίσου γοητευική. Και τότε μου αρέσει πολύ η ζωη.

Αν μπορείς να κρατάς τα λογικά σου όταν όλοι γύρω σου τα δικά τους χάνουν
και για το χάσιμο αυτό το φταίξιμο σε σένα ρίχνουν.
Αν μπορείς να εμπιστευθείς τον εαυτό σου όταν όλοι σε αμφισβητούν,
αλλά και για την αμφισβήτηση αυτή , περιθώριο ν’ αφήνεις.
Αν μπορείς να περιμένεις χωρίς η αναμονή να σε κουράζει ,…
ή όταν σε συκοφαντούν να μην σ’ απασχολούν τα ψέματα,
ή όταν σε μισούν, έδαφος στο μίσος να μη δίνεις
και μόλα αυτά ούτε ιδιαίτερα καλός ούτε σοφός να δείχνεις
Αν μπορείς να ονειρεύεσαι και τα όνειρά σου αφέντες να μη βάζεις.
Αν να σκέφτεσαι μπορείς και αυτές τις σκέψεις σου στόχους να μην τις κάνεις.
Αν Θρίαμβο και Καταστροφή μπορείς να αντιμετωπίζεις
και με τον ίδιο τρόπο και στους δυό αυτούς απατεώνες να φέρεσαι,
Αν μπορείς ν’ αντέχεις να ακούς τις αλήθειες που είπες
στραβωμένες από ανθρώπους δίχως έρμα που παγίδα για χαζούς τις φτιάχνουν
ή να βλέπεις αυτά που τη ζωή σου τους έδωσες, να κοίτωνται κομμάτια γκρεμισμένα,
και πάλι εσύ να σκύβεις να τα χτίσεις με εργαλεία παλιά, φθαρμένα.
Αν μπορείς να κάνεις ένα σωρό απ’ όλα σου τα κέρδη,
και «κορόνα-γράμματα» όλα να τα παίζεις ,
και να χάνεις και απ’ την αρχή πάλι ν’ αρχίζεις
και λέξη να μην λες ποτέ για την απώλεια σου αυτή.
Αν μπορείς να επιβάλλεις στην καρδιά στα νεύρα και τη δύναμή σου
να δουλεύουν για σένα ακόμα κιόταν έχουν πια εξαντληθεί,
και να κρατιούνται, όταν το μόνο πού μέσα σου έχει μείνει
είναι η θέλησή σου που τους λέει: «Αντέξτε».
Αν μπορείς με το πλήθος να μιλάς και να κρατάς την αρετή σου
η αν με βασιλιάδες περπατάς να μην αφήνεις να χαθεί με τα απλά και ταπεινά η επαφή σου.
Αν ούτε εχθροί ούτε και φίλοι αγαπητοί μπορούν να σε πονέσουν.
Αν όλοι είναι σημαντικοί για σένα, μα κανένας πιό πολύ,
Αν μπορείς να γεμίσεις το λεπτό που τίποτα δε συγχωράει
με την αξία μιας διαδρομής εξήντα δευτερόλεπτων.
Δικιά σου είναι η Γη και ότι έχει επάνω της.
Και – ακόμα πιο πολύ – θα είσαι άνθρωπος γιε μου.

Υ.Γ Σήμερα βρέθηκα τυχαία σε μια σχολή ΑΕΙ της Αθήνας και είδα σε ένα έδρανο την παρακάτω “διακήρυξη”:

Δε θα αναφερθώ στην κορυφαίας αίγλης αισθητική μερικών ιδυμάτων εκπαίδευσης (μπετά aaaaall around). Ούτε στις αμέτρητες αφίσες που με καλούν να ψηφίσω την εκάστοτε κομματική παράταξη – με καλούν εδώ και 6 χρόνια που επισκέπτομαι τον χώρο, αφού δεν ενδιαφέρθηκε κανείς να τις ανανεώσει, άλλωστε οι εκλογές πάντα έρχονται, όπως τα Χριστούγεννα που λέει και η τζαμποδιαφήμηση.

Στην πραγματικότητα το λατρεύω το ελληνικό πανεπιστήμιο. Μάλιστα είμαι τόσο μαζόχα που ώρες ώρες νιώθω και κατάνυξη. Όσο πιο πολύ το ασοβάτιστο μπετό, όσο περισσότερες οι αφίσες της ΚΝΕ, τόσο μεγαλύτερη η κατάνυξη. Σα να είμαι στο ‘74 βρε παιδί μου, κάτι τέτοιο. Κλασσική ρομαντική-σε-άκυρα-πράγματα aphtha. Λατρεύω και τα εφόδια που δίνει το ελληνικό πανεπιστήμιο επίσης. Αν εξαιρέσεις ότι ώρες ώρες αποπροσανατολίζει τα παιδιά με το ξεζούμισμά του και επίσης περιθάλπτει κάτι ψωνισμένους καθηγητές που έγραψαν ένα άρθρο για την θέση της γυναίκας στο έργο του Βιζυηνού (τυχαίο παράδειγμα) και κάτι τρέχει στα γύφτικα ώστε να μη γυρνάνε να απαντήσουν στους φοιτητές… ε λοιπόν αν τα εξαιρέσεις αυτά μπορώ να πω ότι ω ναι, ΑΓΑΠΑΜΕ ελληνικό πανεπιστήμιο.

Στο θέμα μας όμως. Συμφωνώ με πολλά απο τα διακιώματα της διακήρυξης. Still, δε μπορώ να διανοηθώ το αίτημα νούμερο 2 . Δεν ξέρω αν είμαι η παράλογη, σπούδασα στην Αλβιώνα που το 50% της ύλης ήταν μη διδαχθείσα. Αλλά γενικά βρε παιδί, πώς θες να νοείσαι ολοκληρωμένος επιστήμονας αν δεν την ψάξεις και λίγο μόνος σου τη δουλειά; Δηλαδή αν έχεις μάθει να μετράς μέχρι το 10 και σε ρωτήσουν να δείξεις το 11 στο αριθμητήριο δε θα μπορείς; Δε λέω να του λύσεις μιγαδικό σε ολοκλήρωμα του άλλου, αλλά πας και συ και γράφεις στις απαιτήσεις ότι αρνείσαι να απαντήσεις οτιδήποτε διαφορετικό; Αν πρόκειται για ριζικά άσχετο μην το απαντήσεις και κάνε και θέμα, αν και η περίπτωση φαντάζομαι θάναι μεμονωμένη και θα πέσει επι τόπου γενική κατακραυγή. Αλλιώς αν είναι να ξεχωρίσει το 5 από το 10 ας υπάρχει και μια τραβηγμένη ερώτηση. Έχω βρεθεί σε ελληνικό αμφιθέτρο (μεγάλη και άσχετη ιστορία) με φοιτητή να καπνίζει γράφοντας και να λέει με στυλ ότι δεν απαντάει θέμα γιατί είναι πιο εξεζητημένο από αυτά που είχε πει ο καθηγητής στην τάξη. Αυτός σε λίγα χρόνια θα αυτοαποκαλείται επιστήμονας. Τζίζους όμως; Πολλή επανάσταση σε λάθος θέματα νομίζω…

Και επειδή είπαμε ΑΓΑΠΑΜΕ ελληνικό πανεπιστήμιο (κλαπ, κλαπ, κλαπ), πάρε ένα από τα λίγα ελληνικά τραγούδια που λατρεύω, videoclip του οποίου είναι γυρισμένο σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Pay attention to the lyrics.

Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια

2010-02-06T11:57:00.000-08:00

Δε μ’αρέσει η νύχτα. Για την ακρίβεια ποτέ δε μ’άρεσε. Δεν το θεώρησα ποτέ μαγκιά να περιμένω ως τις 12 το βράδυ για να αρχίσω να ετοιμάζομαι για να βγω από το σπίτι και να γυρίσω στις 6. Δε λέω πως δεν το δοκίμασα, ειδικά αμέσως μετά το σχολείο του έδωσα και κατάλαβε για ένα ολόκληρο καλοκαίρι σε σχεδόν καθημερινή βάση. Θυμάμαι τότε δούλευα κιόλας, αρχίζοντας στις 11 το πρωί και συχνά το πήγαινα σερί. Κοιμόμουν μόνο όταν ήταν απόλυτη ανάγκη για να μην πεθάνω. Από το καλοκαίρι εκείνο δε θυμάμαι τίποτα. Μόνο τη φίλη μου να λέει “Τι ωραία που περάσαμε”. Ο εγκέφαλος από τις ακραίες συνθήκες στέρησης ύπνου δεν έχει σχηματίσει καμία μνήμη. Απορώ πώς την έβγαλα καθαρή τότε να σου πω την αλήθεια. Αφού όμως μπόρεσα να αντέξω 60 ημέρες σε ρυθμούς πιο παράλογους κι από τις ήττες του Παναθηναικού από το Μαρούσι, τότε μπορώ να αντέξω και σε όλες τις κακουχίες.

Ζώντας στην Αγγλία σα φοιτήτρια έμαθα πώς είναι να απέχεις από τα κλαμπ (αν τα ξενυχτάδικα της Ελλάδας δε μ’αρέσουν μια, της Αγγλίας δε μ’αρέσουν δέκα) και να περνάς πολύ καλά σε συγκεντρώσεις σε σπίτια φίλων. Χαρτιά, τάβλια, φαγητό και άσκοπα συμβούλια πάνω από κατσαρόλες με καρβουνιασμένο πάτο ως το πρωί. Αυτό που έσωζε την κατάσταση στην ξενιτιά, όσον αφορά τις εξόδους, ήταν οι pub βέβαια, αλλά κι αυτές ως τις 11. Στα πάτρια εδάφη, την κατάσταση σώζουν τα ζεστά χουχουλιάρικα ταβενάκια. ‘Οπως αυτό που βρέθηκα χθες, τόσο παρείστικο και τόσο γλυκά στολισμένο με εκείνα τα αποκριάτικα και τις σερπαντίνες που μ’αρέσουν!

Στο τέλος πλέον της φοιτητικής μου ζωής μπορώ να πω με σιγουριά ότι έχουν αλλάξει σχεδόν όλα. Δε νομίζω ότι βρίσκεται εύκολα κάτι για το οποίο να θεωρώ ότι αξίζει να χαραμίσω τον ύπνο μου, και πολύ περισσότερο όταν όλα τα πρωινά είμαι στο πόδι. Σπάνια, πολύ σπάνια, και μόνο εφόσον υπάρχει καλή παρέα που θα μου πάρει το χασμουρητό που κάνει την εμφάνισή του κατα τις δυο παρά (στάνταρ αυτό), αποφασίζω να το τολμήσω. Μιλάω σχεδόν αποκλειστικά για τις Παρασκευές και τα Σάββατα, μη νομίζεις ότι αφήνω το “ξεσάλωμα” να επηρεάσει τη βδομάδα μου. Προς Θεού! Οι επιλογές μου είναι τόσο προσεκτικές που συνήθως δεν το μετανιώνω, με μια ακόλουθη μέρα καμμένη από τον πονοκέφαλο. Οπότε είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

Δεν ισχύει το ίδιο για πολλούς συνομηλίκους μου, οι οποίοι ακόμα θεωρούν ξενέρα να βγουν πριν τις 9. Χμμ… αυτό καταντάει ψύχωση. Γιατί, στο κάτω κάτω της γραφής, τι πιο ωραίο από το να βγαίνεις στον ήλιο μια Κυριακή πρωί; Η μέρα είναι ευλογία, ειδικά αν βρίσκεσαι σε μια χώρα όπως η Ελλάδα. Και γιατί να θυσιάσεις όλες σου τις εξόδους για να πας να στριμωχτείς σε ένα ντουμανιασμένο κουτί με ένα ποτήρι οινόπνευμα στο χέρι, όταν το σκοτάδι έξω είναι πίσσα και έχοντας όλη την κούραση της ημέρας μαζεμένη; Για να λες ότι περνάς καλά; Ποιο επεισόδιο έχασα που λέει πως για να περάσεις καλά πρέπει να μη συζητάς με τον άλλο αλλά να χτιπιέσαι μόνος σου, πετώντας λουλούδια σε άσχετους; Δυο φορές το χρόνο και πολύ του είναι. Αν είναι να βγώ βράδυ, προτιμώ ένα ταβερνάκι όπως το χθεσινό ή μια βόλτα με το αμάξι με ωραία παρέα. Τρελαίνομαι για τα φώτα της πόλης.

Below, μπορείς να δεις τι μπορεί να κάνει η νύχτα στον άνθρωπο μαζί με τα οποιαδήποτε αξεσουάρ τη συνοδεύουν, συμπεριλαμβανομένης της νοοτροπίας που τη χαρακτηρίζει. Οκέι, γίνομαι υπερβολική και το παράδειγμά μου είναι εξαιρετικά ακραίο, με προεκτάσεις που δεν αφορούν τον μέσο άνθρωπο-ξεσαλωτή. Παρόλα αυτά, επειδή πρόκειται για εντυπωσιακή περίπτωση, παραθέτω το πριν και το μετά της φωνής της Marianne Faithfull, έτσι για να βρίσκεται. Όλα εδώ πληρώνονται…

Το πριν:

Το μετά:

Ανεβάζοντας την πίεση

2010-02-04T11:58:00.000-08:00

Σήμερα το πρωί σηκώθηκα από το κρεβάτι, έφαγα εφτά κομμάτια ΙΟΝ αμυγδάλου στο πόδι για να αρχίσει να λειτουργεί ο εγκέφαλος μιας και βαριόμουν μέχρι και καφέ να φτιάξω, άνοιξα το ραδιόφωνο, ετοιμάστηκα και ξεκίνησα για τη δουλειά. Στο αυτοκίνητο είχα τη θεία έμπνευση να πάω να δώσω αίμα. Γιατί; “Γιατί μπορώ”, που λέει συνέχεια και εκνευριστικά κι ένας φίλος. Στη συγκέκριμένη περίπτωση όντως μπορούσα οπότε ήταν ευκαιρία.

Δουλεύω σε φαρμακείο νοσοκομείου οπότε η πρόσβαση στην αιμοδοσία ήταν εύκολη. Θα πάω, σκέφτηκα, θα με ρουφήξουνε, θα μου δώσουν και καμιά τσάμπα πορτοκαλάδα και θα φύγω. Όλα τα είχα πλάσει σχεδόν ειδυλλιακά στο νου μου (τρόπος του λέγειν το ειδυλλιακά, μην το δέσεις και κόμπο, για βελόνες μιλάμε). Αμ δε!
Κατά τις 10 που λες, με περισσή χαρά και το χαμόγελο στα χείλη ότι θα πάω επιτέλους στον παράδεισο (ήλπιζα όχι επιτόπου βέβαια), μπήκα στην αιμοδοσία και είπα στην αδερφή “Sister, ήρθα να δώσω αίμα, μόνο σταμάτα σε παρακαλώ την άντληση όταν δεις το βλέμμα μου να παγώνει καρφωμένο στο κενό και το δέρμα μου να κιτρινίζει, εντάξει;”. “Εντάξει”, απάντησε αυτή και μια και δυο, ξεκίνησε τις διαδικασίες. Πάει να μου υπολογίσει τον αιματοκρίτη. Καμπάνα ο αιματοκρίτης! Πάει μετά η δύσμοιρη να μου πάρει την πίεση, πού νά’ξερε… Στα τάρταρα η πίεση. Βρε να μου δίνει να φάω, βρε να μου δίνει να πιω, τίποτα. Με έδιωξε. Μετά από μια ώρα τσουπ, να σου πάλι η aphtha στον ορίζοντα. Φσιτ, φσιτ, φσιτ άρχισε πάλι να φουσκώνει… “9,5 η μεγάλη σου, δε σου παίρνω σήμερα, θα μου μείνεις, ουστ”. Βρε να θες να αγιάσεις και να μην μπορείς σ’αυτή τη ζωή!

Έτσι λοιπόν γυρνόντας σπίτι σήμερα σκέφτηκα να γράψω αυτό το ποστ. Εσύ που το ανέχεσαι επιτελείς κοινωνικό έργο, δεδομένου ότι το παρόν έχει ως σκοπό να μου ανεβάσει την πίεση ώστε να πάω μετα να δώσω αίμα. Πώς; Χα χα, ας γελάσω κελαηδιστά. Μα φυσικά καταγράφοντας τις παρακάτω σκέψεις καθημερινής τρέλας:

One: Λε.Πα.
Συνθήκη ικανή και αναγκαία για να μου ανέβει η πίεση. Από το διπλανό σπίτι ακούγεται μια playlist με ατάκες όπως “Τοπε τοπε ο παπαγαλος“, “κορμι θανατηφορο“,”βασανιστειτε μωρα“. Υπενθυμίζω ότι βρισκόμαστε εν έτει 2010 (ολογράφως: δύο χιλιάδες δέκα). Αλλά θα μου πεις μερικά κομμάτια είναι κλασσικά πλέον. Και κάποιες ατάκες ναι λοιπόν, άφησαν εποχή. Μετά αφήσανε και την κουλτούρα στον τόπο, αποθεώνοντας το κιτς. Αμ πως; Συμπληρωματική βοήθεια από τις τσούλες της γης με τις οποίες θα βγεις. Νιώθω την πίεση ήδη στο 10.

Two: Διαζύγιο Μενεγάκη
Οκ, σπάραξα και γω. Το μερίδιο που μου αναλογούσε το κατέθεσα. Το πρότυπο της οικογένειας με την πρωινοκαφετζού, το μεγαλοστέλεχος και τα τρια τους παιδιά που ζουν σε έπαυλη/επαύλεις κατέρρευσε. Η ανακοίνωση μού σπάραξε την ψυχή. Το ίδιο και της γιαγιάς μου. Μόνο που εμένα μου σπάραξε και τα νεύρα. Κάτσε να μετρηθώ.Ναι, 10,5. Καλά πάω.

Three: Ραδιοαρβύλα
Δυο-τρεις ρημάδες εκπομπές είχε η ρημάδα η τιβί, αυτοπυρπολήθηκαν κι αυτές. Έλεος πια με την κοπελιά που η ρημάδα η εκπομπή της από δευτερεύον κανάλι χρηματοδοτείται από τον αντέννα σα θυγατρική. Κι επιτέλους, αφήστε και τους περιφερειακούς να μιλήσουν. Μονόλογος του παρουσιαστή συνέχεια. Μη με κάνετε να το γυρίσω στα ντοκιμαντέρ πάλι. Έχουν και τα ρημάδια τα φίδια του Αμαζονίου τα όριά τους. Μισο λεπτό…11.

Four: Η οδική συμπεριφορά των Ελλήνων
Δεν είμαι καλή οδηγός. Το ξέρω και το ξέρεις και συ, αν κινείσαι συχνά στη Βουλιαγμένης. ΟΜΩΣ!!! Δεν αφήνω το αυτοκίνητο στη μέση του δρόμου για να πιάσω τη συζήτηση με τον περιπτερά για το αν θα ανατρέψει τα δεδομένα ο Ολυμπιακός (αν και ξέρουμε όλοι ότι δε θέλει και πολλή συζήτηση αυτό, μουαχαχα). Επίσης, δεν κορνάρω στο φανάρι μετά από 0,7234 δευτερόλεπτα που άναψε το πράσινο, αν βιαζόμουνα τόσο θα μίσθωνα ελικόπτερο. Επίσης, δεν προχωράω όλον τον αυτοκινητόδρομο με 30km/h, αλαρμ και συνεχή αλλαγή λωρίδων. Ειδικά για το τελευταίο, έχει και η μαντεία τα όριά της, στις πέντε προβλέψεις κουράζομαι και δε μπορώ να μαντέψω που θα πας μετά, οπότε σε λέω ζώο και σου δίνω συγχαρητήρια που μου ανέβασες την πίεση άλλο μισό mmHg. 11,5 αισίως!

Five: Οι περιοδικές κινήσεις
Ειλικρινά, έχει γίνει μάστιγα. Τα πιάτα πουχου. Τα πλένω και μετά από έξι, το πολύ, ώρες ο νεροχύτης ξαναγεμίζει. Για να μην πω βέβαια για το κρεβάτι που κάθε πρωί θέλει στρώσιμο, το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου που θέλει γέμισμα, τους λογαριασμούς που θέλουν πληρωμή. Life, please get a life. 12.

Six: Οι αχαρακτήριστοι
Το φλερτ από το σίχαμα έχει πολύ λεπτές διαχωριστικές. Όταν ο άλλος σε ξέρει τυπικά και σου απευθύνεται λέγοντάς σου (με μισόκλειστα μάτια που μόλις φάνηκαν από τα γιαλιά ηλίου που μόλις έβγαλε με την κλασσική και γραφική κίνηση “μάγκας”) “τι κάνει το μωρό;”, θα σου πω εγώ τι κάνει το μωρό. Πηγαίνει πάνω από τη λεκάνη και ξερνάει. Στα 12,5.

Seven: Οι σέξυ στολές τις απόκριες
Κάτσε, από πότε οι απόκριες είναι η γιορτή του ξέκωλου και δεν το κατάλαβα; Πήγα να πάρω στολή και έβλεπα όλο ‘Sexy λιονταρίνα’, ‘Sexy γάτα’, ‘Sexy νοσοκόμα’, ‘Sexy μάγισσα’, ‘Sexy καλόγρια’. Όλο το sex shop ήταν στο μαγαζί. Το ξέρω ότι οι άντρες χαίρεστε, αλλά εγώ ήξερα ότι τις απόκριες ντυνόμαστε για λίγο κάτι που δεν είμαστε για να γελάσουμε με τους υπόλοιπους αναλόγως ντυμένους φίλους μας. Δε γδυνόμαστε. Εκτός κι αν παραδέχεται κάποιος ότι δε γδύνεται ποτέ (όπως το εννοείς και το εννοώ), οπότε είναι η ευκαιρία του και ντύνεται γενικά ’sexy’, οπότε και όλες οι παραπάνω στολές είναι από αδιάφορες εως περιττές. Για την ιστορία, εγώ θα ντυθώ κάτι ξενέρωτο, έτσι για σπάσιμο. Σταδιάλα. 13.

Eight: Οι κυράτσες που θέλουν να σου πάρουν τη θέση
Βλέπεις την άλλη με την καούκα και το νύχι 800 χιλιόμετρα και ξινίζει τη μούρη της για τη σημερινή νεολαία που δεν της παραχωρεί τη θέση στο λεωφορείο, το τραμ, την ουρά στην τράπεζα. Τις προάλλες ήταν μια κοπελίτσα σε ένα ΑΤΜ και η καημένη υπερπροσπαθούσε να ενεργοποιήσει μια κάρτα. Ήμασταν τρια άτομα στην ουρά, εγώ ζαλισμένη και σε κακά χάλια μετά τη δουλειά, μια άλλη κακομοιριασμένη και άλλη μια κυράτσα. Η κυράτσα λοιπόν μετά από δυο-τρια λεπτά, και ακούγοντας το μηχάνημα να κάνει μπιπ μπιπ συνέχεια, άρχισε να ορίεται σαν τον Κόναν το Βάρβαρο, δείχνοντας μια ταμπέλα πάνω από το ΑΤΜ που έλεγε “Γρήγορες συναλλαγές γιατι ο χρόνος σας είναι πολύτιμος”. Σιγά! Σιγάααααααααα πια! Μου μάθατε όλοι οι αργόσχολοι να τα θέλετε όλα σε dt. 13,5 φτάσαμε, να τ’αφήσω;;;;;

Γιατί έτσι

2010-02-02T12:00:00.000-08:00

Countless times I trusted you,
I let you back in,
Knowing… Yearning… you know
I should have run but I stayed

Maybe I always knew,
My fragile dreams would be broken for you.

Today I introduced myself,
To my own feelings,
In silent agony, after all these years,
They spoke to me… after all these years

Maybe I always knew…

Σήμερα θα μιλήσουμε για τον καιρό

2010-01-28T12:01:00.000-08:00

Έτσι όπως έχουν συσσωρευτεί τόσα τουρτουρίσματα τόσες μέρες γύρω μου, με έκαναν να θυμηθώ μια νύχτα στην Αγγλία πριν από τρια-τέσσερα χρόνια.
‘Ηταν νομίζω Νοέμβρης, γύρω στις 10 το βράδυ. Γυρνούσα από το ψιλικατζίδικο, φορτωμένη με ένα γάλα. ‘Έκτακτη ανάγκη για το πρωί’, ίσως σκεφτείς, αλλά θα σε στεναχωρήσω γιατί ο πραγματικός λόγος της εξόρμησης είναι ότι γενικά είμαι τρελή και παίρνω τους δρόμους σε ακραίες καιρικές συνθήκες όπως κατακλυσμούς, χιόνια και 15 μποφόρ (εξαιρείται ο καύσωνας, οπότε και μένω στο σπίτι με κλειστά μπατζούρια να βρίζω το φαινόμενο του θερμοκηπίου). Το να περπατάω όταν όλοι οι άλλοι είναι μπροστά στην τηλεόραση με καφέ, ζέστη και τα λοιπά και χουχουλιάζουν, το βρίσκω κινηματογραφικά ρομαντικό. Το παραπάνω δεν ισχύει αν έχω καλή παρέα για χουχούλιασμα, οπότε το να δω κάποιον από το παράθυρο να περπατάει μόνος του μες στο κρυο το βρίσκω κινηματογραφικά πρωτόγονο και βλακώδες!

Περπατούσα σε μια κεντρική λεωφόρο, χωρίς κανένα αυτοκίνητο σε ακτίνα χιλιομέτρου. ‘Η τουλάχιστον, μπορεί να υπήρχε και να μην το έβλεπα εγώ από την τόσο πυκνή ομίχλη. Ο δρόμος φώτιζε με κάτι χαμηλά κίτρινα φώτα που σε κάνουν να κοιτάς συνέχεια πίσω από τον ώμο σου μήπως πεταχτεί κανένα χέρι με μαχαίρι. Θυμάμαι ακόμα την αίσθηση του να μην έχω το κουράγιο ούτε να τρέμω. Είχα βάλει πέμπτη ταχύτητα και σχεδόν έτρεχα να ξανακλειστώ στο σπίτι μου, πριν πεθάνω πάνω στο δρασκελισμό και με βρούν την άλλη μέρα παγωμένη στη μορφή του δρομέα απέναντι από το Χίλτον. Το κρύο μού έκαιγε τα πνευμόνια. Τα χέρια μου είχαν ξυλιάσει, αφού τα πλεκτά μου γάντια μπάζανε σα να μην υπήρχαν. Μεγάλη απάτη τα πλεκτά γάντια τελικά, από τότε δεν ξαναφόρεσα. Το μόνο που έλειπε εκείνη την ώρα ήταν κάποιος να του ψιθυρίσω “Jack, there is a boat… Jack!”.
Στη γωνία πριν στρίψω για το στενό μου είδα έναν άστεγο άντρα, γύρω στα 40. Φαινόταν για 60. Δεν ξέρω αν τον λέγανε Jack, εγώ πάντως ένιωσα άθλια που δεν είχα βάρκα. Δεν ήταν μόνος, ήταν άλλοι τρεις μαζί του. Είχαν πιάσει όλοι μαζί το πόστο τους στην κλειστή είσοδο ενός μεγάλου καταστήματος, κι όπως κάθε βράδυ πίνανε μπίρες και γελούσαν. Ο ένας σηκώθηκε και άρχισε να ψάχνει στο πεζοδρόμιο για αποτσίγαρα. Βρήκε ένα και μετά το πήγε στην παρέα του, οπότε και ζητωκραυγάσανε όλοι μαζί ημιμεθυσμένα. Θα καπνίζανε τη γόπα όλοι μαζί και μετά θα κοιμόντουσαν εκεί. Κι εγώ; Εγώ είχα το θράσος να κρυώνω που βγήκα 15 λεπτά έξω από το σπίτι.
Γύρισα και αφού μετά από προσπάθεια κατάφερα να ανοίξω την κοκαλωμένη μου γροθιά και να απεγκλωβίσω τη σακούλα με το γάλα, άνοιξα τον υπολογιστή. Από περιέργεια μπήκα να δω τον καιρό και είδα πως η θερμοκρασία εκείνο το βράδυ θα έπεφτε στους -8. Για να παρηγορηθώ είδα και τη θερμοκρασία στην Αγία Πετρούπολη. Θα έπεφτε στους -30. Ουφ, εκεί άρχισα να ζεσταίνομαι κάπως…

…
Οπότε πού καταλήγουμε; Στο να μην ξανακούσω κανένα να μου λέει ότι κάνει κρύο, όταν βγαίνει για 2 λεπτά από το αυτοκίνητο για να μπει στο μαγαζί-φούρνο και έξω έχει 6 με 9 ολόκληρους βαθμούς. Και να ακούω παράπονα όπως “δεν υποφέρεται ο κωλόκαιρος”, όπως άκουσα σήμερα. Είναι χειμώνας και εσύ είσαι γεννετικά προγραμματισμένος να επιβιώνεις σε πολύ χειρότερες συνθήκες. Η φύση σού δείχνει τις τελευταίες ανάσες της, μην τη σνομπάρεις άλλο για να μην της δείξεις και συ τις τελευταίες δικές σου.